19-04-08

Van Idealist tot Terroriste (en terug) van Anja Hermans en Wendy Huyghe

 anjahermans

 

Clue:. Levensverhaal van Anja Hermans

 

 anja

 

 

 Passage:  Vogelvrijstad wordt mijn echte thuis. We organiseren er modeshows, tentoonstellingen, optredens, feestjes en zetten er ook een volkskeuken op poten. Met de vogelmarkt om de hoek zitten we vlak bij de bron; elke week is er markt en dan krijgen we overschotten van groenten en fruit die normaal gezien op de afvalberg zou eindigen. Eén keer zit er een kamer tot de nok gevuld met aubergines. Het is genoeg om half Antwerpen mee te voederen. Uren aan een stuk zitten we aubergines te hakken.

Auteur: Anja Hermans schopte het eind jaren negentig tot de meest beruchte punkster en rebel van Vlaanderen. In naam van het Animal Liberation Front (ALF) doet ze fastfoodrestaurants in de vlammen opgaan, bevrijdt ze nertsen en steekt ze de auto van een onderzoeksrechter in brand. Vanuit de gevangenis denkt Anja Hermans na over haar jeugd: kraakpanden, jeugdinstellingen, braspartijen op de Groenplaats en protestacties. Waarom hielden haar punkvrienden het daarbij en ging zij te ver?

Journaliste en TMF-veejay Wendy Huyghe tekende het verhaal van haar leeftijdgenote op in 'Kleine vonk, groot vuur : Anja Hermans, van idealiste tot terroriste en terug' .

Motivatie:  zelfde idealen, zei het iets minder extreem

Eigen mening;  De laatste tijd doe ik mijn naam van “Ik hou niet van waar gebeurd’ geen eer aan. Ik heb de laatste maanden al te veel waargebeurd gelezen om nog geloofwaardig over te komen. Ik word bijna een kenner.

Een klein applausje voor Wendy Huyghe die er in slaagt het verhaal niet te laten verdrinken in ellende en miserie. De schrijfstijl heeft me geen moment verveeld.

Het verhaal ook niet. In grote lijnen ken je dat al van de de kranten/Nieuws. Maar de persoon achter het verhaal kennen we natuurlijk nog niet.

Ik heb altijd al een boon gehad voor Anja. Tsja we hebben dezelfde idealen alhoewel ik nooit nood voelde om McDonalds in de fik te steken.

Haar daden zijn absoluut niet goed te keuren maar als dierenliefhebber begrijp ik ergens wel haar frustratie. Als tiener had ik ook hetzelfde idee gehad omtrend dierenmishandeling, mensenrechtschending en zovoort. Ik heb wel het geluk gehad van de juiste mensen rond mij te hebben en nooit echt de verkeerde mensen tegen te komen.

Ben je Anja vergeten? Check dan deze link eens


Score:  Acht en een halfje

20:17 Gepost door Emily Page in Waargebeurd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: hulpverlening, dieren, waargebeurd, vlaams, gevangenis |  Facebook |

16-03-08

Vlucht uit het land van de vrijheid (A Meijerink)

Eerste zin:  . Mijn mond hing half open, maar het eten kwam zo ver niet, want de vork viel met een klap terug op mijn bord. Ik moet er half debiel hebben uitgezien, zoals ik mijn vader aankeek.

‘Wat wil je dat ik doe?’

‘Je gaat naar Amerika, schatje…. Het zijn echt fantastische mensen, je zult het zien. Ze zijn heel gastvrij’

 

vluchtlandvrijheid

 

Clue:. Vrouw belandt in religieuse rechtse sekte

Korte inhoud: In 1984 werd Anna Meijerink door haar vader naar een afgelegen plaatsje in Missouri (VS) gestuurd.
Ze werd uitgehuwelijkt aan de zoon van Abraham Wotherspoon, de leider van een sekte en de intellectueel leider en inspirator van de rechts-extremistische 'Christian Identity' beweging.

In deze memoires vertelt Anna hoe zij bij de sekte terechtkwam, hoe het er daar aan toe ging en hoe zij steeds verder wegzonk in een ellendig leven.
Ze kreeg in tien jaar zeven kinderen, werd langdurig mishandeld en had geen eigen leven. Haar kinderen werden seksueel misbruikt.

