28-10-07

Hoeren van Luc Deflo

Eerste zin:

 “Ik kan het niet. Ik kan geen mens vermoorden.”

Aan de andere kant van de lijn bleef het een hele tijd stil. Het was een geladen stilte, doordrenkt van angst. De man die in de schaduw van een beukenhaag stond, zette zijn kraag op en mompelde “Waarom ik! Ik kan het niet!

 
 Passage:

“Daphné. Ik ben die smeerlap gaan zoeken. Hij is ervandoor. Hij komt… naar jou. Denk ik. Vrees ik. Haast je. Alsjeblieft. “

Daphné Brianard kon geen woord uitbrengen. De beelden waren er weer. Heel levensecht. Het suizende mes. De pijn. De man met de naald. Het kwam allemaal terug. Vlijmscherp.

“Daphné. Daphné! Antwoord, Daphné? Alsjeblieft?”

“Ja…ja… Lien”

Aline Verbeêck bleef sprakeloos.

“Lien.. Lien?”

Lien voelde een koude rilling over haar rug kruipen toen ze Daphnés stem hoorde doorslaan.

“Ja”

“Blijf”

“Wat?”

“Blijf aan de telefoon. Alsjeblieft.”


Clue: Zoektocht naar de moordenaar door zowel de politie als slachtoffers.


Achterflap:.

Aline Verbeeck is een hoer op jaren, die met haar verlepte schoonheid niet veel mannen meer kan bekoren. Haar zorgelijke bestaan verandert wanneer ze de zeventienjarige Daphné Brainard leert kennen. Ervaring en jeugdige schoonheid blijken een ideale combinatie en de zaken floreren. Daphné lokt de mannen terwijl Aline een oogje in het zeil houdt en af en toe wat geld steelt uit de zakken van de nietsvermoedende hoerenlopers. Dat overkomt ook Leo Thuys, een op het eerst gezicht wat simpele huisvader. Maar schijn bedriegt, want Thuys, een borrelende vulkaan, bedreigt Daphné. Aline Verbeeck komt net op tijd tussenbeide. Thuys slaat op de vlucht, maar als hij merkt wat hem is ontstolen, keert hij terug. Vastbesloten om af te maken wat hij is begonnen. Daphné wordt aangerand. Wanneer Bosman en Deleu zich op de zaak storten, leiden alle sporen naar Aline Verbeeck.

 

Auteur:

Luc Deflo woont in Brussel.Schrijven zit hem in het bloed want hij heeft toneelstukken, luisterspelen en scenario's geschreven.
Deflo is organisatie-adviseur in KBC maar is momenteel in loopbaanonderbreking om zich fulltime aan het schrijven te wijden. Hij heeft onlangs aan Erwin Provoost de filmrechten voor Naakte Zielen en Sluipend Gif' verkocht.

De grote doorbraak kwam er met 'Naakte Zielen', zijn eerste psychologische thriller die meteen genomineerd werd voor de Hercule Poirot Prijs. Luc Deflo, wiens beklijvende psychologische thrillers steevast doen denken aan toppers als 'Seven' of 'Silence of the Lambs', is een van de best verkopende thrillerauteurs in Vlaanderen en een vaste waarde in de Boeken Top-tien. Sluipend Gif stond nog vooraleer de eerste recensie verscheen hoog in de boekentoptien van zowel Standaard, Humo als Knack.

 Bron;

deflo

 

Motivatie: mijn vroegere voorliefde aan thrillers manifesteert zich nog in mijn boon voor Deflo.

Eigen mening;

Mensen die hier wel eens lezen, weten dat ik vroeger thriller verslaafd was. Massa’s Whodunit’s heb ik verslonden. Tegenwoordig is de kers echter wat van de taart Thrillers bekoren me amper nog. Er zijn er teveel en de kwaliteit boet eraan in.

Toch blijft Deflo voor mij nog een beetje bijzonder. Regelmatig lees ik nog eens een boek van hem. Ze zijn wel OK zijn boeken. Het leest vlot weg. De verhaal is heel menselijk. Kortom, ik vind hem beter dan de gemiddelde vlaamse misdaadschrijver (tezamen met Jef Geeraerts en Patrick De Bruyn)

Ik heb Deflo ook nog ‘ontmoet’ tijdens de boekenbeurs. Er stond een giga file bij Aspe. En Deflo was iets minder populair. Zo blij als een kermisvogel (:p) ging ik dan maar in zijn rij staan en heb ik nog een leuke babbel gehad met de mens.

