10-02-08

Klara zegt nee van S. Aaron

klara

Korte inhoud: 'Klara is terug. Zo. Daar staat het. Ik moet dit opschrijven, dan wordt het werkelijk, dan kan ik erin geloven.' Zo begint Liska, Klara's schoonzuster, haar dagboek, en zo begint een van de meest aangrijpende boeken over liefde in tijden van oorlog, over de liefde van een moeder voor haar kind.
Laat, meer dan drie maanden na het einde van de Tweede Wereldoorlog en de bevrijding uit het kamp, is Klara terug in Parijs. Zij is onhoffelijk op het provocerende af, kan niet alleen zijn of met anderen, liegt, steelt en maakt zich vrolijk over de 'onverdraaglijke barmhartigheid' van haar vrienden. Maar het schokkendste is wel dat ze categorisch weigert haar kleine dochter Victoire terug te zien.
Afgemat en overspannen noteert de dagboekschrijfster dat zij niets van Klara begrijpt, en wanneer die eens iets vertelt, dan lijkt het 'als van een andere planeet, van een onbekende stam'.
Soazig Aaron schildert een portret - tegen alle politieke en moralistische cliché 's in - van een jonge vrouw, die als grootste daad van menselijkheid iets totaal onmenselijks van zichzelf verlangt: haar dochtertje niet meer terug te zien. Voor Klara het grootste bewijs van haar liefde.
De schrijver Jorge Semprun heeft Soazig Aaron openlijk bedankt voor dit ongewone meesterwerk, en in het voorwoord lezen we niet zonder ontroering: 'Wij kunnen nu rustig sterven: het voortbestaan van onze stem van getuigen is gewaarborgd; ze klinkt voort in deze prachtige roman.'

 


Clue:. Hoe overleven na de concentratiekampen

Auteur: De Française Soazig Aaron, geboren in 1949, schreef een indringende en beklemmende roman in dagboekvorm over een jonge vrouw die na 29 maanden uit het concentratiekamp Auschwitz terugkeert in Parijs, maar nooit meer het gewone leven zal kunnen oppakken. ‘Ik vraag me af of ik wel normaal ben. Niemand keert terug vandaar….’ Via het dagboek van haar vriendin, bij wie ze woont na haar terugkeer, wordt het onuitsprekelijke dat Klara heeft doorgemaakt langzaam in woorden ‘gevangen’, maar ook hoe het eigenaardige gedrag van de teruggekeerde Klara haar omgeving ‘gevangen houdt’ en ‘verlamt’.

Het boek is in 2002 lovend ontvangen, verwierf diverse internationale prijzen en werd in veertien talen vertaald (Nederlandse vertaling 2005, uitgeverij Cossee). Gezegd werd dat er een nieuw hoofdstuk in de herinneringsliteratuur over de concentratiekampen geschreven was, omdat Klara zegt nee een fictief verhaal is. Dat feit leverde ook debat op (waar liggen voor een auteur de literair morele en politieke grenzen van het schrijven over de holocaust?).
De Spaanse auteur Jorge Semprun (overlevende van Buchenwald) noemde in zijn voorwoord Klara zegt nee ‘de roman waarop ik wachtte.

Soazig Aaron
werd geboren in Rennes en werkte na haar studie geschiedenis in haar eigen boekhandel in Parijs. Klara zegt nee is haar debuut op drieënvijftigjarige leeftijd. Zij woont tegenwoordig in Bretagne

.Soazig Aaron

Motivatie:  Boek van de maand Februari van leesgroep Ceridwen

Eigen mening; de achterflap sprak me al enorm aan. Ik ken veel boeken over concentratieboeken maar het stopt meestal als het (hoofd)personage erin gaat. Spijtig genoeg zal het voor de meeste mensen zo afgelopen zijn.

Dit boek over het levan NA het concentratiekamp sprak me dus ook enorm aan. Want hoe ga je nog met je leven om nadat je zoveel ellende en miserie heeft meegemaakt? Hoe verwerk je zoiets? Of verwerk je het nooit?

In het boek beschrijft hoofdpersonage Lika hoe haar schoonzus Klara terug komt (haar broer is gefussieerd door de SS). Klara is nauwelijks geinteresseerd in het lot van haar man noch in dat van hun dochtertje  Victoire. Ze heeft een heel sarcastische humor ontwikkeld die haar omgeving maar moeilijk kan apprecieren (zo vind ze het grappig als iemand in elkaar geslagen wordt), ze is niet meer de lieve Klara van vroeger, ze vecht met een man in een café enzovoort. Lika heeft het moeilijk met de nieuwe Klara.