Dankzij haar intelligentie en slagvaardigheid wist ze een paar jaar geleden te ontsnappen. Ze vluchtte met haar kinderen naar Nederland.

Auteur: Een portret van Anna Meijerink, een Nederlandse vrouw die samen met haar kinderen ontsnapte uit een Amerikaanse sekte.Anna Meijerink kwam in 1984 - zogenaamd voor een vakantie - terecht bij vrienden van haar vader, die een rechts religieuze sekte vormden in een afgelegen plaatsje in de staat Missouri in de Verenigde Staten. Zij werd uitgehuwelijkt aan de oudste zoon van sekteleider Dan Gayman; de intellectueel aanvoerder en inspirator van de rechtse Church of Israel. 

 

annameijerink


 

Motivatie: aangeraden boek door medelid van Ceridwen in thema ‘religieus’

Eigen mening; Sektes hebben me altijd al gefascineerd. Wat drijft iemand in de armen van zo’n sekte, hoe overleven, komen ze er ook nog uit? Dingen die ik liever niet aan de lijve zelf wil ondervinden maar mijn nieuwsgierig wordt voldoende bevredigd door boeken in dit genre. In mijn zoektocht op het internet wie Anna nu werkelijk is vond ik heel verschillende reacties: mensen die haar met R. Loef vergelijken (maw dus een leugenares) en mensen die met haar te doen hebben.

Ik denk toch wel dat ik eerder geneigd ben tot het laatste soort mensen. Natuurlijk is heel haar verhaal subjectief. Natuurlijk zal Chuck (pseudoniem van Doug Gayman) een heel ander verhaal vertellen. Toch vrees ik ervoor dat zo’n mensen bestaan (rascistisch en zich verschuilend onder ‘de wil van God’). Wilt U mij het tegendeel bewijzen dan graag. Ik zou niets liever geloven dat ze niet bestaan de godsdienstige fundamentalisten.

Maar kritiek als ‘het is te subjectief’ vind ik vrij dom. Elk waargebeurd verhaal is subjectief. Kan je hier niet tegen dan lees je het simpelweg niet.

Ik denk dat Anna echt wel een slachtoffer is. Haar verhaal simpelweg als een leugen afwimpelen doet haar eergevoel geen recht aan. Slachtoffers komen hier alleen uit met erkenning.

Want Anna meemaakte, grenst aan het ongeloofelijke. In het boek zie je hoe ze van een toch wel zelfverzekerde puber uitgroeit tot een bange eenzame vrouw. Eerst wordt ze binnen gehaald als een prinses nadien wordt ze bedrogen langs alle kanten. Ze heeft het zwaar maar slaagt er toch in haar verhaal te vertellen zonder teveel zelfmedelijden. Ik vond de schrijfstijl perfect balanserend tussen open genoeg en niet te emotioneel.

Ik zou het boek dus zeker aanraden.

De pseudoniemen zijn echter makkelijk te omzeilen. Typ op Google maar Anna Meijerinck op en je vind haar echte naam (net als die van haar ex man en zijn familie)

Score  Een 8 voor Moedige Anna


20-01-08

Mijn woestijn van Waris Dirie


 

woestijn

 

 

Eerste zin:  Ik werd wakker van een heel zacht geluid. Toen ik mijn ogen opendeed, staarde ik recht in de ogen van een leeuw. 

 Passage:  Mijn vader begon zich zorgen te maken omdat Aman al bijna de huwbare leeftijd had bereikt, maar er geen huwelijk kon plaatsvinden, voordat ze naar naar behoren ‘behandeld’ was. De heersende opvatting in Somalie is dat er slechte dingen tussen de benen van een meisje zitten, delen van ons lichaam waarmee we geboren zijn maar die toch onrein zijn. Deze dingen moeten worden verwijderd –de clitoris, de binnenste schaamlippen en het grootste gedeelte van de buitenste schaamlippen worden afgesneden en daarna wordt de wond dichtgenaaid, waardoor er alleen maar een litteken achterblijft op de plaats waar onze geslachtsdelen zaten.


Clue: Het leven van een Somalische nomade- meisje en haar carriere in het Westen als fotomodel.

