10-02-08

Klara zegt nee van S. Aaron

klara

Korte inhoud: 'Klara is terug. Zo. Daar staat het. Ik moet dit opschrijven, dan wordt het werkelijk, dan kan ik erin geloven.' Zo begint Liska, Klara's schoonzuster, haar dagboek, en zo begint een van de meest aangrijpende boeken over liefde in tijden van oorlog, over de liefde van een moeder voor haar kind.
Laat, meer dan drie maanden na het einde van de Tweede Wereldoorlog en de bevrijding uit het kamp, is Klara terug in Parijs. Zij is onhoffelijk op het provocerende af, kan niet alleen zijn of met anderen, liegt, steelt en maakt zich vrolijk over de 'onverdraaglijke barmhartigheid' van haar vrienden. Maar het schokkendste is wel dat ze categorisch weigert haar kleine dochter Victoire terug te zien.
Afgemat en overspannen noteert de dagboekschrijfster dat zij niets van Klara begrijpt, en wanneer die eens iets vertelt, dan lijkt het 'als van een andere planeet, van een onbekende stam'.
Soazig Aaron schildert een portret - tegen alle politieke en moralistische cliché 's in - van een jonge vrouw, die als grootste daad van menselijkheid iets totaal onmenselijks van zichzelf verlangt: haar dochtertje niet meer terug te zien. Voor Klara het grootste bewijs van haar liefde.
De schrijver Jorge Semprun heeft Soazig Aaron openlijk bedankt voor dit ongewone meesterwerk, en in het voorwoord lezen we niet zonder ontroering: 'Wij kunnen nu rustig sterven: het voortbestaan van onze stem van getuigen is gewaarborgd; ze klinkt voort in deze prachtige roman.'

 


Clue:. Hoe overleven na de concentratiekampen

Auteur: De Française Soazig Aaron, geboren in 1949, schreef een indringende en beklemmende roman in dagboekvorm over een jonge vrouw die na 29 maanden uit het concentratiekamp Auschwitz terugkeert in Parijs, maar nooit meer het gewone leven zal kunnen oppakken. ‘Ik vraag me af of ik wel normaal ben. Niemand keert terug vandaar….’ Via het dagboek van haar vriendin, bij wie ze woont na haar terugkeer, wordt het onuitsprekelijke dat Klara heeft doorgemaakt langzaam in woorden ‘gevangen’, maar ook hoe het eigenaardige gedrag van de teruggekeerde Klara haar omgeving ‘gevangen houdt’ en ‘verlamt’.

Het boek is in 2002 lovend ontvangen, verwierf diverse internationale prijzen en werd in veertien talen vertaald (Nederlandse vertaling 2005, uitgeverij Cossee). Gezegd werd dat er een nieuw hoofdstuk in de herinneringsliteratuur over de concentratiekampen geschreven was, omdat Klara zegt nee een fictief verhaal is. Dat feit leverde ook debat op (waar liggen voor een auteur de literair morele en politieke grenzen van het schrijven over de holocaust?).
De Spaanse auteur Jorge Semprun (overlevende van Buchenwald) noemde in zijn voorwoord Klara zegt nee ‘de roman waarop ik wachtte.

Soazig Aaron
werd geboren in Rennes en werkte na haar studie geschiedenis in haar eigen boekhandel in Parijs. Klara zegt nee is haar debuut op drieënvijftigjarige leeftijd. Zij woont tegenwoordig in Bretagne

.Soazig Aaron

Motivatie:  Boek van de maand Februari van leesgroep Ceridwen

Eigen mening; de achterflap sprak me al enorm aan. Ik ken veel boeken over concentratieboeken maar het stopt meestal als het (hoofd)personage erin gaat. Spijtig genoeg zal het voor de meeste mensen zo afgelopen zijn.

Dit boek over het levan NA het concentratiekamp sprak me dus ook enorm aan. Want hoe ga je nog met je leven om nadat je zoveel ellende en miserie heeft meegemaakt? Hoe verwerk je zoiets? Of verwerk je het nooit?

