22-12-07

Zen and the art of motorcycle maintance van Robert M Pirsig

Clue: filosofische motortocht

Achterflap:. 'Zen en de kunst van het motoronderhoud: Een Onderzoek naar Waarden' gaat over de motortocht die een vader en zijn elf jaar oude zoon Chris gedurende een maand maken, van Minnesota naar Californië. Vader en zoon komen steeds verder buiten de realiteit te staan. Via verhandelingen over motoronderhoud en de vraag 'wat is leven' mondt hun reis uit in de vorming van een filosofisch systeem waarin wetenschap, religie en humanisme worden samengebracht.

zenn

 

Auteur: Robert Maynard Pirsig (Minneapolis, Minnesota, 6 september 1928) is een Amerikaans filosoof en schrijver.

Robert Pirsig, hoogbegaafd als kind — hij zou op zijn negende een IQ van 170 hebben gehad — ging al in 1943 naar de universiteit. Hij was te jong en na twee jaar worstelen met zijn studie biochemie, werd hij weggestuurd, omdat hij te slechte cijfers haalde en te onvolwassen was. Na maandenlange doelloze omzwervingen door Montana, ging hij in het leger en diende in Korea. Daarna maakte hij zijn school af, en studeerde vervolgens scheikunde, filosofie en journalistiek.

Pirsig werd wereldberoemd met het in 1974 verschenen boek: Zen en de Kunst van het Motoronderhoud. Het boek schetst Pirsigs interpretatie en definitie van "Kwaliteit", geschreven als een autobiografische vertelling over een reis per motorfiets door Noord-Amerika, met zijn zoon en twee vrienden.

Het boek, dat kortweg Zen genoemd wordt, kan op verschillende wijzen worden opgevat:

  • als geschiedenis en samenvatting van de filosofie
  • als antwoord op antitechnologie-bewegingen van die tijd
  • als algemene inleiding in het denken
  • als uitdrukking van twijfel aan alles: aan de taal, aan het schoolsysteem, tot zelfs aan de wetenschappelijke methode
  • als klacht over het lage niveau van vakmanschap in moderne beroepen.

Het boek werd een enorm succes, en behoorde al snel tot de cultliteratuur. In enkele jaren tijd beleefde het tientallen herdrukken. Pirsig kreeg in 1974 een Guggenheim Fellowship voor Zen, een beurs die hem in staat stelde het vervolg te schrijven: Lila: An Inquiry into Morals. In Lila werkt hij zijn theorie nader uit, waarbij hij de term "Metafysica van de kwaliteit" bedenkt en een op morele waarden gebaseerde metafysica voorstelt, te verkiezen boven de historisch dominante vorm van metafysica in de westerse filosofie die hij de "subject-object visie op de werkelijkheid" doopt.

Bron; Wikipedia . 

pirsig

Motivatie: boek van de maand Januari van Ceridwen  

Eigen mening;  Mijn vriend is stapel op dit boek. Daarom is het dan ook tot ‘boek van de maand’ gekozen.

Hij niet alleen. Vele gingen hem voor. Internet bulkt gewoon van de info over dit boek.

Ik heb er vooral heel lang over gedaan om dit boek uit te lezen. Ik vond het allesbehalve een simpel boek. Het doet je wel nadenken over verschillende facetten.

De stukken van motoronderhoud vond ik niet zo leuk. Motor’s interesseren me wel maar ik ben niet zoals het hoofdpersonage geinteresseerd in techniek.

Pas in de helft van het boek was ik mee. Dan begint hij meer de filosofische toer op te gaan. Nu ben ik niet zo filo fan maar dankzij de vele cursussen filosofie, moraal, ethiek etcetera was ik nog wel mee. Toch heb ik meerdere stukken moeten herlezen.

De trouwe (mee)lezers heeft dit wel gemerkt aan mijn afwezigheid hier….

Het boek heeft me wel geinspireerd. Mijn nieuwste ratje noemt Zen Lachend

Score: : 7. Het was toch wel vermoeiend om te lezen

20:57 Gepost door Emily Page in Reisverhalen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: motor, psychologie, amerika, reisverslag |  Facebook |

05-10-07

De stad der blinden van Jose Saramago

Eerste zin:

De oranje schijf lichte op. Twee auto’s vooraan gaven vlug gas voor het weer rood werd. Het groene mannetje voor de voetgangers verscheen.


Levensles: .