Auteur: Waris Dirie is een beeldschoon internationaal bekend fotomodel. Achter haar begerenswaardige uiterlijk draagt zij echter de pijn van haar verminking. Als nomadendochter werd zij in de Somalische woestijn op traditionele wijze besneden. Jarenlang heeft zij hierover gezwegen, uit schaamte en onmacht. Maar nu trekt Dirie als speciaal VN-ambassadeur ten strijde tegen de nog steeds wijdverspreide genitale verminking van vrouwen. Hoewel er al talloze interviews en artikelen over Waris Dirie zijn verschenen, is haar bewogen leven nooit eerder zo openhartig en aangrijpend verwoord als nu in haar eigen boek. Mijn woestijn is Dirie's opmerkelijke verhaal over haar jeugd, de schoonheid van Somalië, haar vlucht naar het Westen, de glamourrace van de modellenwereld en haar uiteindelijke missie als woordvoerdster van de Verenigde Naties.
In 1998 publiceerde ze haar autobiografie Mijn woestijn; in 2002 gevolgd door Dochter van de nomaden. In juli 2005 publiceerde ze Onze verborgen tranen, over haar ervaringen met vrouwenbesnijdenis in Europa. Waris Dirie woont inmiddels in Wenen en heeft een zoon.

waris

 

 Motivatie: aangeraden door velen (oa Aglaia)

Eigen mening; Ik wist dat dit een beetje een akelig thema ging zijn voor mij. Natuurlijk had ik al van vrouwenbesnijdenissen gehoord en natuurlijk vond ik het maar vies. Maar er over lezen is nog altijd een beetje intiemer.

Het hoofdstuk van de besnijdenis heb ik halverwege overgeslagen omdat ik zo misselijk werd. Maar verder…..Het boek leest vlot. De verhaallijn zal menig Westerling kunnen bekoren. Het is waargebeurd. Al deze factoren maken het boek tot de bestseller die het vandaag de dag is.

Waris is wel een pittig eigenwijs madamke. Vaak heb ik het niet op mensen met deze eigenschap begrepen maar eerlijk is eerlijk… Als Waris een volgzaam & gedwee vrouwtje was geweest, was er nooit een “Mijn woestijn” van gekomen. Dan zat Waris nu besneden in de woestijn in Afrika met vele kindertjes rondom haar.

Het leukste stuk vond ik toch wel haar leven in de woestijn. Daar ligt haar hart en dat merk je ook. Het leven was er hard maar buiten de besnijdenis & uithuwelijking had Waris een fijne jeugd. Op haar dertiende wordt ze uitgehuwelijkt (met een oude man) en vlucht ze. Na een paar omzwervingen komt ze terecht in een andere woestijn nl die van London of New York oftwel de modewereld. Tijdens deze reizen omdat ze vele mensen. Aangename en natuurlijk ook veel minder aangenamen.

Dit boek is leuk omdat je over een andere cultuur leest. En in de 2e helft van het boek over hoe iemand ‘vreemd” onze Westerse cultuur beleeft (vb Waris vind horloges heel erg vreemd maar ze kan de zon niet meer lezen door de wolkenkrabbers in NY)

Leuk boekje. Zonder meer…


Score: 7,5 op 10

29-12-07

Geschenk van de dolfijnen van Kirsten Kuhnert)

Eerste zin: Timmy is een kind van de zon. Op de dag dat hij besloot een deel van dit leven te worden scheen de zon, op de dag van zijn geboorte scheen de zon en ook op de noodlottige dag van zijn ongeval scheen de zon –bij de doop van zijn kleine zusje Kira.

 

 Passage:  En toen gebeurde het eerste uit een reeks van vele duizende kleine wonderen op Timmy’s reis met de dolfijnen naar een betere wereld. Op een keer aan het eind van de gebruikelijke 40 minuten toen mijn zoon in het water lag en Spunky tegen zijn voeten stootte om hem zachtjes voort te duwen, lachte Timmy hardop. Hij lachte, hij lachte werkelijk, echt waar, hij lachte, hij lachte heel hard en kraaide van plezier.

kirsten


Clue: Vrouw en haar gehandicapte zoon beginnen aan dolfijnentherapie

Achterflap:. Op de doopdag van haar dochter verandert het leven van Kirsten Kuhnert op dramatische wijze : haar zoontje verdrinkt in een zwembad. Een arts weet het jongetje nog te reanimeren, maar het is blijvend gehandicapt. In hun zoektocht van dokter naar dokter belanden Kirsten en Timmy uiteindelijk in Florida voor het volgen van een dolfijnentherapie. Het resultaat is verbluffend : Timmy gaat zienderogen vooruit . Gestimuleerd door deze ervaring richt Kirsten daarna de stichting "Dolphin Aid" op, om daarmee ook andere kinderen van deze heilzame therapie te laten profiteren.

