28-10-07

Hoeren van Luc Deflo

Eerste zin:

 “Ik kan het niet. Ik kan geen mens vermoorden.”

Aan de andere kant van de lijn bleef het een hele tijd stil. Het was een geladen stilte, doordrenkt van angst. De man die in de schaduw van een beukenhaag stond, zette zijn kraag op en mompelde “Waarom ik! Ik kan het niet!

 
 Passage:

“Daphné. Ik ben die smeerlap gaan zoeken. Hij is ervandoor. Hij komt… naar jou. Denk ik. Vrees ik. Haast je. Alsjeblieft. “

Daphné Brianard kon geen woord uitbrengen. De beelden waren er weer. Heel levensecht. Het suizende mes. De pijn. De man met de naald. Het kwam allemaal terug. Vlijmscherp.

“Daphné. Daphné! Antwoord, Daphné? Alsjeblieft?”

“Ja…ja… Lien”

Aline Verbeêck bleef sprakeloos.

“Lien.. Lien?”

Lien voelde een koude rilling over haar rug kruipen toen ze Daphnés stem hoorde doorslaan.

“Ja”

“Blijf”

“Wat?”

“Blijf aan de telefoon. Alsjeblieft.”


Clue: Zoektocht naar de moordenaar door zowel de politie als slachtoffers.


Achterflap:.

Aline Verbeeck is een hoer op jaren, die met haar verlepte schoonheid niet veel mannen meer kan bekoren. Haar zorgelijke bestaan verandert wanneer ze de zeventienjarige Daphné Brainard leert kennen. Ervaring en jeugdige schoonheid blijken een ideale combinatie en de zaken floreren. Daphné lokt de mannen terwijl Aline een oogje in het zeil houdt en af en toe wat geld steelt uit de zakken van de nietsvermoedende hoerenlopers. Dat overkomt ook Leo Thuys, een op het eerst gezicht wat simpele huisvader. Maar schijn bedriegt, want Thuys, een borrelende vulkaan, bedreigt Daphné. Aline Verbeeck komt net op tijd tussenbeide. Thuys slaat op de vlucht, maar als hij merkt wat hem is ontstolen, keert hij terug. Vastbesloten om af te maken wat hij is begonnen. Daphné wordt aangerand. Wanneer Bosman en Deleu zich op de zaak storten, leiden alle sporen naar Aline Verbeeck.

 

Auteur:

Luc Deflo woont in Brussel.Schrijven zit hem in het bloed want hij heeft toneelstukken, luisterspelen en scenario's geschreven.
Deflo is organisatie-adviseur in KBC maar is momenteel in loopbaanonderbreking om zich fulltime aan het schrijven te wijden. Hij heeft onlangs aan Erwin Provoost de filmrechten voor Naakte Zielen en Sluipend Gif' verkocht.

De grote doorbraak kwam er met 'Naakte Zielen', zijn eerste psychologische thriller die meteen genomineerd werd voor de Hercule Poirot Prijs. Luc Deflo, wiens beklijvende psychologische thrillers steevast doen denken aan toppers als 'Seven' of 'Silence of the Lambs', is een van de best verkopende thrillerauteurs in Vlaanderen en een vaste waarde in de Boeken Top-tien. Sluipend Gif stond nog vooraleer de eerste recensie verscheen hoog in de boekentoptien van zowel Standaard, Humo als Knack.

 Bron;

deflo

 

Motivatie: mijn vroegere voorliefde aan thrillers manifesteert zich nog in mijn boon voor Deflo.

Eigen mening;

Mensen die hier wel eens lezen, weten dat ik vroeger thriller verslaafd was. Massa’s Whodunit’s heb ik verslonden. Tegenwoordig is de kers echter wat van de taart Thrillers bekoren me amper nog. Er zijn er teveel en de kwaliteit boet eraan in.