In het boek beschrijft hoofdpersonage Lika hoe haar schoonzus Klara terug komt (haar broer is gefussieerd door de SS). Klara is nauwelijks geinteresseerd in het lot van haar man noch in dat van hun dochtertje  Victoire. Ze heeft een heel sarcastische humor ontwikkeld die haar omgeving maar moeilijk kan apprecieren (zo vind ze het grappig als iemand in elkaar geslagen wordt), ze is niet meer de lieve Klara van vroeger, ze vecht met een man in een café enzovoort. Lika heeft het moeilijk met de nieuwe Klara.

De schrijfstijl is vrij verwarrend maar dat past wel in het boek. Lika probeert zicht te krijgen op de totaal veranderde Klara. De verwarring van Lika is dus merkbaar in het boek. Dat maakt het soms wat moeilijker om door te lezen (dus niet in een overvolle trein) maar toch valt alles al bij al wel mee.

Ik vond dat er nog wat verhaallijnen mysterieus bleven en weinig uitgewerkt waren. Realistisch gezien klopt dit vaak. Na trauma’s kom je nooit veel te weten. Het realiteitsgehalte is dus vrij hoog. Alleen ben ik zo Amerikaans opgevoed (door films enzo) dat ik altijd wel een happy end verwacht of toch een einde waarop alle geheimen worden opgelost. Het boek geeft wel een groot deel van zijn geheimen prijs maar blijft toch nog altijd wat in het vage.

Er is dus niets mis met het boek alleen met mijn zwichten naar happy endings.

Het leuke aan dit boek is dat er veel disscussie uitbrak na dit boek. Tot hoever kan een schrijver iets vertellen over iets wat hij niet heeft meegemaakt (S.Aaron heeft nooit in een concentratiekamp gezetten) Is het boek echt wel realistisch of is het volledig ontsproten aan haar verbeelding?

Het antwoord op deze vragen moet ik U schuldig blijven, ik was er nl zelf niet bij….

Toch heb ik het vermoeden dat het zo wel gegaan zo KUNNEN zijn en had ik er dus geen problemen mee.

Score:  Een zeven…

10:50 Gepost door Emily Page in Franse schrijver | Permalink | Commentaren (2) | Tags: dood, gevangenis, duitsland, verdriet, oorlog |  Facebook |

15-11-07

Leven na Hailey van Jonathan Tropper

 

 hailey

Eerste zin: Russ is stoned. Dat is te zien aan het wit in zijn ogen, dat eigenlijk meer glazig roze is onder het flikkerende, gele licht op de veranda, aan de donkere schijven van zijn verwijde pupillen, de manier waarop zijn oogleden lui op half zeven hangen en aan de zorgeloze manier waarop hij nonchalant tegen de kwade politieagent aanleunt. 

 Passage:  

Hoe praat je met een weduwenaar Door Doug Parker

Het enige nadeel hiervan is dat het huis een mijnenveld is en dat ik niet weet  wanener ik op een sluimerende herinnering aan Hailey stap en mijn benen eraf geblazen worden. Zelfs na al die tijd is ze nog steeds overal. Op haar nachtkastje ligt nog steeds het laatste boek dat ze aan het lezen was, een of ander chicklitding met een roze omslag, dat gaat over te dikke, wijsneuzerige vrouwen en de mannen die hen bedriegen en wanneer ik het oppak, zie ik dat ze op de laatste bladzijde die ze heeft gelezen een stripfiguurtje met uitpuilende ogen, een krulsnor en kwaadaardige wenkbrouwen heeft getekend, en ik moet enorm glimlachen maar zelfs terwijl ik dat doe voel ik de tranen komen

Ik had een vrouw. Ze heette Hailey. Nu is ze er niet meer. En ik ook niet. (p 65)

Clue: Het leven van een jonge weduwenaar

Achterflap:. Doug Parker brengt zijn dag door met het gooien van stenen naar de wilde konijnen in zijn tuin en met het rouwen om zijn vrouw, Hailey, die al een jaar dood is. Zijn familie vindt het tijd worden dat Doug weer iets met zijn leven gaat doen; na een jaar zou je toch over de dood van je partner heen moeten zijn. Zelf zijn ze echter ook nog niet verlost van de spoken uit hun verleden.

