19-04-08

Van Idealist tot Terroriste (en terug) van Anja Hermans en Wendy Huyghe

 anjahermans

 

Clue:. Levensverhaal van Anja Hermans

 

 anja

 

 

 Passage:  Vogelvrijstad wordt mijn echte thuis. We organiseren er modeshows, tentoonstellingen, optredens, feestjes en zetten er ook een volkskeuken op poten. Met de vogelmarkt om de hoek zitten we vlak bij de bron; elke week is er markt en dan krijgen we overschotten van groenten en fruit die normaal gezien op de afvalberg zou eindigen. Eén keer zit er een kamer tot de nok gevuld met aubergines. Het is genoeg om half Antwerpen mee te voederen. Uren aan een stuk zitten we aubergines te hakken.

Auteur: Anja Hermans schopte het eind jaren negentig tot de meest beruchte punkster en rebel van Vlaanderen. In naam van het Animal Liberation Front (ALF) doet ze fastfoodrestaurants in de vlammen opgaan, bevrijdt ze nertsen en steekt ze de auto van een onderzoeksrechter in brand. Vanuit de gevangenis denkt Anja Hermans na over haar jeugd: kraakpanden, jeugdinstellingen, braspartijen op de Groenplaats en protestacties. Waarom hielden haar punkvrienden het daarbij en ging zij te ver?

Journaliste en TMF-veejay Wendy Huyghe tekende het verhaal van haar leeftijdgenote op in 'Kleine vonk, groot vuur : Anja Hermans, van idealiste tot terroriste en terug' .

Motivatie:  zelfde idealen, zei het iets minder extreem

Eigen mening;  De laatste tijd doe ik mijn naam van “Ik hou niet van waar gebeurd’ geen eer aan. Ik heb de laatste maanden al te veel waargebeurd gelezen om nog geloofwaardig over te komen. Ik word bijna een kenner.

Een klein applausje voor Wendy Huyghe die er in slaagt het verhaal niet te laten verdrinken in ellende en miserie. De schrijfstijl heeft me geen moment verveeld.

Het verhaal ook niet. In grote lijnen ken je dat al van de de kranten/Nieuws. Maar de persoon achter het verhaal kennen we natuurlijk nog niet.

Ik heb altijd al een boon gehad voor Anja. Tsja we hebben dezelfde idealen alhoewel ik nooit nood voelde om McDonalds in de fik te steken.

Haar daden zijn absoluut niet goed te keuren maar als dierenliefhebber begrijp ik ergens wel haar frustratie. Als tiener had ik ook hetzelfde idee gehad omtrend dierenmishandeling, mensenrechtschending en zovoort. Ik heb wel het geluk gehad van de juiste mensen rond mij te hebben en nooit echt de verkeerde mensen tegen te komen.

Ben je Anja vergeten? Check dan deze link eens


Score:  Acht en een halfje

20:17 Gepost door Emily Page in Waargebeurd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: hulpverlening, dieren, waargebeurd, vlaams, gevangenis |  Facebook |

16-03-08

Vlucht uit het land van de vrijheid (A Meijerink)

Eerste zin:  . Mijn mond hing half open, maar het eten kwam zo ver niet, want de vork viel met een klap terug op mijn bord. Ik moet er half debiel hebben uitgezien, zoals ik mijn vader aankeek.

‘Wat wil je dat ik doe?’

‘Je gaat naar Amerika, schatje…. Het zijn echt fantastische mensen, je zult het zien. Ze zijn heel gastvrij’

 

vluchtlandvrijheid

 

Clue:. Vrouw belandt in religieuse rechtse sekte

Korte inhoud: In 1984 werd Anna Meijerink door haar vader naar een afgelegen plaatsje in Missouri (VS) gestuurd.
Ze werd uitgehuwelijkt aan de zoon van Abraham Wotherspoon, de leider van een sekte en de intellectueel leider en inspirator van de rechts-extremistische 'Christian Identity' beweging.