Toch blijft Deflo voor mij nog een beetje bijzonder. Regelmatig lees ik nog eens een boek van hem. Ze zijn wel OK zijn boeken. Het leest vlot weg. De verhaal is heel menselijk. Kortom, ik vind hem beter dan de gemiddelde vlaamse misdaadschrijver (tezamen met Jef Geeraerts en Patrick De Bruyn)

Ik heb Deflo ook nog ‘ontmoet’ tijdens de boekenbeurs. Er stond een giga file bij Aspe. En Deflo was iets minder populair. Zo blij als een kermisvogel (:p) ging ik dan maar in zijn rij staan en heb ik nog een leuke babbel gehad met de mens.

Ik vond hem zeer vriendelijk. Hij signeerde mijn boek en datzelfde boek preikt nog altijd op mijn boekenkast.

Enfin over dit boek: De verhaallijn is zeer empathisch geschreven. De eerste blz heb ik er echt doorgejaagd. Tijdens het onderzoek van Deleu en Mendock viel het wat stil omdat er toch een groot deel gefocust is op de scheefgetrokken relatie van het speurderskoppel.

Het realiteitsgehalte was vrij hoog (denk ik). Vooral doordat de speurders echt helemaal op het verkeerde spoor zitten. Veel te vaak worden in thrillers al van in het begin juist gezocht en beschikt het hoofdpersonage over bijzondere bijna paranormale gaven.

Weinig realistisch als je het mij vraagt.

Maar in dit boek waren ze dus even mis. Vond ik heel begrijpelijk en menselijk.

Ik zou dit boek geslaagd durven noemen. Het genre is wat uitgemolken maar Deflo blijft wel nog een toppertje.

Geen moeilijk boek, pure ontspanning.

 

Score: Een leuke zeven en een half!!!

hoeren

 

10:16 Gepost door Emily Page in thrillers | Permalink | Commentaren (3) | Tags: moord, mishandeling, vlaams, kindermisbruik, wraak |  Facebook |

19-09-07

Van muizen en mensen van John Steinbeck

Eerste zin:
Een paar mijl van Soledad stroomt de rivier de Salinas dicht langs de oever van de zijde der heuvels en wordt diep en groen.

Paragraaf:
Alleen Lennie was in de stal en Lennie zat op in het hooi naast een pakkist onder een ruif aan het einde van de stal, dat niet met hooi gevuld was. Lennie zat in het hooi en keek naar het dode jonge hondje dat voor hem lag. Lennie keer er lange tijd naar en aaide het met zijn enorme hand en streelde het van het ene eind naar het andere.
En Lennie zei zacht tegen het jong; “ Waarom mot je nou doodgaan? Je bent toch niet zo klein als een muis. Ik heb niet hard met je gebonsd.’ Hij boog de kop van het jong naar boven en keek in de ogen en zei: “ Nou zal George me nisschien niet voor de konijnen laten zorgen als hij er achter komt dat je dood bent.”

Clue:
Twee arme sloebers dromen van een eigen boerderij

Achterflap:
. George en Lennie zijn een merkwaardig koppel. Tijdens de crisis in de jaren dertig proberen ze geld te verdienen met klusjes op het platteland. Maar de zwakzinnige Lennie helpt het stel keer op keer in de problemen, die George dan weer moet oplossen. Aangekomen op de volgende ranch lijkt het eindelijk goed te gaan, maar Curley, de zoon van de baas, is nogal opvliegend van aard. En bovendien kan Lennie zijn ogen niet afhouden van Curleys vrouw.
Deze wereldklassieker is verfilmd met John Malkovich in de hoofdrol.

Auteur:
John Steinbeck werd geboren in 1902 in Amerika. Hij begon aan een studie literatuur, maar verhuisde zonder de studie af te maken naar New York waar hij begon aan een carrière als journalist. In 1935 brak hij door met zijn boek Tortilla Flat. In 1962 ontving hij de Nobelprijs voor de Literatuur.