 Doug’s vader speelt buiten basketbal in zijn pyjama, volledig in de war na een herseninfarct. Zijn moeder is verslaafd aan pillen. Zijn tweelingzus is zwanger, terwijl ze in scheiding ligt. En zijn stiefzoon Russ verwerkt Hailey’s dood met drugs en het uitlokken van gevechten op het schoolplein. Doug krabbelt langzaam op, begint weer met vrouwen uit te gaan en probeert een band op te bouwen met Russ. Maar bij elke stapje vooruit, komt Hailey om de hoek kijken…

 Tropper schreef een scherpe, maar ook hilarische, en pijnlijk eerlijke roman over het verlies van je grote liefde en de pogingen het leven weer op te pakken.

 Auteur: Jonathan Tropper woont met zijn vrouw en twee kinderen in Westchester, NY. Hij schreef verschillende romans die in meer dan tien talen werden vertaald. De filmrechten van After Hailey, The Book of Joe en Everything Changes zijn verkocht aan Warner en Sony. Bron: Truth & Dare .Bezoek ook zeker zijn website even

tropper

 Motivatie: gelezen op de boekenblog van Boekenfan

Eigen mening; Door de lovende aanprijzing van Boekenfan ging ik op zoek naar dit boek. In de bib bleek ie wel telkens ontleend te zijn. Klet!! Gelukkig was er het boekenfestijn & vond ik hem daar voor een prikje.

Nu moet ik eerlijk toegeven dat de cover niet echt mijn ding is. Er staart een lief konijntje je vrolijk aan en dat geeft het boek een beetje een kinderachtige uitstraling; Ik snap de link wel tussen het verhaal en de cover hoor. Het konijntje is een van de beestjes waaraan Doug in het begin zo’n hekel heeft (omdat ze vrolijk in zijn tuin rondhuppelen en Doug niet zo van ‘vrolijk’ houdt op dat ogenblik).

Maar never judge a book by his cover. Het verhaal is veel krachtiger dan het al te roze/meisjesachtige cover. Tropper bezit een goed gevoel voor humor dat balanceert op de dunne lijn van zwarte humor.

Ik vind de engelstalige titel ook iets geslaagder; How to talk to Widower

De dialogen zijn eenvoudig maar zeer spits gevonden. Doug (hoofdpersonage) is geen held. Hij treurt nu al een jaar om zijn te vroeg overleden vrouw en zijn (geweldige gekke) familie vindt dat het nu maar eens gedaan moet worden.

Elke personage heeft zowel zijn goede als slechte kanten wat ze erg menselijk maakt. Je krijgt al snel veel sympathy voor de familie Parker. Ik zou er graag een deel van zijn, never a dull moment there.

Dit boek wordt binnenkort ook verfilmd. Hopelijk niet met de slijmbal Hugh Grant in een hoofdrol (wat de achterflap zo gezellig meedeelt)

Geen hoogstaande literatuur. Wel een boek dat je moeiteloos meesleept naar de grenzen van zowat elk menselijk gevoel; van intens verdriet omtrend Hailey, naar verbazing tot  pure vreugde. Een leuke rollercoaster dus….


Score: 9 (en tien bij een leukere cover en titel)
 

01:00 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (5) | Tags: liefde, bedrog, verdriet, seks, familie |  Facebook |

02-09-07

Vaarwel liefste Holly van Kevin Wells

Eerste zin:
Zondag 4 augustus 2002 Holly en haar vriendin Natalie ontworstelen zich ten slotte aan hun warme bed en gaan buitenspelen, wat het aantal decibellen in huis aanzienelijk reduceert. Maar niet voor lang.

Fragment:
Om ongeveer tien voor half negen maken Rob en Trudi zich klaar om te vertrekken. Als we ze naar de voordeur begeleiden, blijkt die open te staan. Dat is heel ongebruikelijk. Nicola roept naar Holly en Jessica of ze niet even naar beneden willen komen om afscheid te nemen van onze gasten, maar er komt geen reactie. De meisjes zijn naar buiten gegaan. Geen van de volwassenen kan zich herinneren daar toestemming voor te hebben gegeven of ze te hebben zien vertrekken. Ook dat is ongewoon Onze kinderen zijn heel oppassend. (p 12)

Clue:
Het verhaal achter de verdwijning van Holly Wells en de zoektocht van haar familie naar gerechtigheid.