In deze memoires vertelt Anna hoe zij bij de sekte terechtkwam, hoe het er daar aan toe ging en hoe zij steeds verder wegzonk in een ellendig leven.
Ze kreeg in tien jaar zeven kinderen, werd langdurig mishandeld en had geen eigen leven. Haar kinderen werden seksueel misbruikt.

Dankzij haar intelligentie en slagvaardigheid wist ze een paar jaar geleden te ontsnappen. Ze vluchtte met haar kinderen naar Nederland.

Auteur: Een portret van Anna Meijerink, een Nederlandse vrouw die samen met haar kinderen ontsnapte uit een Amerikaanse sekte.Anna Meijerink kwam in 1984 - zogenaamd voor een vakantie - terecht bij vrienden van haar vader, die een rechts religieuze sekte vormden in een afgelegen plaatsje in de staat Missouri in de Verenigde Staten. Zij werd uitgehuwelijkt aan de oudste zoon van sekteleider Dan Gayman; de intellectueel aanvoerder en inspirator van de rechtse Church of Israel. 

 

annameijerink


 

Motivatie: aangeraden boek door medelid van Ceridwen in thema ‘religieus’

Eigen mening; Sektes hebben me altijd al gefascineerd. Wat drijft iemand in de armen van zo’n sekte, hoe overleven, komen ze er ook nog uit? Dingen die ik liever niet aan de lijve zelf wil ondervinden maar mijn nieuwsgierig wordt voldoende bevredigd door boeken in dit genre. In mijn zoektocht op het internet wie Anna nu werkelijk is vond ik heel verschillende reacties: mensen die haar met R. Loef vergelijken (maw dus een leugenares) en mensen die met haar te doen hebben.

Ik denk toch wel dat ik eerder geneigd ben tot het laatste soort mensen. Natuurlijk is heel haar verhaal subjectief. Natuurlijk zal Chuck (pseudoniem van Doug Gayman) een heel ander verhaal vertellen. Toch vrees ik ervoor dat zo’n mensen bestaan (rascistisch en zich verschuilend onder ‘de wil van God’). Wilt U mij het tegendeel bewijzen dan graag. Ik zou niets liever geloven dat ze niet bestaan de godsdienstige fundamentalisten.

Maar kritiek als ‘het is te subjectief’ vind ik vrij dom. Elk waargebeurd verhaal is subjectief. Kan je hier niet tegen dan lees je het simpelweg niet.

Ik denk dat Anna echt wel een slachtoffer is. Haar verhaal simpelweg als een leugen afwimpelen doet haar eergevoel geen recht aan. Slachtoffers komen hier alleen uit met erkenning.

Want Anna meemaakte, grenst aan het ongeloofelijke. In het boek zie je hoe ze van een toch wel zelfverzekerde puber uitgroeit tot een bange eenzame vrouw. Eerst wordt ze binnen gehaald als een prinses nadien wordt ze bedrogen langs alle kanten. Ze heeft het zwaar maar slaagt er toch in haar verhaal te vertellen zonder teveel zelfmedelijden. Ik vond de schrijfstijl perfect balanserend tussen open genoeg en niet te emotioneel.

Ik zou het boek dus zeker aanraden.

De pseudoniemen zijn echter makkelijk te omzeilen. Typ op Google maar Anna Meijerinck op en je vind haar echte naam (net als die van haar ex man en zijn familie)

Score  Een 8 voor Moedige Anna


20-01-08

Mijn woestijn van Waris Dirie


 

woestijn

 

 

Eerste zin:  Ik werd wakker van een heel zacht geluid. Toen ik mijn ogen opendeed, staarde ik recht in de ogen van een leeuw. 

 Passage:  Mijn vader begon zich zorgen te maken omdat Aman al bijna de huwbare leeftijd had bereikt, maar er geen huwelijk kon plaatsvinden, voordat ze naar naar behoren ‘behandeld’ was. De heersende opvatting in Somalie is dat er slechte dingen tussen de benen van een meisje zitten, delen van ons lichaam waarmee we geboren zijn maar die toch onrein zijn. Deze dingen moeten worden verwijderd –de clitoris, de binnenste schaamlippen en het grootste gedeelte van de buitenste schaamlippen worden afgesneden en daarna wordt de wond dichtgenaaid, waardoor er alleen maar een litteken achterblijft op de plaats waar onze geslachtsdelen zaten.