Op dat ogenblik klonk er een harde droge stem met de toon van iemand die gewend was bevelen uit te delen. Ze kwam uit een luidspreker boven de dier waardoor ze binnen waren gekomen. Eerst werd het woord Attentie driemaal uitgesproken, toen begon de stem, De regering betreurt het dat zij gedwongen is om energiek uit te voeren wat zij als haar recht en haar plicht beschouwt, met alle middelen die haar ter beschikking staan de bevolking te beschermen tegen wat zich laat aanzien als een blindheidsepidemie, provisorisch aangeduid als de witte ziekt, en zij hoopt  te kunnen rekenen op de burgerzin en medewerking van alle inwoners om het besmettingsgevaar in te dammen, ervan uitgaande dat het om een besmettelijke ziekte gaat en dat we hier niet enkel voor een reeks voorlopig nog onverklaarbare toevalligheden staan. (p 42-43)


Clue: .

de overlevingsdrang van mensen door een blindheidsepidemie


Achterflap:. .

Een rij auto's staat te wachten voor rood licht. Als het eindelijk op groen springt, trekt de eerste auto niet op - de bestuurder blijkt plotseling blind te zijn geworden. Die openingsscène is de katalysator van een reeks verbijsterende gebeurtenissen. De blindheid blijkt besmettelijk, weldra ziet een groot gedeelte van de bevolking van Lissabon niets meer. Alle slachtoffers worden in een ziekenhuis geïsoleerd. Binnen korte tijd spelen zich daar verschrikkelijke taferelen af, die de vraag naar goed en kwaad haast ondraaglijk actueel maken.

 

Auteur: .

José Saramago is een van de meest fascinerende schrijvers van onze tijd. De 83-jarige Portugese auteur publiceerde reeds in 1944 zijn eerste roman. Maar pas na de Anjerrevolutie die in 1974 zonder bloedvergieten verliep, kreeg hij internationale erkenning. Als overtuigde communist schreef hij regelmatig over de minderbedeelden in de samenleving en keerde hij zich tegen het katholieke dogmatisme.. Pas in 1995 brak Saramago door met zijn onvolprezen roman De stad der blinden. In datzelfde jaar ontving hij de hoogste literaire onderscheiding van de Portugeestalige wereld, de Prémio Camões, en in 1998 de Nobelprijs voor de Literatuur.

 

Pers: .

Geen enkele kandidaat voor de Nobelprijs heeft meer recht op langdurige erkenning dan deze romanschrijver (Edmund White in The New York Times)


Motivatie:

ken je klassiekers plus het feit dat dit boek me werd aangeraden door lezerij.


Eigen mening; .

Iedereen die geintereseerd is in sociale psychologie wordt dringend verzocht dit boek te lezen.

Het gaat over overleven, groepsgevoel (of nog vaker het gebrek eraan) en behulpzaamheid. Zijn politieke voorkeur komt echt goed tot zijn recht in dit boek over de strijd om te overleven. Het boek zet ons aan tot nadenken: Wat hebben er voor over om te overleven?

Heel veel zelfs volgens dit boek. De heersende normen en waarden vervagen. .Hulpvaardigheid komt in tijden van honger danig in het gedrang. Ieder probeert zelf te overleven. Stad der Blinden maakte me behoorlijk triest. .

Temeer omdat ik denk dat dit boek maar al te dicht bij de Waarheid aanleunt. In het verleden zijn er voorbeelden genoeg van onmenselijkheid in tijden van nood. Triest maar waar.

Toch gaat Saramago niet helemaal de pessimistische toer op. Een groepje van zeven mensen (waaronder ook de vrouw van de oogarts die als enige haar zicht blijft behouden) zorgt voor elkaar, helpt elkaar. Door hun samenwerking slagen ze er min of meer in om te overleven.

Een ander aspect van het boek is dat het ons laat inzien hoezeer we afhankelijk zijn van onze zintuigen en dan vooral onze ogen. .

Letterlijk heel de stad in Stad der Blinden geraakt in verval. Auto’s kunnen niet meer rijden door de blindheid, electriciteit en water vallen uit, de hele stad vervalt op puur overleven en de wet van de sterkste. Zonder onze ogen vervallen niet alleen onze dierbare waarden en normen maar ook ons comfort.

En dan is het einde helemaal zoek.

Een sterke aanrader voor iedereen die ook maar het woord empathie kent.