Ik vond hem zeer vriendelijk. Hij signeerde mijn boek en datzelfde boek preikt nog altijd op mijn boekenkast.

Enfin over dit boek: De verhaallijn is zeer empathisch geschreven. De eerste blz heb ik er echt doorgejaagd. Tijdens het onderzoek van Deleu en Mendock viel het wat stil omdat er toch een groot deel gefocust is op de scheefgetrokken relatie van het speurderskoppel.

Het realiteitsgehalte was vrij hoog (denk ik). Vooral doordat de speurders echt helemaal op het verkeerde spoor zitten. Veel te vaak worden in thrillers al van in het begin juist gezocht en beschikt het hoofdpersonage over bijzondere bijna paranormale gaven.

Weinig realistisch als je het mij vraagt.

Maar in dit boek waren ze dus even mis. Vond ik heel begrijpelijk en menselijk.

Ik zou dit boek geslaagd durven noemen. Het genre is wat uitgemolken maar Deflo blijft wel nog een toppertje.

Geen moeilijk boek, pure ontspanning.

 

Score: Een leuke zeven en een half!!!

hoeren

 

10:16 Gepost door Emily Page in thrillers | Permalink | Commentaren (3) | Tags: moord, mishandeling, vlaams, kindermisbruik, wraak |  Facebook |

18-10-07

De man die glimlachte van Henning Mankell

Eerste zin:

Mist.

Net een geruisloos sluipend roofdier, dacht hij. Ik zal er nooit aan wennen. Ok al woon ik mijn hele leven al in de provincie Skane, waar de mist de mensen voortdurend met onzichtbaarheid onthult.


 Passage:

 Hij zou nooit de moed kunnen opbrengen om zich het leven te benemen.

Plotseling remde hij.

Er blonk iets op in het licht van zijn koplampen. Eerst meende hij dat het een haas was geweest. Daarna zag hij dat er iets in de mist op de weg stond.

Hij stopte de auto en zette het groot licht aan.

Er stond een stoel midden op de weg. Een eenvoudige keukenstoel. Daarop zat een pop ter grootte van een mens.

Het gezicht was wit.

Het kon ook een mens zijn die aan een pop deed denken ………

Met trillende hand zette hij de radio uit en luisterde of hij iets hoorde in de mist. Alles was heel stil. Tot op het laatste moment wist hij niet wat hij moest doen.
Het was niet de stoel die daar in de mist stond, of de spookachtige pop, die maakten dat hij aarzelde. Het was iets anders, daarachter, iets wat hij niet kon zien. Iets wat vermoedelijk alleen maar in hemzelf zat.
Ik ben bang, dacht hij weer. De angst holt mijn vermogen uit om helder te denken
(p 13)

Clue:

 Inspecteur Wallander probeert de moord op te lossen van 2 vermoordde advocaten.

Achterflap:.

Op weg naar huis in het zuiden van Zweden weet de 69-jarige advocaat Gustaf Torstensson ternauwernood te stoppen voor een man die midden op de weg vastgebonden zit op een stoel. Als Torstensson uit zijn auto stapt, krijgt hij een dodelijke slag op het achterhoofd.
Op datzelfde moment loopt inspecteur Kurt Wallander over een Deens strand. Hij is moe en depressief, en overweegt zijn ontslag in te dienen. Maar de moord op Torstensson, gevolgd door de moord op diens zoon en collega Sten, met wie Wallander bevriend is, doet hem van gedachten veranderen.
Al snel belandt hij in een wespennest van fraude en illegale handel in menselijke organen. Zijn tegenstander is een zakenman zonder scrupules

 

Auteur:

De meermaals bekroonde auteur Henning Mankell is één van de meest gelezen Zweedse schrijvers. Wereldwijd werden zijn boeken in 26 talen vertaald en gingen er meer dan 6 miljoen van zijn werken over de toonbank.

Zijn grote doorbraak kwam er in 1991 met het eerste deel Moordenaar zonder gezicht van zijn Inspecteur Wallander-boeken, een reeks waarbij ondertussen blijkt dat Mankell niet alleen misdaad en suspense centraal plaatst, maar ook oog heeft voor sociale en maatschappelijke betrokkenheid.