Clue: Het leven van een Somalische nomade- meisje en haar carriere in het Westen als fotomodel.

Auteur: Waris Dirie is een beeldschoon internationaal bekend fotomodel. Achter haar begerenswaardige uiterlijk draagt zij echter de pijn van haar verminking. Als nomadendochter werd zij in de Somalische woestijn op traditionele wijze besneden. Jarenlang heeft zij hierover gezwegen, uit schaamte en onmacht. Maar nu trekt Dirie als speciaal VN-ambassadeur ten strijde tegen de nog steeds wijdverspreide genitale verminking van vrouwen. Hoewel er al talloze interviews en artikelen over Waris Dirie zijn verschenen, is haar bewogen leven nooit eerder zo openhartig en aangrijpend verwoord als nu in haar eigen boek. Mijn woestijn is Dirie's opmerkelijke verhaal over haar jeugd, de schoonheid van Somalië, haar vlucht naar het Westen, de glamourrace van de modellenwereld en haar uiteindelijke missie als woordvoerdster van de Verenigde Naties.
In 1998 publiceerde ze haar autobiografie Mijn woestijn; in 2002 gevolgd door Dochter van de nomaden. In juli 2005 publiceerde ze Onze verborgen tranen, over haar ervaringen met vrouwenbesnijdenis in Europa. Waris Dirie woont inmiddels in Wenen en heeft een zoon.

waris

 

 Motivatie: aangeraden door velen (oa Aglaia)

Eigen mening; Ik wist dat dit een beetje een akelig thema ging zijn voor mij. Natuurlijk had ik al van vrouwenbesnijdenissen gehoord en natuurlijk vond ik het maar vies. Maar er over lezen is nog altijd een beetje intiemer.

Het hoofdstuk van de besnijdenis heb ik halverwege overgeslagen omdat ik zo misselijk werd. Maar verder…..Het boek leest vlot. De verhaallijn zal menig Westerling kunnen bekoren. Het is waargebeurd. Al deze factoren maken het boek tot de bestseller die het vandaag de dag is.

Waris is wel een pittig eigenwijs madamke. Vaak heb ik het niet op mensen met deze eigenschap begrepen maar eerlijk is eerlijk… Als Waris een volgzaam & gedwee vrouwtje was geweest, was er nooit een “Mijn woestijn” van gekomen. Dan zat Waris nu besneden in de woestijn in Afrika met vele kindertjes rondom haar.

Het leukste stuk vond ik toch wel haar leven in de woestijn. Daar ligt haar hart en dat merk je ook. Het leven was er hard maar buiten de besnijdenis & uithuwelijking had Waris een fijne jeugd. Op haar dertiende wordt ze uitgehuwelijkt (met een oude man) en vlucht ze. Na een paar omzwervingen komt ze terecht in een andere woestijn nl die van London of New York oftwel de modewereld. Tijdens deze reizen omdat ze vele mensen. Aangename en natuurlijk ook veel minder aangenamen.

Dit boek is leuk omdat je over een andere cultuur leest. En in de 2e helft van het boek over hoe iemand ‘vreemd” onze Westerse cultuur beleeft (vb Waris vind horloges heel erg vreemd maar ze kan de zon niet meer lezen door de wolkenkrabbers in NY)

Leuk boekje. Zonder meer…


Score: 7,5 op 10

29-12-07

Geschenk van de dolfijnen van Kirsten Kuhnert)

Eerste zin: Timmy is een kind van de zon. Op de dag dat hij besloot een deel van dit leven te worden scheen de zon, op de dag van zijn geboorte scheen de zon en ook op de noodlottige dag van zijn ongeval scheen de zon –bij de doop van zijn kleine zusje Kira.