"Geschenk van de dolfijnen" verhaalt over de wonderbaarlijke verandering in het bestaan van een vertwijfelde moeder en haar gehandicapte zoontje.

 

Auteur: De Duitse schrijfster is in 1994 stewardess en succesvol parttime manager van een bedrijf voor sportsponsoring. Ze beweegt zich in een omgeving van adellijke en beroemde personen, als haar tweejarige zoontje Timmy na een bijna-verdrinking in een epileptische coma raakt. Haar netwerk verandert ingrijpend: alleen echte vriendschappen bewijzen zich. Ook haar huwelijk gaat stuk. Haar vroegere vooroordelen en onbewustheid worden aangepakt, evenals de arrogantie en betweterigheid van de behandelende medici. In contact met de Amerikaanse grondlegger van de Dolphin Human Therapy, de neuroloog Dr. Nathanson, krijgt ze weer hoop op genezing van haar getormenteerde kind. Als hij eindelijk weer na 11/2 jaar lacht om een dolfijn in Florida, is haar idee voor de stichting Dolphin Aid geboren, die de prijzige behandeling (10.000 euro) van vergelijkbaar zieke kinderen kan sponsoren. Ze inspireert andere wanhopige ouders en krijgt veel media-aandacht, ook omdat Prins Leopold van Beieren (zelf vader van een gehandicapt kind) beschermheer wordt. Haar leeuwinnengevecht voor een toekomst voor haar kind leest makkelijk, prikkelend en overtuigend. Omslag met kinderhandje op dolfijnsnoet.

 

Motivatie: Dit is een vorm van AAT (animal assisted therapy) Mijn stokpaardje

Eigen mening; Ok dit is een waargebeurd verhaal en dus niet echt mijn ding. Ik las dit boek om meer info te krijgen over AAT. Die heeft mvr Kuhnert mij dus bezorgd.

Voor de rest zou ik zeker aanraden aan de liefhebbers van waargebeurde verhalen. Mensen die niet houden van dit genre en ook niet geinteresseerd zijn in het thema blijven beter ver weg van dit boek.

Maar bon, er zit dus genoeg relevante info in het boek. Het leuke is dat Kirsten ook niet met teveel zelfmedelijden schrijft (haar ik meestal in waargebeurde verhalen). Het accent ligt echt op haar ervaringen met deze vorm van therapie en niet op haar eigen gevoelens.

Dus missie geslaagd: ik heb voldoende info gekregen uit dit boek voor mijn eindwerk. Bedankt Kirsten Kuhnert!!!!

dolfijnen

 

wolvenlusScore:  een zeven

20:48 Gepost door Emily Page in Waargebeurd | Permalink | Commentaren (6) | Tags: hulpverlening, dieren, waargebeurd |  Facebook |

02-09-07

Vaarwel liefste Holly van Kevin Wells

Eerste zin:
Zondag 4 augustus 2002 Holly en haar vriendin Natalie ontworstelen zich ten slotte aan hun warme bed en gaan buitenspelen, wat het aantal decibellen in huis aanzienelijk reduceert. Maar niet voor lang.

Fragment:
Om ongeveer tien voor half negen maken Rob en Trudi zich klaar om te vertrekken. Als we ze naar de voordeur begeleiden, blijkt die open te staan. Dat is heel ongebruikelijk. Nicola roept naar Holly en Jessica of ze niet even naar beneden willen komen om afscheid te nemen van onze gasten, maar er komt geen reactie. De meisjes zijn naar buiten gegaan. Geen van de volwassenen kan zich herinneren daar toestemming voor te hebben gegeven of ze te hebben zien vertrekken. Ook dat is ongewoon Onze kinderen zijn heel oppassend. (p 12)

Clue:
Het verhaal achter de verdwijning van Holly Wells en de zoektocht van haar familie naar gerechtigheid.