De schrijfstijl is vrij verwarrend maar dat past wel in het boek. Lika probeert zicht te krijgen op de totaal veranderde Klara. De verwarring van Lika is dus merkbaar in het boek. Dat maakt het soms wat moeilijker om door te lezen (dus niet in een overvolle trein) maar toch valt alles al bij al wel mee.

Ik vond dat er nog wat verhaallijnen mysterieus bleven en weinig uitgewerkt waren. Realistisch gezien klopt dit vaak. Na trauma’s kom je nooit veel te weten. Het realiteitsgehalte is dus vrij hoog. Alleen ben ik zo Amerikaans opgevoed (door films enzo) dat ik altijd wel een happy end verwacht of toch een einde waarop alle geheimen worden opgelost. Het boek geeft wel een groot deel van zijn geheimen prijs maar blijft toch nog altijd wat in het vage.

Er is dus niets mis met het boek alleen met mijn zwichten naar happy endings.

Het leuke aan dit boek is dat er veel disscussie uitbrak na dit boek. Tot hoever kan een schrijver iets vertellen over iets wat hij niet heeft meegemaakt (S.Aaron heeft nooit in een concentratiekamp gezetten) Is het boek echt wel realistisch of is het volledig ontsproten aan haar verbeelding?

Het antwoord op deze vragen moet ik U schuldig blijven, ik was er nl zelf niet bij….

Toch heb ik het vermoeden dat het zo wel gegaan zo KUNNEN zijn en had ik er dus geen problemen mee.

Score:  Een zeven…

10:50 Gepost door Emily Page in Franse schrijver | Permalink | Commentaren (2) | Tags: dood, gevangenis, duitsland, verdriet, oorlog |  Facebook |

01-08-07

De vliegeraar van Khaled Hosseini

Eerste zin: Op mijn twaalfde ben ik geworden wat ik nu ben, op een kille bewolkte dag in de winter van 1975. Ik herinner me het moment nog goed, ik zat weggekropen achter een afbrokkelende lemen muur en tuurde de steeg in bij de bevroren beek.

Laatste zin: Ik rende. Een volwassen man die meerent met een zwerm gillende kinderen. Maar het kon me niets schelen. Ik rende met de wind in mijn gezicht, en op mijn lippen een glimlach zo breed als de Pansjir-vallei. Ik rende.

Pakkende Passage: “Hoe beantwoorden wij degenen die stenen gooien naar de ramen van Gods huis? WIJ MOETEN DIE STENEN TERUGGOOIEN!”Hij zette de microfoon uit. Een zacht gemompel verspreidde zich door de menigte.
Naast me zat Farid zijn hoofd te schudden. “En zij noemen zich moslims.” Fluisterde hij.
Toen stapte een grote, breedgeschouderde man uit de truck. …..
De grote Talib met de donkere zonnebril liep naar de stapel stenen die ze van de derde truck hadden geladen. Hij pakte een steen en liet hem aan de menigte zien. (p 253)

Clue: Een verraden vriendschap in Afganistan met in de achtergrond de inval van de Sovjet en nadien de Taliban.

Achterflap: Amir en Hassan zijn gevoed door dezelfde min en groeien samen op in de hoofdstad van Afghanistan. Als blijk van hun verbondenheid kerft Amir hun namen in een granaatappelboom: ‘Amir en Hassan, de sultans van Kabul’. Maar sultans zijn ze alleen in hun fantasie, want Amir hoort tot de bevoorrechte bevolkingsgroep en Hassan en zijn vader zijn arme Hazaren, in dienst van Amirs vader. Bij de jaarlijkse vliegerwedstrijd in Kabul is Amir de vliegeraar, degene die het touw van de vlieger in handen heeft. Hassan is zijn hulpje, de vliegervanger. ‘Voor jou doe ik alles!’ roept Hassan hem toe voordat hij wegrent om de vallende vlieger uit de lucht op te vangen. Die grenzeloze loyaliteit is niet wederzijds. Wanneer er iets vreselijks gebeurt met Hassan verraadt hij zijn trouwe metgezel. Na de Russische inval vluchten Amir en zijn vader naar de Verenigde Staten. Amir bouwt er een nieuw bestaan op, maar hij slaagt er niet in Hassan te vergeten. De ontdekking van een schokkend familiegeheim voert hem uiteindelijk terug naar Afghanistan, dat inmiddels door de Taliban is bezet. Daar wordt Amir geconfronteerd met spoken uit zijn verleden. Zijn voornemen om zijn oude schuld jegens Hassan in te lossen sleept hem tegen wil en dank mee in een huiveringwekkend avontuur

.Motivatie: Mooi prijsje op Proxis.be en vele lovende (pers) recenties

Auteur: Khaled Hosseini is geboren en getogen in Kabul, als zoon van een diplomaat wiens gezin in 1980 na de Russische inval naar de Verenigde Staten emigreerde. Hij is nu werkzaam als arts in noord-Californië. Hosseini publiceerde diverse korte verhalen, die werden genomineerd voor de Pushcart Prize.
De vliegeraar van Kabul is zijn eerste roman, die meteen zijn internationale doorbraak inluidde.