Achterflap:
‘Een nietsontziend, eerlijk verslag van wat er gebeurt wanneer onschuld het kwaad ontmoet. Kevin Wells’ boek gaat over vaderliefde, het verlies waarmee een familie wordt geconfronteerd en de ontzetting van een natie. Als je het echte verhaal van Soham wilt weten, lees dit.’ Mail on Sunday
Op 4 augustus 2002 verdwijnen in Engeland twee kinderen: Holly Wells en Jessica Chapman. De dagen daarna gaan hun families, de politie en de lokale gemeenschap koortsachtig naar hen op zoek, terwijl de rest van het land ontzet toekijkt. Bijna twee weken nadat Holly en Jessica zijn verdwenen, worden hun lijken gevonden – verbrand achtergelaten in een greppel. Twee dagen later wordt Ian Huntley in staat van beschuldiging gesteld. In de verschrikkelijke weken die volgen begint Holly’s vader, Kevin Wells, aantekeningen te maken, bang dat hij belangrijke details zal vergeten. Vaarwel, liefste Holly vertelt het verhaal van een nachtmerrie, de langdurige onderzoeken en de nasleep van deze verschrikkelijke zaak. Maar bovenal is Vaarwel, liefste Holly een liefdevolle, laatste daad van een vader.
‘Voor veel mensen vertegenwoordigt de foto van Holly en Jessica voor altijd Soham en het ‘proces van de eeuw’ dat daarop volgde. Aan de linkerkant van dat beeld, dat bevroren lijkt in de tijd, staat mijn dochter Holly, 10¾ jaar oud, zoals ze vaak zei. Dit boek is een feitelijk verslag van hoe mijn familie probeerde te leren leven met haar moord.’ Kevin Wells

Auteur: De vader van de in Soham vermoordde meisjes Holly & Jessica Kevin Wells

Motivatie:
Ik was wel benieuwd naar dit verhaal achter de media aandacht

Eigen mening;
Ik vond dit boek niet zo makkelijk te lezen. Ten eerste omdat men met kleine letters werkt en er dus overvolle pagina’s zit. Bovendien komen er zoveel mensen in het onderzoek voor!!! Het heeft dus een tijdje geduurd eer ik het uit kreeg.
Degene die hier regelmatig meelezen, weten dat ik niet zo’n fan ben van waargebeurde verhalen. Af en toe lees ik ze wel omdat de de realiteits soms de fictie overtreft. Zo ook met het verhaal van de familie Wells (en Chapman). Wat deze families hebben meegemaakt is een verschrikking voor iedereen. Je kind verliezen aan een moordenaar. Ik denk dit met stip een van de meeste ouder-nachtmerries is.
Het verhaal beoordelen vind ik moeilijk. Zoals ik al zei vond ik het geen evidente schrijfstijl maar dat mag je ook niet weerhouden om het niet te lezen.
Kevin Wells beschrijft zijn angsten als Holly verdwijnt, zijn onmacht tegen de bescherming van de verdachte door het gerecht en de hoop op gerechtigheid voor Holly.
Dit verhaal kan je moeilijk ‘mooi’ noemen, eerder tragisch. Door alle gerechtelijke stappen heen (die best ingewikkeld & complex zijn) leef je wel mee met de familie Wells (toch als je over de nodige dosis empathie beschikt).
Conclusie; geen boek dat je “tussen de soep en de patatten leest” maar wel een verschrikkelijke dagboek van een verdwijning tot de eigenlijke rechtszaak.

Score:
Dit is een moeilijke. Voor het boek zelf een 6, voor de moed van dit gezin echter een tien.

holly

09:06 Gepost door Emily Page in Waargebeurd | Permalink | Commentaren (4) | Tags: verdriet, moord, politie |  Facebook |

23-07-07

Kooi van Isabella Santacroce

Eerste zin: In de schemerige kamers druppelt de regen onze vensters maar door, tekent tralies van water die ons afscheiden van de wereld. Op dat ogenblik zie ik de liefde van mijn vader veranderen in een kooi, waar niemand bij kan.

Laatste zin: Daarna zie ik haar, als ik het kussen wegschuif, daar is ze, zonder leven, zonder tralies, vrij.