Achterflap:
‘Een nietsontziend, eerlijk verslag van wat er gebeurt wanneer onschuld het kwaad ontmoet. Kevin Wells’ boek gaat over vaderliefde, het verlies waarmee een familie wordt geconfronteerd en de ontzetting van een natie. Als je het echte verhaal van Soham wilt weten, lees dit.’ Mail on Sunday
Op 4 augustus 2002 verdwijnen in Engeland twee kinderen: Holly Wells en Jessica Chapman. De dagen daarna gaan hun families, de politie en de lokale gemeenschap koortsachtig naar hen op zoek, terwijl de rest van het land ontzet toekijkt. Bijna twee weken nadat Holly en Jessica zijn verdwenen, worden hun lijken gevonden – verbrand achtergelaten in een greppel. Twee dagen later wordt Ian Huntley in staat van beschuldiging gesteld. In de verschrikkelijke weken die volgen begint Holly’s vader, Kevin Wells, aantekeningen te maken, bang dat hij belangrijke details zal vergeten. Vaarwel, liefste Holly vertelt het verhaal van een nachtmerrie, de langdurige onderzoeken en de nasleep van deze verschrikkelijke zaak. Maar bovenal is Vaarwel, liefste Holly een liefdevolle, laatste daad van een vader.
‘Voor veel mensen vertegenwoordigt de foto van Holly en Jessica voor altijd Soham en het ‘proces van de eeuw’ dat daarop volgde. Aan de linkerkant van dat beeld, dat bevroren lijkt in de tijd, staat mijn dochter Holly, 10¾ jaar oud, zoals ze vaak zei. Dit boek is een feitelijk verslag van hoe mijn familie probeerde te leren leven met haar moord.’ Kevin Wells

Auteur: De vader van de in Soham vermoordde meisjes Holly & Jessica Kevin Wells

Motivatie:
Ik was wel benieuwd naar dit verhaal achter de media aandacht

Eigen mening;
Ik vond dit boek niet zo makkelijk te lezen. Ten eerste omdat men met kleine letters werkt en er dus overvolle pagina’s zit. Bovendien komen er zoveel mensen in het onderzoek voor!!! Het heeft dus een tijdje geduurd eer ik het uit kreeg.
Degene die hier regelmatig meelezen, weten dat ik niet zo’n fan ben van waargebeurde verhalen. Af en toe lees ik ze wel omdat de de realiteits soms de fictie overtreft. Zo ook met het verhaal van de familie Wells (en Chapman). Wat deze families hebben meegemaakt is een verschrikking voor iedereen. Je kind verliezen aan een moordenaar. Ik denk dit met stip een van de meeste ouder-nachtmerries is.
Het verhaal beoordelen vind ik moeilijk. Zoals ik al zei vond ik het geen evidente schrijfstijl maar dat mag je ook niet weerhouden om het niet te lezen.
Kevin Wells beschrijft zijn angsten als Holly verdwijnt, zijn onmacht tegen de bescherming van de verdachte door het gerecht en de hoop op gerechtigheid voor Holly.
Dit verhaal kan je moeilijk ‘mooi’ noemen, eerder tragisch. Door alle gerechtelijke stappen heen (die best ingewikkeld & complex zijn) leef je wel mee met de familie Wells (toch als je over de nodige dosis empathie beschikt).
Conclusie; geen boek dat je “tussen de soep en de patatten leest” maar wel een verschrikkelijke dagboek van een verdwijning tot de eigenlijke rechtszaak.

Score:
Dit is een moeilijke. Voor het boek zelf een 6, voor de moed van dit gezin echter een tien.

holly

09:06 Gepost door Emily Page in Waargebeurd | Permalink | Commentaren (4) | Tags: verdriet, moord, politie |  Facebook |

21-08-07

Het meisje dat uit de stilte kwam van Fiona Bollag

Eerste zin: Kun je je voorstellen hoe het is om je woonplaats ineens opnieuw te ontdekken? Dat je de stad niet alleen ziet, er niet alleen doorheen slentert, die niet alleen ruikt en de polslag ervan voelt, maar ook hoort?