Op internet vind je veel sites over deze mijnheer. Als ik het zo lees, vind ik hem wel een toffe peer. :D Meer Nederlandstalige info vind je hier of hier

 

mankell


 

 

Motivatie:

“Boek van de maand” van de leesclub

Eigen mening:

Het duurde lang voor het boek op dreef kwam.  Pas na een honderdtal blz kwam er vaart. Sommige passages vond ik interessant (zelf leerzaam), bij andere moest ik meer moeite doen. Vooral de lange conversaties tussen de personages konden mij niet echt bekoren.

Toch zou ik dit boek niet radicaal buizen.

Het verhaal zit wel goed in een. Het realiteitsgehalte is hoog (vb een moord die men als een ongeluk deed lijken zou zonder onze inspecteur onopgelost raken: ik denk dat dit wel eens zou kunnen gebeuren wegens gebrek aan tijd/geld).

De grootste fout zit in de korte inhoud. In plaats van dat het als een teaser zou werken, verklapte de achterflap, voor mijn gevoel, het hele verhaal. Er staat zelfs expliciet wie de dader is. Nu bouwt het verhaal, zoals elke thriller, op naar wie de mogelijke dader zou kunnen zijn. Dat vind ik juist zo leuk om “mee te zoeken” alhoewel dat natuurlijk heel naief is van mij om dat te denken ;)

Nu wist ik al wie de de dader was, door de achterflap. Jammer!!

Het centraal thema van het boek gaat vrij de (soft) politieke richting op. Het gaat over de bevoegdheid van de Zweedse politie (en waar deze stopt), allerlei wetten en regels over het bankwezen maar ook over de zwaarte van sommige misdaden. En het hekelt bepaalde maatschappelijke thema’s aan.

Als je daar niet tegen kunt, begin je beter niet aan het boek beginnen.

Het is een Scandinavische thriller wat je ook aan de typische namen & streken zult herkennen. Toch jammer dat de auteur ons niet meer een blik gunt op dit mooie land (ik had integendeel de indruk dat hij niet zo dol was op Zweden). Maar dit laatste zal wel persoonlijk zijn want ik heb wel een zekere fascinatie voor Noord Europa.

Voor degene die het boek al lazen, weet dan dat het een reeks is (de boeken kan je ook prima apart van elkaar lezen).

Een soort Zweedse Pieter Aspe dus (maar dan wel beter, sorry Pieter)


Score:

 6,5 op tien

 

glimlachteman


 

 

09:52 Gepost door Emily Page in thrillers | Permalink | Commentaren (4) | Tags: scandinavie, moord, politiek, politie, detectieve |  Facebook |

06-09-07

De postbode belt altijd tweemaal van James M Cain

Eerste zin:
Het zal een uur of twaalf geweest zijn toen ze me van die hooiwagen afgooiden.

Passage:
Hij gooide er ineens een hoge noot uit. Geen liedje, maar een gewoon één hoge noot, net als op een plaat van Caruso. Hij hield hem gewoon even aan, kapte hem toen af en bleef luisteren. En ja hoor, daar kwam hij al terug, glashelder, en het geluid hield net zo plotseling op als hij zelf gedaan had. …
Hij stapte in, maar stak zijn hoofd uit het raampje en zong gauw nog een hoge noot. Ik zette mijn voeten schrap en terwijl hij nog met zijn kin op het portier lag liet ik de schroefsleutel op zijn hoofd neerkomen. ….
Toen slikte Cora ineens heel raar, met een kreunend geluid er achteraan. Want daar had je de echo van zijn stem. Een hoge noot, precies zoals hij hem had gezongen, een hoge noot die aanzwol en afknapte, en wachtte… (p 43)

Clue:
emotionele gevolgen van moord

Achterflap:
. Zijn eerste roman, The postman always rings twice, was in 1934 meteen een bestseller. Het sombere verhaal van de zwerver Frank Chambers en de overspelige Cora werd in 1946 verfilmd met Lana Turner, maar Bob Rafelsons versie uit 1981 met Jack Nicholson en Jessica Lange is uigegroeid tot een klassieker.