 

 Passage:  En toen gebeurde het eerste uit een reeks van vele duizende kleine wonderen op Timmy’s reis met de dolfijnen naar een betere wereld. Op een keer aan het eind van de gebruikelijke 40 minuten toen mijn zoon in het water lag en Spunky tegen zijn voeten stootte om hem zachtjes voort te duwen, lachte Timmy hardop. Hij lachte, hij lachte werkelijk, echt waar, hij lachte, hij lachte heel hard en kraaide van plezier.

kirsten


Clue: Vrouw en haar gehandicapte zoon beginnen aan dolfijnentherapie

Achterflap:. Op de doopdag van haar dochter verandert het leven van Kirsten Kuhnert op dramatische wijze : haar zoontje verdrinkt in een zwembad. Een arts weet het jongetje nog te reanimeren, maar het is blijvend gehandicapt. In hun zoektocht van dokter naar dokter belanden Kirsten en Timmy uiteindelijk in Florida voor het volgen van een dolfijnentherapie. Het resultaat is verbluffend : Timmy gaat zienderogen vooruit . Gestimuleerd door deze ervaring richt Kirsten daarna de stichting "Dolphin Aid" op, om daarmee ook andere kinderen van deze heilzame therapie te laten profiteren.

"Geschenk van de dolfijnen" verhaalt over de wonderbaarlijke verandering in het bestaan van een vertwijfelde moeder en haar gehandicapte zoontje.

 

Auteur: De Duitse schrijfster is in 1994 stewardess en succesvol parttime manager van een bedrijf voor sportsponsoring. Ze beweegt zich in een omgeving van adellijke en beroemde personen, als haar tweejarige zoontje Timmy na een bijna-verdrinking in een epileptische coma raakt. Haar netwerk verandert ingrijpend: alleen echte vriendschappen bewijzen zich. Ook haar huwelijk gaat stuk. Haar vroegere vooroordelen en onbewustheid worden aangepakt, evenals de arrogantie en betweterigheid van de behandelende medici. In contact met de Amerikaanse grondlegger van de Dolphin Human Therapy, de neuroloog Dr. Nathanson, krijgt ze weer hoop op genezing van haar getormenteerde kind. Als hij eindelijk weer na 11/2 jaar lacht om een dolfijn in Florida, is haar idee voor de stichting Dolphin Aid geboren, die de prijzige behandeling (10.000 euro) van vergelijkbaar zieke kinderen kan sponsoren. Ze inspireert andere wanhopige ouders en krijgt veel media-aandacht, ook omdat Prins Leopold van Beieren (zelf vader van een gehandicapt kind) beschermheer wordt. Haar leeuwinnengevecht voor een toekomst voor haar kind leest makkelijk, prikkelend en overtuigend. Omslag met kinderhandje op dolfijnsnoet.

 

Motivatie: Dit is een vorm van AAT (animal assisted therapy) Mijn stokpaardje

Eigen mening; Ok dit is een waargebeurd verhaal en dus niet echt mijn ding. Ik las dit boek om meer info te krijgen over AAT. Die heeft mvr Kuhnert mij dus bezorgd.

Voor de rest zou ik zeker aanraden aan de liefhebbers van waargebeurde verhalen. Mensen die niet houden van dit genre en ook niet geinteresseerd zijn in het thema blijven beter ver weg van dit boek.

Maar bon, er zit dus genoeg relevante info in het boek. Het leuke is dat Kirsten ook niet met teveel zelfmedelijden schrijft (haar ik meestal in waargebeurde verhalen). Het accent ligt echt op haar ervaringen met deze vorm van therapie en niet op haar eigen gevoelens.

Dus missie geslaagd: ik heb voldoende info gekregen uit dit boek voor mijn eindwerk. Bedankt Kirsten Kuhnert!!!!

dolfijnen

 

wolvenlusScore:  een zeven

20:48 Gepost door Emily Page in Waargebeurd | Permalink | Commentaren (6) | Tags: hulpverlening, dieren, waargebeurd |  Facebook |

21-08-07

Het meisje dat uit de stilte kwam van Fiona Bollag

Eerste zin: Kun je je voorstellen hoe het is om je woonplaats ineens opnieuw te ontdekken? Dat je de stad niet alleen ziet, er niet alleen doorheen slentert, die niet alleen ruikt en de polslag ervan voelt, maar ook hoort?