Saramago heeft wel een bijzondere stijl waarover je soms wel kan struikelen. Hij gebruikt namelijk weinig leestekens (vooral geen aanhalingstekens). Dat maakt het lezen er niet zo simpel op. Mensen die weinig lezen zullen zich hier wel aan storen denk ik. Ik moest ook even moeite doen. Maar het verhaal is te goed om dit boek onderaan de boekenplank te leggen.


:Score

9 op tien.

stadblinden

 

16:08 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (8) | Tags: bedrog, psychologie, absurd, mishandeling |  Facebook |

23-07-07

Kooi van Isabella Santacroce

Eerste zin: In de schemerige kamers druppelt de regen onze vensters maar door, tekent tralies van water die ons afscheiden van de wereld. Op dat ogenblik zie ik de liefde van mijn vader veranderen in een kooi, waar niemand bij kan.

Laatste zin: Daarna zie ik haar, als ik het kussen wegschuif, daar is ze, zonder leven, zonder tralies, vrij.

Clue: Freudiaans Oedipus complex vertaald in poetische woorden.

Achterflap: Een vader – romantisch en fragiel –, een moeder – manipulatief en keihard –, en een dochter die speelbal is van beiden. Alle drie opgesloten in een metaforische kooi. Ze houden van elkaar, maar de liefde uit zich slechts in psychologische oorlogvoering, morele chantage en fysiek geweld. In een obsessieve monoloog kijkt de dochter terug op een familiedrama, een slagveld.Net als in de toneelstukken van Tennessee Williams (wie herinnert zich niet Paul Newman en Liz Taylor in Cat on a hot tin roof), weet Isabella Santacroce de lezer een volkomen geloofwaardig, verstikkend huiselijk drama voor te stellen. Je leeft zó mee met de personages dat je ze steeds wel toe wilt schreeuwen: ‘Doe het niet!’ of ‘Ga toch weg!’ Maar de afloop is onafwendbaar. En goed voor minstens één slapeloze nacht.

Motivatie: was deze keer puur esthetisch; ik hou van de cover! Ruw en mooi tegelijkertijd.

Eigen mening: Het hoofdpersonage (haar naam wordt nooit genoemd) transformeert gedurende het boek van een zwak kind naar een medogeloze beul. Ze houdt van haar vader. Zielsveel. Soms een beetje te veel. Naast die liefde voor haar vader voelt ze tegelijktijd liefde en haat voor haar harde maar beeldschone moeder. Ze valt in een bodemloze destructieve leegte als haar vader sterft. Moeder begint een nieuwe liefde. Nog eenzamer dan ze al was, gaat ze de strijd aan tegen haar moeder. Met het noodlot als gevolg.
Dit boek is vrij hard. De titel verraadt al het concept van het boek: alle hoofdpersonages (moeder, dochter en vader) leven in een kooi die ze zelf gecreerd hebben op basis van vernietigende liefde én haat. De ruwheid die Isabella hanteert schokeerde me wel soms maar de poetische woorden waarin ze het geheel verpakt maken de zwaarte van het verhaal weer dragelijk.
Andere recenties spraken over de overdreven zwaarmoedigheid van de dochter. Voor mij was die geloofwaardig. Tieners hebben nu vaak een zwart wit beeld van de realiteit. Zeker wanneer er sprake is van een problematische jeugd. Door de overheersende driehoeksrelatie tussen moeder, vader en dochter is de psychopathische wreedheid van dochter's ideeën helaas een feit.
Het verhaal in een paar woorden is: hard, poetisch en absurd.
Deze kernwoorden vertellen het al: dit boek zal niet door iedereen gesmaakt worden door de rauwheid van het hoofdpersonage. Maar mensen die houden van poezie & de kracht van woorden of voor alle Freudiaanen onder julllie: lezen die boel!!!

Levenswijsheid: In de kooi waarin ik me bevond, kon ik een gevangene hebben, en ook al was ik niet de baas over een deel van mijn lichaam, ik was het wel over mijn moeder. ... Wie had ooit gedacht dat ik tot zo'n boosaardigheid in staat zou zijn, ik , het zachtaardige dochter. => De lijn tussen liefde en wreedheid is te vaak veel te dun en snel overschreden.

Score: 7 op 10 (klik op de cover voor de website van deze gitzwarte auteur

kooi

17-07-07

Axolotl van Julio Cortazar

Eerste zin: 'There was a time when I thought a great deal about the axolotls.

Laatste zin: And in this final solitude to which he no longer comes, I console myself by thinking that perhaps he is going to write a story about us, that, believing he's making up a story, he's going to write all this about axolotls.'