Auteur:
James M. Cain schreef dit boek toen hij 42 jaar oud was. Daarvoor was hij verslaggever van diverse kranten in Baltimòre. James M. Cain is geboren in 1892 en is 85 jaar oud geworden.

Titel:
moet je even voor tussen de regels lezen. In de Crisistijd in VS in de jaren 30 betaalden sommige vrouwen hun schulden met sex aan de postbode. Vandaar die cliché’s over postbode J. Met andere woorden aan je noodlot kan je niet ontkomen. De postbode (noodlot) belt immers 2 x aan.

Motivatie:
In de reeks ‘Ken je Klassiekers”

Eigen mening;
kort en krachtig verhaal. De karakters zijn goed uitgeschreven en je leeft echt mee met de arme Griek. Dat was mijn favo personage alhoewel hij niet zo lang leeft. Mijn voorkeur voor hem ging echter meer uit medelijden.
Het verhaal is op zich niet zo origineel. Landloper en moordwijf worden verliefd en besluiten haar rijke echtgenoot om te ruilen. De kracht van het verhaal voor de meeste mensen begint wanneer de leppe advocaten en slinkse rechercheurs hun intrede doen. Beide worden immers vrijgesproken door hun wederzijds verraad aan elkaar.
Af en toe moest ik hun tactieken even herlezen om mee te zijn. Maar ik ben dan ook geen advocaat he.
Het sterkste deel vond ik: de liefde tussen Cora en Frank die omslaat in achterdocht en wantrouwen. Beide weten immers dat hun geliefde in staat is tot moord. Dus waarom zou hij/ zij dus niet in staat zijn tot een tweede moord?
Bij deze sluit ik mijn Eigen Mening af: hopelijk net als het boek kort maar krachtig.

Score:
7,5 op tien
Bij herlezing stijgt de puntenscore echter. The postman DOES ring twice!!!

postbode

18:51 Gepost door Emily Page in thrillers | Permalink | Commentaren (1) | Tags: moord, schuld, bedrog, ontrouw, politie |  Facebook |

26-07-07

Schaduwzuster van Simone Van Der Vlugt

Eerste zin: Opeens had hij een mes. Het flitsende gebaar waarmee hij het te voorschijn trekt komt zo onverwacht dat de schrik me verlamt en vervolgens in golven door mijn lichaam pulseert.

Levensles: Raoul klemt zijn handen om de mok koffie die voor hem op tafel staat en staart naar het zwarte vocht alsof hij zich afvraagt hoe lang hij daar nog behoefte aan kan hebben. Waarom hij blijft eten, drinken, naar de WC gaan en al die triviale handelingen blijft verrichten terwijl zoveel emoties en pijn door zijn lichaam razen.

Clue: Deel van een tweeling wordt bedreigd door een van haar leerlingen.

Achterflap: Marjolein is een betrokken, bevlogen docente op een zwarte middelbare school in Rotterdam. Ondanks het begrip en inlevingsvermogen dat ze altijd toont voor haar leerlingen, maakt ze op een dag ook de andere kant van het onderwijs mee; ze wordt tijdens de les bedreigd door een van haar leerlingen. Vanaf dat moment verandert haar leven totaal. Ze komt tussen twee vuren te staan, met aan de ene kant de loyaliteit die ze voelt naar de school toe, en aan de andere kant haar angst voor de bedreigingen die door blijven gaan. Maar wie heeft het nu precies op haar gemunt, en tot hoever wil diegene gaan?
Schaduwzuster is een adembenemende literaire thriller, vol herkenbare situaties, met humor en vaart geschreven, over hoe het dagelijks leven plots kan veranderen in een grote hel.

Motivatie: Heel simpel: de tekst van de achterflap sprak me wel aan

Auteur: Simone van der Vlugt (1966) schrijft voor zowel kinderen, als voor volwassenen. Als kind wist ze al dat ze schrijfster wilde worden en op haar dertiende stuurde ze haar eerste manuscript naar een uitgever. Haar doorbraak liet echter iets langer op zich wachten. Na het afronden van haar studie aan de lerarenopleiding Nederlands en Frans kwam in 1995 haar eerste boek De amulet uit. Na dit boek legde de schrijfster zich fulltime toe op het schrijven en bracht ze in een razendsnel tempo verschillende historische jeugdboeken als Jehanne (2001) en Schijndood (2002) uit. Tegenwoordig schrijft Van der Vlugt ook romans voor volwassenen, De reünie (2004) is haar eerste volwassenenboek. De schrijfster heeft diverse prijzen gewonnen. Simone van der Vlugt woont met haar man en twee kinderen in Alkmaar (bron: Chicklit.nl)