Levensles: Als hun moeder was vertrokken, hoorden de baby’s op de Afdeling vroeggeborenen de sussende stemmen van de andere moeders en de verpleegkundigen, een zacht gefluister dat bijna even prettig was als het strelen van een hand. Ze hoorden het ademen en kirren van de andere baby’s en voelden zich met hen verbonden. Dat had ik helemaal niet. En niemand die het wist (p 41)

Clue: waargebeurd verhaal over een doof meisje dat een cochleair implantaat (CI) krijgt & zo de wereld van de horende ontdekt

Achterflap:. Dit is de geschiedenis van een meisje dat niets hoort. Of eigenlijk: niets hoorde. Fiona Bollag kwam doof ter wereld, en leerde op jonge leeftijd liplezen. Op haar zestiende krijgt ze echter als een van de eersten een nieuw implantaat, waarmee haar hersenen geluiden kunnen omzetten waardoor ze weer kan horen. Plotseling leeft Fiona in een compleet andere wereld. Want hoe beangstigend is het om van de ene op de andere dag muziek of voorbijrazend verkeer te horen?
Fiona beschrijft op invoelbare wijze wat een geschenk het is om voor het eerst in je leven te kunnen horen, maar ook dat de jaren in stilte een geschenk waren. Want nu wordt duidelijk dat er met gehoor zoveel meer bij komt: achtergrondgeluiden, emoties in stemmen, getik van de regen… Mooie geluiden, maar ook verwarrende geluiden en geluiden die afleiden. Fiona’s bijzondere verhaal mag gehoord worden: het is een positieve noot voor iedereen die met een kleinere of een grotere handicap moet leven.

Auteur: Fiona Bollag, nu tweeëntwintig jaar, werd doof geboren. Op zestienjarige leeftijd kreeg zij een implantaat waardoor zij voor het eerst in haar leven kon horen. Een paar jaar later werd ook haar andere oor geopereerd. Fiona werkt momenteel als stagiaire bij een kantoor in Zurich.

Motivatie: Toekomstmuziek. Ik zou graag werken met mensen met een auditieve beperking.

Eigen mening; Goed verhaal. Ik denk dat dit verhaal wel veel mensen aanspreek. Mij allesinds wel.
De schrijfstijl vond ik niet geweldig. Omdat ze soms nogal van de hak op de tak sprong. Er waren wel hoofdstukken maar die waren niet echt duidelijk begrensd. Het verhaal is echter zo sterk dat het de iets mindere schrijfstijl compenseert. Wat het boek tot een leuk lees advontuur maakt. Je leert bovendeel veel van het boek. Dus mensen die graag iets bijleren tijdens het lezen, kunnen nu naar de boekhandel/ bib snellen.
Zeer geslaagd is de appendix achteraan met maar liefst 65 vragen én antwoord over slechthorendheid, hun dagelijks leven en het CI. Ik wist wel wat CI was maar dankzij juffrouw Bollag weet ik hoe het werkt en hoe het dankzij haar beschrijving er min of meer uitziet.
Dit is weer zo’n boek dat je even laat meeleven met iemand die in een bijzondere context zit. Dit vergroot ons meevoelendheid dus kan ik maar enkel toejuichen. Ik bewonder Fiona ook voor hoe ze met beide voeten op de grond staat. Fiona is geen heldin of supervrouw maar wel iemand een gewone meid met een beperking die haar het leven op sommige vlakken iets minder makkelijk maakt. Ze heeft echter geen zelfmedelijden heeft. Ze heeft met een groot gevoel voor optimisme. Een bewonderswaardige vrouw!!