Levensles: Als hun moeder was vertrokken, hoorden de baby’s op de Afdeling vroeggeborenen de sussende stemmen van de andere moeders en de verpleegkundigen, een zacht gefluister dat bijna even prettig was als het strelen van een hand. Ze hoorden het ademen en kirren van de andere baby’s en voelden zich met hen verbonden. Dat had ik helemaal niet. En niemand die het wist (p 41)

Clue: waargebeurd verhaal over een doof meisje dat een cochleair implantaat (CI) krijgt & zo de wereld van de horende ontdekt

Achterflap:. Dit is de geschiedenis van een meisje dat niets hoort. Of eigenlijk: niets hoorde. Fiona Bollag kwam doof ter wereld, en leerde op jonge leeftijd liplezen. Op haar zestiende krijgt ze echter als een van de eersten een nieuw implantaat, waarmee haar hersenen geluiden kunnen omzetten waardoor ze weer kan horen. Plotseling leeft Fiona in een compleet andere wereld. Want hoe beangstigend is het om van de ene op de andere dag muziek of voorbijrazend verkeer te horen?
Fiona beschrijft op invoelbare wijze wat een geschenk het is om voor het eerst in je leven te kunnen horen, maar ook dat de jaren in stilte een geschenk waren. Want nu wordt duidelijk dat er met gehoor zoveel meer bij komt: achtergrondgeluiden, emoties in stemmen, getik van de regen… Mooie geluiden, maar ook verwarrende geluiden en geluiden die afleiden. Fiona’s bijzondere verhaal mag gehoord worden: het is een positieve noot voor iedereen die met een kleinere of een grotere handicap moet leven.

Auteur: Fiona Bollag, nu tweeëntwintig jaar, werd doof geboren. Op zestienjarige leeftijd kreeg zij een implantaat waardoor zij voor het eerst in haar leven kon horen. Een paar jaar later werd ook haar andere oor geopereerd. Fiona werkt momenteel als stagiaire bij een kantoor in Zurich.

Motivatie: Toekomstmuziek. Ik zou graag werken met mensen met een auditieve beperking.

Eigen mening; Goed verhaal. Ik denk dat dit verhaal wel veel mensen aanspreek. Mij allesinds wel.
De schrijfstijl vond ik niet geweldig. Omdat ze soms nogal van de hak op de tak sprong. Er waren wel hoofdstukken maar die waren niet echt duidelijk begrensd. Het verhaal is echter zo sterk dat het de iets mindere schrijfstijl compenseert. Wat het boek tot een leuk lees advontuur maakt. Je leert bovendeel veel van het boek. Dus mensen die graag iets bijleren tijdens het lezen, kunnen nu naar de boekhandel/ bib snellen.
Zeer geslaagd is de appendix achteraan met maar liefst 65 vragen én antwoord over slechthorendheid, hun dagelijks leven en het CI. Ik wist wel wat CI was maar dankzij juffrouw Bollag weet ik hoe het werkt en hoe het dankzij haar beschrijving er min of meer uitziet.
Dit is weer zo’n boek dat je even laat meeleven met iemand die in een bijzondere context zit. Dit vergroot ons meevoelendheid dus kan ik maar enkel toejuichen. Ik bewonder Fiona ook voor hoe ze met beide voeten op de grond staat. Fiona is geen heldin of supervrouw maar wel iemand een gewone meid met een beperking die haar het leven op sommige vlakken iets minder makkelijk maakt. Ze heeft echter geen zelfmedelijden heeft. Ze heeft met een groot gevoel voor optimisme. Een bewonderswaardige vrouw!!

Score: 7,5 op tien!!!

meisjeuitdestilte

21:23 Gepost door Emily Page in Waargebeurd | Permalink | Commentaren (5) | Tags: waargebeurd, handicap beperking, hulpverlening |  Facebook |

19-08-07

Knutseljaren van Annemie Willemse

Eerste zin: In januari 1997 werd ik pleegmoeder van Tim, een driejarig jongetje dat op dat moment in een tehuis woonde.