Titel:
De titel van het boek is ontleend aan een gedicht van de Schotse dichter Robert Burns, getiteld 'To a Mouse', uit de regel The best-laid schemes o' mice an' men, Gang aft agley (de bestbedachte plannen van muizen en mensen lopen vaak mis). In dit gedicht vergelijkt de dichter het lot van de muis in positieve zin met dat van de mens: de muis weet niet wat hem boven het hoofd hangt. Het gedicht impliceert een nauwe relatie tussen mens en dier: beide zijn ten prooi aan het noodlot. Dit idee vormt de achtergrond van het verhaal. (Bron; wikipedia)

Pers:
‘Een uiterst spannend boek dat je niet neerlegt voordat het uit is.’ The New York Times

Motivatie:
Ken je Klassiekers

Eigen mening;
Dit boek komt uit de verboden reeks van De Morgen. De reden dat het verboden is omdat dit wat pessimistiche boek indruist tegen de American Dream.
Rode draad in het boek is de vriendschap tussen de twee tegenpolen. George, klein en slim, en Lennie, groot en wat simpel. Beide dromen van een eigen werkplek waar ze vrij zijn van de grillen van bazen. Lennie droomt als dierenvriend er meer van om de konijnen te verzorgen.
Door Lennie’s onhandigheid komen ze echter in de problemen. Deze problemen leggen een zware druk op hun vriendschap.
Het is een kort boek dus echt meeleven met de personages deed ik niet echt. Het eerder tragische einde raakte me dus niet echt. De verhaallijn (armoede & hoe er aan te ontsnappen) boeide me wel. Het boek is wel realistisch en verbloemt niet. Dat maakt het wat zwartgalliger maar dat is iets wat ik wel kan apprecieren (de harde werkelijkheid). Ik wel, de USA iets minder.
Wat ik minder vond, was de dikte van het boek. Met 121 pagina’s kan je het moeilijk een dik boek noemen. En met dunne boeken kan je nooit je personages zo uitwerken dat ik met ze kan meeleven. Buiten dat: een heel geschikt boek (voor op de trein of zo, leest vlot & krijg je op een treinreis bijna uit)

Score: 7 op tien

muizen

12:15 Gepost door Emily Page in Engelstalige schrijver | Permalink | Commentaren (3) | Tags: boete, armoede, dieren, moord, amerika, schuld, wraak |  Facebook |

19-04-07

Plotseling diep in het woud van Amos Oz

In dit sprookje van de Israelische schrijver Amos Oz zijn op een dag alle dieren uit een 'stil en droevig' dorp verdwenen. Twee kinderen gaan op onderzoek uit, tegen alle bange adviezen van de dorpelingen in. Zij komen erachter dat een weggepeste dorpsbewoner, Nehi, 'de gruwelijke tovenaar van de bergen', de dieren ooit heeft meegenomen naar het woud.
Dit boekje is bedoeld voor zowel kinderen als volwassen. Het taalgebruik is duidelijk en eenvoudig. Dit is om de doelgroep "kinderen" goed te bereiken. Bovendien gaat het om een geheim, er is dus mysterie genoeg (waar zijn al de dieren naartoe? Komen ze ooit nog terug?)
De achterliggende boodschap zal meer de volwassenen aanspreken: wees mild voor anderen, oordeel niet te snel
Ik ben voorstander van dit soort boeken: voor een heel breed publiek (kids en volwassenen). Dit is niet zo'n simpel taakje: hoe hou je het simpel genoeg voor de kinderen en boei je toch volwassenen
Oz lukt hier goed in: met haast kinderlijk enthousiasme ben ik door het boek gevlogen!
Wat ook leuk is, is dat er veel kleine hoofdstukken zijn zodat je zoveel leest als je wilt. En je pikt het verhaal weer gemakkelijk op
De personages waren heel poetisch.
Ik had al veel van de Israelische schrijver gehoord, maar dit is zijn eerste boek dat ik lees
En ik vond het heel leuk. Ik ben benieuwd naar meer van deze man
Een verdiende acht!oz

21:27 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (2) | Tags: mystery, dieren, sprookje, wraak |  Facebook |