Clue: Een man raakt zo in de ban van de axolol's dat hij er zelf een wordt.

Levensles:It would seem easy, almost obvious, to fall into mythology. I began seeing in the axolotls a metamorphosis which did not succeed in revoking a mysterious humanity. I imagined them aware, slaves of their bodies, condemned infinitely to the silence of the abyss, to a hopeless meditation.

Kortverhaal: Het verhaal is afkomstig uit de verhalenbundel Final del Juego (Einde van het spel) uit 1956

Auteur: leuk om te weten. Alhoewel Cortazar een Argentijnse intellectueel en auteur is, is hij toch wel in Brussel geboren.

Mening: voor zover mijn Engels mij niet in de steek liet, vond ik het verhaal wel goed. Soms begreep ik het niet goed (ik versta wel wat Engels, maar dit vond ik wel vrij moeilijk). Het verhaal is kort maar goed opgebouwd. Het korte verhaal (4 blz) stoort het, het verhaal is af. Je komt niet zo veel te weten over het hoofdpersonage maar dat stoort niet. De essentie van het verhaal ligt in de fascinatie voor de axoltol.

Motivatie: het maandelijkse gekozen boek van onze leesclub Ceridwen.

Axo-wat???? De axolotl (Ambystoma mexicanum), in de volksmond ook wel Mexicaanse wandelvis , is mits volledig ontwikkeld een landbewonende molsalamander, maar de meeste wilde exemplaren blijven aquatiel. De naam axolotl komt uit het Azteekse Nahuatl.Klik op de prent voor meer info (bron: Wikipedia)

Score: 7 op 10 (minder punten omdat ik het Engels niet begreep, maar ja dat is dan weer MIJN probleem he)
axo

14:00 Gepost door Emily Page in kortverhaal | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dieren, psychologie, mexico |  Facebook |

01-07-07

In de Klauwen van de Duivel van Patrick Lagrou

De reden waarom ik voor dit boek koos is simpel: JEUGDSENTIMENT.
Ik ben (nog maar) een kwart eeuw oud maar toch ontsnap ik er niet aan
In mijn pretienertijd zat ik de KJJ (Kind & Jeugd Jury) en was Lagrou mijn absolute nr 1. Meermaals heb ik zijn boeken hoge scores gegeven en ben ik dus een klein beetje mee verantwoordelijk voor de prijs die hij kreeg voor "Het meisje uit de jungle".
Ik ben Patrick altijd een beetje blijven volgen in mijn post KJJ tijd en toen ik een jaar of 15 was heb ik 'in de klauwen van de duivel" gelezen.
Ik was helemaal weg van dit boek en heb nu ook nog eens herlezen. En ook voor volwassen is het geen slecht boek.
Het ligt wat in de lijn van het werk van Dirk Bracke: maw onze jeugd laten kennis maken met de minder vanzelfsprekende kant van het (kinder) leven: verslavingen, autisme, vreemde culturen, kindermishandelingen, ontdekken dat men holibi is enzovoort
Kinderen hun ogen laten opentrekken en laten zien dat er een grote verscheidenheid in het leven is van meningen en historiek.
Uiteraard kan ik dit enkel toejuichen en vind ik zowel Lagrou als Bracke sublieme jeugdschrijvers

Het centrale thema van dit boek zijn sekten. Stefanie (17 jaar) ligt in strijd met haar geldzuchtige vader. Haar vader palmt ook haar vriend helemaal in en zo kan het koppeltje niet op reis gaan. De razende Stefanie ontmoet juist op dat ogenblik de op het eerste zicht iddilische beweging " de kinderen van het licht'. Deze beweging promoot innerlijke rust, anti-kapitalisme en vrede
Heel mooi en zeker interessant voor een naar liefde hunkere jongere. Natuurlijk blijkt de beweging minder mooi te zijn dan het op het eerste gezicht lijkt. Net als haar vader wil de sekte enkek meer macht en geld.
De ouders en vriend van Stefanie doen er alles aan om haar uit de klauwen van de duivelse sekte te trekken

Dit boek heeft ook een werkmapje voor leerkrachten. Een absolute aanrader voor je (tiener) kinderen en als ouder kan je er ook wel van genieten
Een dikke Negen!!!duivel