Eigen mening; Vlot geschreven boek. Geen hoogstaande literatuur (de term Literaire Thriller op de cover vond ik wel zwaar overdreven) maar een ideaal vakantieboek dat je gewoon verslind bij het zwembad.
De personages zijn voldoende uitgewerkt (niet uitgebreid maar genoeg om er een soort van band mee te voelen) zodat het boek heel toegankelijk is voor iedereen. De plot is vrij cliche maar niet zo erg dat het mij irriteerde. Het beste deel van dit boek is dat Van Der Vlugt de kunst verstaat om na elk hoofstuk de lezer zo te teasen dat hij of zij wel moet verder lezen. Dat was wel sterk. Ik vond het wel leuk dat de 2 zussen gelijkenissen weg hadden van mijn zus en ik. De ene zus was fotografe en de andere lerares bij “moeilijk opvoedbare kinderen”. De ene was assertief, de andere meegaander. Zoiets schept al gemakkelijker een band met de hoofdpersonages. Het gevoel dat je iets gemeenschappelijk hebt.
Mensen vergelijken Van Der Vlugt met Nicci French. Ik kan die vergelijking best verstaan; beide werken rond sterke vrouwen die iets vreselijk meemaken vermengd met veel (flair)psychologie. Toch vond ik dat er een verschil was alhoewel ik er mijn vinger niet juist op kan leggen.
Na onderzoek op het internet blijken veel mensen mijn mening over dit boek te delen.
In een notendop: verwacht geen hoogstaande ingewikkelde plot maar wel een leuke best wel spannende thriller.

Score: Een leuke 7

schaduwzusters

20:38 Gepost door Emily Page in thrillers | Permalink | Commentaren (2) | Tags: ontrouw, moord, dood, familie, andere culturen |  Facebook |

10-07-07

Complot In Orange County van T Jefferson Parker

Eigenlijk is dit verhaal een vervolg op het bejubelde De vrouwen van Ortega Highway.
Dat boek staat nog op mijn "te lezen lijstje" (TLL) maar ik heb wel de "Engeltjes van Horridus" gelezen. Laatstgenoemde is een ijzersterke thriller over een bijzonder vreemde eenzaat die kleine meisjes ontvoerd en ze verkleed als engeltjes loslaat.
Maar nu gaat het dus over 'Complot in Orange County"
Mercie Rayborn (een van de hoofpersonages van "De vrouwen van Ortega Highway) heeft het niet simpel als alleenstaande moeder én politie agente. Haar vriend werd blijkbaar vermoord door een seriemoordenaar die ze in het vorige boek op het spoor kwam.
Het schuldgevoel knaagt en zet een druk op haar relatie met de andere rechercheur Mike McNallly.
Op een dag wordt ook nog een prostitutéé vermoord en al de sporen lijden naar haar vriend McNally. Naast het schuldgevoel twijfelt Mercie nu ook aan de (on)schuld van Mike.
Rayborn heeft ook een 2e zaak: nog een vermoorde prostituée maar dan uit 1969

Het leuke is dat je veel van Mercie te weten komt (zelf al heb je het vorige boek niet echt gelezen). Bovendien wordt het boek vanuit 4 hoeken belicht: Mercie's schuldgevoel, vermeende corruptie bij de politie in de jaren 60 en de moord op de prostituee van nu en die van 1969
Langzaam maar zeker komen deze 'verhaallijnen' bij elkaar met een leuke ontknoping als einde.
Ik wist niet of Mike nu de echte moordenaar was of niet; Maar eerlijk is eerlijk meestal weet ik nooit wiet 'dunnit'.
Een mooie toekomst als rechercheur zit er voor mij niet in.
Het is een leuk boek maar de Engeltjes vond ik beter (zie mijn vorige besprekingen)
Ik ben wel benieuwd naar "De vrouwen van Ortega Highway" !!!
Kleine verklapping: leuk dat het boek niet al te heroisch afloopt!!! Heel menselijk einde!!
Een zeven op tien!