Score: 7,5 op tien!!!

meisjeuitdestilte

21:23 Gepost door Emily Page in Waargebeurd | Permalink | Commentaren (5) | Tags: waargebeurd, handicap beperking, hulpverlening |  Facebook |

02-06-07

De bok van Brad Land

bok
Dit boek vond ik in de Sleghte. De voorkant vond ik zeer geslaagd en ook de korte inhoud klonk wel interessant
Bij mijn zoektocht op het net vond ik alleen maar links die het boek verkochten (BOL.NL enzo) en een paar positieve kritieken.
Helaas ben ik het niet echt eens met deze kritieken. Tot nu toe heb ik het boek nog niet uitgekregen. Het boek trekt me niet zo aan (vandaar ook dat er zoveel tijd zat tussen 2 besprekingen plus dat ik weer bijna examens heb).
Het is een autobiografisch boek. De jonge Brad is een beetje een sukkelachtige tiener. Op een avond pikt hij enkele lifters op.
De lifters blijken auto dieven te zijn. Brad wordt geweldig mishandeld op de koop toe.
Brad overleeft het, maar blijft zitten met een grote angst. Hij volgt zijn broer naar de universiteit en probeert daar in zijn populaire broer zijn voetsporen te treden.
De afstand tussen de 2 broers wordt echter groter.

Ik vind het boek vrij chaotisch. Met de ontvoering en de mishandeling vond ik het gepast. Maar ik miste diepgang na de ontvoering.
De achterflap beloofde een psychologisch boek over omgaan met geweld maar Brad's leven gaat verder zoals elke (sullige) Amerikaanse tiener.
Misschien was ik het omdat ik het contrast met de Europese hogescholen te groot vonden. Ik vond geen link meer met het personage
Vaak is het die link die mij aantrekt. Als ik geen link vind (of tenminste een fascinatie) voor het hoofdpersonage wordt het boek voor mij een helletocht
Vrienden-lezers zijn het vaak niet eens met deze stelling.

Ach misschien moet ik dit boek toch nog een kans geven
Als ik het uit krijg, vernieuw ik alvast deze bespreking.
Dat is een belofte!!
Op deze link vind je alvast een uittreksel uit het boek.

20:37 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (3) | Tags: amerika, mishandeling, waargebeurd, psychologie |  Facebook |

18-05-07

De Helaasheid der dingen van Dimitri Verhulst

De reden dat ik aan dit boek van Verhulst begon waren de lovende kritieken. Zijn boeken worden de hemel (en ver daarboven) ingeprezen.
Nieuwsgierig als ik ben (en ook een beetje een kuddebeest) ging ik dus op zoek naar een van zijn boeken. De helaasheid der dingen is wel juist dat zijn boeken steeds uitgeleend waren en ik vond ze vrij duur. Blijkbaar ben ik ook wat gierig :p
Toch vond ik op een mooie lentedag de Helaasheid der dingen voor een mooi prijsje. Meenemen die boel!
En ik vind dat lal die lof zéér terecht is. Dit boek is wat overhypt maar wel terecht.
Ik houd wel van zijn brute maar wel haarscherpe schrijfstijl.
Deze auteur is niet bang om tegen heilige Kerkjes te shoppen (een Rebel die af en toe de huidige maatschappij wat bekritiseerd I like that)
Het verhaal is al meer dan eens verteld maar Verhulst heeft een unieke schrijfstijl. Dat is het geheim van zijn succes: het is heel herkenbaar maar vervalt nooit in cliches. De manier waarop hij doodgewone dingen beschreeft is, is simpel maar schitterend.
Dimitri Verhulst beschrijft autobiografisch zijn jeugd in het Oervlaamse dorpje Reetverdegem.
Verwacht dus geen verhaal dat je nog nooit hebt gehoord, maar wel een goed geschreven boek over de simpele dingen des leven. De herkenbaarheid (voor mij toch) deed me meermaals glimlachen...
Dat zegt al veel
lLees dit boek voordat de film binnenkort uitkomt!! De veel gehoorde vergelijking met Louis Paul Boon berust niet echt op een gemeenschappelijke stijl maar op een gemeenschappelijke (en zeer sympathieke) beschrijving van de Aalsterse "basse classe".
Leuk detail: Reetveerdegem is eigenlijk het stadje Nieuwerkerken bij Aalst. Toevallig ligt dat op een boogscheut waarvan ik woon (misschien vandaar de herkenbaarheid). Bij deze: Aalstenaars houden van Aalstenaars. helaas

18:10 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (4) | Tags: vlaams, armoede, alcohol misbruik, waargebeurd |  Facebook |