02-06-07

De bok van Brad Land

bok
Dit boek vond ik in de Sleghte. De voorkant vond ik zeer geslaagd en ook de korte inhoud klonk wel interessant
Bij mijn zoektocht op het net vond ik alleen maar links die het boek verkochten (BOL.NL enzo) en een paar positieve kritieken.
Helaas ben ik het niet echt eens met deze kritieken. Tot nu toe heb ik het boek nog niet uitgekregen. Het boek trekt me niet zo aan (vandaar ook dat er zoveel tijd zat tussen 2 besprekingen plus dat ik weer bijna examens heb).
Het is een autobiografisch boek. De jonge Brad is een beetje een sukkelachtige tiener. Op een avond pikt hij enkele lifters op.
De lifters blijken auto dieven te zijn. Brad wordt geweldig mishandeld op de koop toe.
Brad overleeft het, maar blijft zitten met een grote angst. Hij volgt zijn broer naar de universiteit en probeert daar in zijn populaire broer zijn voetsporen te treden.
De afstand tussen de 2 broers wordt echter groter.

Ik vind het boek vrij chaotisch. Met de ontvoering en de mishandeling vond ik het gepast. Maar ik miste diepgang na de ontvoering.
De achterflap beloofde een psychologisch boek over omgaan met geweld maar Brad's leven gaat verder zoals elke (sullige) Amerikaanse tiener.
Misschien was ik het omdat ik het contrast met de Europese hogescholen te groot vonden. Ik vond geen link meer met het personage
Vaak is het die link die mij aantrekt. Als ik geen link vind (of tenminste een fascinatie) voor het hoofdpersonage wordt het boek voor mij een helletocht
Vrienden-lezers zijn het vaak niet eens met deze stelling.

Ach misschien moet ik dit boek toch nog een kans geven
Als ik het uit krijg, vernieuw ik alvast deze bespreking.
Dat is een belofte!!
Op deze link vind je alvast een uittreksel uit het boek.

20:37 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (3) | Tags: amerika, mishandeling, waargebeurd, psychologie |  Facebook |

08-01-07

Birdy (een vlucht in de waanzin) van William Wharton

Birdy is al heel zijn leven een beetje een eigenaardige jongen. Andere jongens van zijn leeftijd spelen met auto's, zijn gefascineerd door popsterren en meisjes. Maar Birdy niet. Hij is helemaal bezetten door vogels.
Tot grote ergernis van zijn moeder houdt hij duiven. Hij bestudeert ze, voedt ze enzo. Hij wil net als hen leren vliegen en doet dan ook meerdere pogingen tot. Op een dag valt hij zo hard dat hij in het ziekenhuis belandt. Moeder vergiftigt de vogels en hoopt zo een einde aan deze periode te krijgen. Natuurlijk gebeurt dit niet. Birdy begint nu met kanaries. Zijn fascinatie maakt hem nog wereldvreemder. Zijn leven wordt helemaal geleefd door zijn kanaries. Tot in zijn dromen toe..
Het verhaal begint wanneer Birdy helemaal afgesloten is van de realiteit; hij loopt (hipt) als een vogel, eet als een vogel... na zijn terugkomst van de oorlog in Vietnam. De mensenwereld was te hard voor hem dus trekt hij zich terug als vogel. De psychiatrische instelling zit met de handen in het haar; niets helpt. Tenslotte halen ze Birdy's enige vriend Al erbij. Hopelijk krijgt hij Birdy weer wat men in het algemeen als "normaal" kan noemen.
Maar wat is normaal en wat is krankzinnig? Oorlog of zich een vogel voelen... De lijn is soms vaag..
Het leuke aan dit boek is dat je twee verhalen voor de prijs van 1 krijgt. AFwisselend krijg je Birdy verhaal te horen (cursief gedrukt) en ook de versie van Al, die wat meer openstaat voor de rest van de wereld (gewoon gedrukt). Het boek zet je aan het denken "Wat is krankzinnigheid". Leren een vogel te zijn is waanzin. Maar is oorlog ook geen waanzin?
Het boek leest vlot. En je leert veel bij over (jawel) vogels. Dankzij dit boek kan je de wereld een beetje anders bekijken. Want geloof me, je zal heel anders naar vogels kijken dan ervoor (ik heb een kwartier naar de duiven ibirdyn de tuin zitten kijken. Het zijn inderdaad wonderlijke diertjes)

10:35 Gepost door Emily Page in Dierenverhaal | Permalink | Commentaren (1) | Tags: psychologie, vogels, oorlog, dieren |  Facebook |