Levensles: Ik weet niet hoeveel mensen mij de afgelopen tijd die ene vraag hebben gesteld, soms zelfs op triomfantelijke toon; ‘Jij begint zeker niet meer aan pleegkinderen?’
Wel….misschien ben ik stapelgek, maa ik kan het niet over mijn hart krijgen om pleegzorg voorgoed af te zweren. Ik sluit niets uit. Naast Tim heeft ons gezin ook kortere tijd andere ‘probleemkinderen’ opgevangen, soms zelfs ‘heel complexe gevallen’, en dat waren stuk voor stuk rijke ervaringen.

Clue: De mooie en mindere mooie momenten met een pleegkind (waargebeurd)

Achterflap:. Annemie Willemse wordt op een dag de gelukkige pleegouder van Tim, een driejarig jongetje uit een tehuis. Tim is Annemies eerste pleegkind. Hij zal lange tijd in haar gezin worden opgevangen. Annemies idealisme krijgt echter een flinke deuk wanneer blijkt dat de jeugdrechter beslist om Tim in een instelling onder te brengen. Ontgoocheld gaat Annemie de strijd aan om toch nog wat contact met Tim te kunnen onderhouden . Zij botst op een muur van onbegrip. Ze blijft vechten voor het geluk van Tim, maar dreigt uiteindelijk toch het pleit te zullen verliezen...
Knutseljaren is een eerlijk en authentiek document, dat de ervaringen van pleegouderschap van binnenuit beschrijft.

Auteur: Annemie Willemse werkt als freelance journaliste en is ook al vele jaren tuin- en interieurredactrice voor verschillende week- en maandbladen in België en Nederland. Van 1997 tot 2001 was zij de pleegmoeder van Tim. Bezoek Annemie op http://users.telenet.be/AnnemieWillemse/

Motivatie: beroepsmisvorming. Om als hulpverlener de andere kant van de medaille eens te zien.

Eigen mening: Normaal ben ik niet zo’n fan van waargebeurde verhalen. Ik lees om me te ontspannen en al die ellende helpt daar niet mee. Af en toe raakt een waargebeurd verhaal me wel. W aarschijnlijk omdat ik me Annemie’s context min of meer kan inbeelden. Ik ben zelf opvoedster geweest in de bijzondere jeugdzorg. En dan raakt zo’n boek je meer dan de ver-van-mijn-bed-show.
Het leuke aan dit boek is dat Annemie er in slaagd om, ondanks de vele miserie en emo pijn, toch ook de goede kanten van pleegzorg blijft zien. Haar verhaal is hard, soms zelf keihard. En ze slaagt er in om in eenvoudige taal je helemaal in haar verhaal te trekken.
Als hulpverlener sta ik aan de andere kant. Moet ik kritisch staan voor zo’n verhalen. Maar ze heeft wel gelijk. In de hulpverlening wordt er niet verwacht dat je een band aangaat met je client (klinkt al zo koel). De reden is simpel: als je client dan vertrekt, kan je er zelf helemaal aan kapot gaan. Zelfbescherming is goed maar ik vind wel dat je niet zo ver moet gaan dat je de andere kikkerkoel gaat behandelen. En dat is vaak wel de praktijk.
Kinderen in tehuizen krijgen alle basis voorwaarden: goed eten, hulp bij het huiswerk, op tijd naar bed en zorg bij ziekte. Maar de onvoorwaardelijke ouder-kind liefde ontbreekt, ja. Annemie vertelt knap haar belevenis met zo’n verscheurd kind. De angstaanjagende liefde van Tim voor zijn moeder, hoe hij haar blijft beschermen en zelf andere op afstand houdt uit loyaliteit naar zijn biologische ouder. Nagy, Freud & Bowbly ( bekende pedagogen, psychiaters) hebben er boeken over volgeschreven: over de (hechtings) band tussen ouder en kind; Leuk om deze theoretische kennis tussen de lijnen terug te vinden.
Het boek doet je nadenken over de zin of onzin van pleegzorg. Het heeft echt ZIN, maar er mag inderdaad wat meer rechten komen voor pleeggezinnen. Je kan niet zomaar een kind in een pleeggezin dumpen en het er dan uittrekken en hopen dat er geen (verdoken) emotionele banden zijn. Hopelijk schudt dit boek de bijzondere jeugdzorg eens goed wakker.
Mij heeft het allesinds als goed alert gemaakt.

Score: 9 op tien & een bank vooruit!

Meer info over pleegzorg: http://www.pleegzorgvlaanderen.be/knutseljaren