Clue: Freudiaans Oedipus complex vertaald in poetische woorden.

Achterflap: Een vader – romantisch en fragiel –, een moeder – manipulatief en keihard –, en een dochter die speelbal is van beiden. Alle drie opgesloten in een metaforische kooi. Ze houden van elkaar, maar de liefde uit zich slechts in psychologische oorlogvoering, morele chantage en fysiek geweld. In een obsessieve monoloog kijkt de dochter terug op een familiedrama, een slagveld.Net als in de toneelstukken van Tennessee Williams (wie herinnert zich niet Paul Newman en Liz Taylor in Cat on a hot tin roof), weet Isabella Santacroce de lezer een volkomen geloofwaardig, verstikkend huiselijk drama voor te stellen. Je leeft zó mee met de personages dat je ze steeds wel toe wilt schreeuwen: ‘Doe het niet!’ of ‘Ga toch weg!’ Maar de afloop is onafwendbaar. En goed voor minstens één slapeloze nacht.

Motivatie: was deze keer puur esthetisch; ik hou van de cover! Ruw en mooi tegelijkertijd.

Eigen mening: Het hoofdpersonage (haar naam wordt nooit genoemd) transformeert gedurende het boek van een zwak kind naar een medogeloze beul. Ze houdt van haar vader. Zielsveel. Soms een beetje te veel. Naast die liefde voor haar vader voelt ze tegelijktijd liefde en haat voor haar harde maar beeldschone moeder. Ze valt in een bodemloze destructieve leegte als haar vader sterft. Moeder begint een nieuwe liefde. Nog eenzamer dan ze al was, gaat ze de strijd aan tegen haar moeder. Met het noodlot als gevolg.
Dit boek is vrij hard. De titel verraadt al het concept van het boek: alle hoofdpersonages (moeder, dochter en vader) leven in een kooi die ze zelf gecreerd hebben op basis van vernietigende liefde én haat. De ruwheid die Isabella hanteert schokeerde me wel soms maar de poetische woorden waarin ze het geheel verpakt maken de zwaarte van het verhaal weer dragelijk.
Andere recenties spraken over de overdreven zwaarmoedigheid van de dochter. Voor mij was die geloofwaardig. Tieners hebben nu vaak een zwart wit beeld van de realiteit. Zeker wanneer er sprake is van een problematische jeugd. Door de overheersende driehoeksrelatie tussen moeder, vader en dochter is de psychopathische wreedheid van dochter's ideeën helaas een feit.
Het verhaal in een paar woorden is: hard, poetisch en absurd.
Deze kernwoorden vertellen het al: dit boek zal niet door iedereen gesmaakt worden door de rauwheid van het hoofdpersonage. Maar mensen die houden van poezie & de kracht van woorden of voor alle Freudiaanen onder julllie: lezen die boel!!!

Levenswijsheid: In de kooi waarin ik me bevond, kon ik een gevangene hebben, en ook al was ik niet de baas over een deel van mijn lichaam, ik was het wel over mijn moeder. ... Wie had ooit gedacht dat ik tot zo'n boosaardigheid in staat zou zijn, ik , het zachtaardige dochter. => De lijn tussen liefde en wreedheid is te vaak veel te dun en snel overschreden.

Score: 7 op 10 (klik op de cover voor de website van deze gitzwarte auteur

kooi

20-06-07

Papa is weg van Barbara Rottiers

Ook dit boek is beroepsmisvorming (ik ben nu eenmaal een vakidioot)
Dit boek is dus, zoals de titel doet vermoeden, een kinderverhaal.
Echter dit is geen leuk verhaaltje voor het slapen gaan maar een soort therapeutisch boek voor kinderen van gedetineerde ouders.
Voor degene die me een beetje kennen; ik volg nog (volwassene) onderwijs richting menswetenschappen. Ik koos als eindwerk: gedetineerden en hun kinderen
Dit boek kaderde daar schitterend in
Het boek gaat over Rodrigo. Rodrigo is een jongetje die een gelukkig leven leidde totdat zijn papa wordt opgepakt door de politie
Papa moet weg naar de gevangenis
Een moeilijke tijd voor Rodrigo en zijn mama
Barbara Rottiers heeft heel wat reseach gedaan (oa met de gevangenis van Mechelen) wat de kwaliteit van dit kinderverhaal alleen maar vergroot.
Dit boek is een hulpmiddel voor kinderen van gedetineerden; om hun problemen en angsten bespreekbaar te maken en te delen met kinderen die deze situatie echt meemaken.
Dat merk je ook als je het boek leest: je staat er niet bij stil hoe zwaar het leven van kinderen van gedetineerden is.
Daarom kunnen ook kinderen uit "normale" gezinnen dit lezen. Om wat empathie aan te leren, om te lezen dat andere kinderen het niet even gemakkelijk hebben dan zij
Een absolute aanrader om dit boek aan kinderen, kleinkinderen, neefjes en nichtjes cadeau te doen.
Ze kunnen er alleen maar iets van leren op een plezierige manier
PAPA