orange

21:20 Gepost door Emily Page in thrillers | Permalink | Commentaren (4) | Tags: boete, hoer, eenzaamheid, detectieve, ontrouw, politie, bedrog |  Facebook |

25-06-07

Hellevuur van Preston & Child

Een van mijn betere vrienden is superfan van Preston & Child. Vermits ik nogal op kijk naar die vriendin besloot ik haar lievelingsschrijver eens te proberen
Hellevuur sprak me onmiddelijk aan.
ik hou wel van een beetje het mysterieuze. Preston & Child vermengen wetenschap met het bovenaardse
Op zo'n manier dat je het nog bijna gaat geloven ook.
Het verhaal begint bij Jeremy Grove die gruwelijk verbrand/vermoord terug gevonden worden in een totaal dicht gebarricadeerde kamer
Pendergast en d'Agosta vragen zich af wie en vooral hoe die man vermoord is. Al snel komen er allerlei roddels dat Grove vermoord is door de Duivel. Er breekt een ongeloofelijke paniek uit bij de bevolking.
Pendergast moet dus niet alleen de moord oplossen maar ook de menigte kalmeren.

Het personage Pendergast kon ik wel smaken (alhoewel niet iedereen het er mee eens, sommige vinden hem een kloon van Sherlock Holmes) alhoewel ik voor het personage van D'Agosta meer sympathie had.
D'Agosta is menselijker, maakt meer fouten, is imperfecter dan zijn superieure collega Pendergast maar hij heeft wel het hart op de juiste plaats
Dat waardeer ik wel. Het evenwicht tussen D'Agosta en Pendergast (2 toaal verschillende werelden) was boeiend en bracht een extra dimensie in het verhaal. Ik heb meerdere Preston & Child's gelezen maar dit vond ik veruit het beste.
Een leuke 8 op tien voor dit buitengewone boekje (zeg maar boek; het is een vrij serieuze klepper)
hellevuur

14:38 Gepost door Emily Page in thrillers | Permalink | Commentaren (4) | Tags: moord, detectieve, politie |  Facebook |

01-05-07

De Engeltjes van Horridus van T Jefferson Parker

Dit boek las ik in mijn thrillerperiode. Ik heb zo mijn periodes: nu ben ik bv in mijn roman periode (het moeten niet altijd blauwe periodes zijn he)
Dit boek is wel een blijvertje. Het is al een hele poos geleden dat ik het las maar enkele keren doorbladeren en het zit weer recent in mijn hoofd! Dit boek is één van mijn persoonlijke favorieten & daarom wil ik hem jullie zeker aanraden.
Dit boek is namelijk op een goed moment uitgegeven: in het post Dutroux tijdperk
Het gaat namelijk over een inspecteur die zoekt naar verdwenen meisjes. De meisjes worden wel levend teruggevonden maar in een engelpakje met in de zoom van hun kleedjes een stukje slangenhuid. De ontvoeringen duren langer en langer & men is bang dat de ontvoerder (noemt zichzelf Horridus, naar een slang) iets heel gruwelijk van plan is
Terry Naughton is hoofd van de zedenpolitie in Orange County & onderzoekt de zaak.
Extra moeilijk wordt het wanneer Terry zelf beschuldigd wordt van kinderporno. Is de foto waar hij opstaat fake of niet? Spannend!
Omdat het een thriller is & geen roman, wil ik het einde echt niet verklappen!
Ik hoop dat ik genoeg geteased heb om dit boek echt te gaan lezen, want persoonlijk vind ik het een echt toppertje
Het taalgebruik is simpel & hedendaags.
De personages zijn diep uitgewerkt en alles behalve de klassieke held-inspecteur. Je komt ook iets te weten over hun persoonlijke leven. En zijn we niet allemaal een beetje voyeuristich en weten we graag de verborgen kantjes van iemand's leven?
Wel in dit boek kun je je 100% uitleven! Laat me alvast weten wat je ervan vond....
Een verdiende 9 voor T. Jefferson Parker. De mens heeft trouwens zijn eigen website:http://www.tjeffersonparker.com/engeltjes

20:33 Gepost door Emily Page in thrillers | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kindermisbruik, politie |  Facebook |