23-05-07

De kamer hiernaast van Dimitri Verhulst

Het eerste boek van Verhulst
In tegenstelling tot "de Helaasheid" beschrijft hij nu een groter deel van zijn leven chronologisch.
Hij begint bij zijn kinderjaren. Zijn moeder is niet wat je een liefhebbende vrouw zou noemen. Op een dag vertrekt ze en begint een nieuw leven zonder Dimitri.
Zijn vader begint te drinken en Dimitri belandt op een kostschool
Daar aard hij maar moeilijk en is blij dat hij weggestuurd wordt door de onbetaalde schoolrekeningen
Nadien gaat het ook niet veel beter. Citaat uit zijn boek:
al spoedig bleek dat ik geen talent had om pralines in een doos te mikken, kilometers textiel door een strijkmachine te jagen, stopcontacten te verpakken. Ik bediende benzinepompen, bracht pizza's aan huis en verkocht Big Macs. Alles tot groot ongenoegen van mijn respectievelijke werkgevers die mijn twee linkerhanden telkenmale vol ontslagbrief stopten."
Kortom, relaas van een loser.
Toch wordt het nooit een geklaag. Verhulst gebruikt wel veel sarcasme maar dat maakt het jusit zo leuk.
IK vind zijn kijk op allerlei gebeurtenissen die zich voordeden in zijn leven even donker als hilarisch.
IK hou wel een beetje van zwarte, sarcastische humor.
En als er een ding is wat Verhulst goed begrijpt is het dat wel de kamer hiernaast

19:41 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (5) | Tags: verdriet, armoede, seks, alcohol misbruik, vlaams |  Facebook |

16-01-07

De As van mijn moeder van Frank McCourt

Frank is de oudste zoon uit een arm Iers gezin in NY. Vader zit aan de drank en moeder zorgt zo goed als ze kan voor haar vele kinderen. Honger, koude, elk aspect van armoede in het begin van vorige eeuw wordt niet geschuwd. Vader is ook sterk nationalistisch en laat de kinderen in 't midden van de nacht Ierse volksliederen zingen. Zeer tegen de zin van Frank. Ierland blijkt ook niet zo geweldig als de familie naar de Ierse stad Limerick verhuist, de geboorteplaats van zijn moeder
Het leuke is dat dit boek sterk autobiografisch is. Frank McCourt beschrijft zijn eigen verleden en is nu een gepensioneerde leraar Engels in NY
Meestal hou ik niet van waargebeurde verhalen. De verhaallijn is te eenduidig, het is steeds kommer en kwel en de auteur heeft geen verstand van goede verhaallijnen. Ik snap wel dat je je verhaal kwijt wilt bij een ingrijpende gebeurtenissen en ik ben er overtuigd van dat er een doelpubliek voor bestaat maar ik pas meestal.
Maar voor McCourt pas ik niet: de man weet waarover hij het heeft. Er is inderdaad veel kommer en kwel in zijn verhaal maar ook een humoristische noot. Misschien is het omdat deze man leraar Engels is en toch begrijpt hoe je een lezer in de ban houdt.
Frank heeft nog een vervolg geschreven getiteld De Nieuwe Wereld maar daar hebben we het later nog wel eens over.....MCcourt

11:51 Gepost door Emily Page in Waargebeurd | Permalink | Commentaren (3) | Tags: amerika, armoede, verdriet, immigratie |  Facebook |