Pers: Vele lofbetuigingen maar deze was meest toepasselijke: Een intiem en authentiek verhaal over de verraden vriendschap van twee jongens, van de inval van de russen tot het schrikbewind van de Taliban.

Eigen mening; Een klein meesterwerk. Heel eenvoudig qua structuur en schrijfstijl maar ook diepgaand genoeg om de meest critische lezer te charmeren. Hosseini plaatst zijn verhaal tegen de achtergrond van Afganistan tijden 1980 tot 2002. Hij verteld het verhaal van Amir, een rijkeluisjongen die bevriend is met Hassan (een jongen met een hazenlip & een mindere Hazara). De vriendschap wordt wel enigsinds gekleurd onder het klasseverschil maar samen beleven de jongens heel wat advonturen in Kabul.
Op een dag komt Hassan in de problemen en Amir durft niet voor hem op te komen. Dit legt een zware druk op de jonge vriendschap. Amir verraadt Hassan.
Bovendien komen er strubbelingen in het land door de inval van de Russen. Amir en zijn vader vertrekken tegen hun zin naar de USA. Daar moeten ze een heel nieuw leven opbouwen.
Het verhaal gaat over discriminatie, onverdraagzaamheid maar ook over vriendschap en familiebanden. Een thema dat veel mensen aanspreekt. Ondanks het wat cliche thema slaagt Hosseini erin om vaart in het verhaal te brengen & om sprekende personages neer te zetten. Leuk is dat je heel wat leert over de Islam (zie verklarende woordenlijst achteraan). De laatste tijd wordt Islam nogal geassocieerd met slechte dingen en dit boek laat weer de andere, zachtere kant van Islamieten zien. De timing van het boek is dus schitterend.
Net als de schrijfstijl dus die zowel literatuur freaks als huismoeders zal aanspreken. Dat opzich is al een hele kunst!
Dit boek is een must & mag meteen op de leeslijsten van de middelbare scholen prijken.
Dit boek moet je gelezen hebben!!

Score: een meer dan verdiende 10/10!

vliegeraar

27-06-07

De Rookspringer van Nicolas Evans

Reden voor dit boek: ik had de Paardenfluisteraar en de Wolvenlus al gelezen. En ik was van beide boek echt weg. Zeker van de Wolvenlus.
Evans heeft een speciale band met de natuur en die vind je dus terug in zijn boeken. De weelderige natuur van Montana (het Noord Westen van de USA) wordt in geuren en kleuren beschreven
Voor sommige mensen kan dit een turn-off zijn maar mij deerde het niet. Maar ik ben dan ook, net als Evans, een milieuliefhebber met een groot hart voor mensen en dieren.
Nog een gelijkenis: zijn boeken gaan steeds over gewone, bijzondere mensen. Jan en Mie met de pet maar met een hart van goud. De hoofdpersonages leiden gewone leventjes vol eenzaamheid maar ook met vele mooi momenten.
Het centrale thema van de Rookspringer is eigenlijk een soort driehoeksrelatie:
Connor, een rustige boerenzoon met een passie voor fotografie
Ed, een exraverte musicus
Julia, vriendin van Ed, opvoedster en kunstenares
Hoewel Connor en Ed erg verschillend zijn, zijn ze beide rookspringers (bestrijden de bosbranden). En beide vallen de charmes van Julia.
Alleen.... Ed was eerst en Connor respecteert dit als goede vriend
Het zit Ed echter niet mee; hij wordt blind na een ongeval, blijkt onvruchtbaar te zijn en wordt steeds zieker van zijn diabetis
Door zijn onvruchtbaarheid worden Ed en Julia gdus kinderloos. Na veel discussie worden ze eens dat Connor de spermadonor wordt van hun kind
Amy is alles voor Ed en Julia. Maar Ed wordt steeds zieker en na een tijdje sterft hij.Julia en Amy besluiten Connor achter na te gaan naar Oeganda. Connor verblijft daar als oorlogsfotograaf en wordt getroffen door de kindsoldaten tijdens de burgeroorlog.
Maar zal Julia Connor nog vinden in dit door oorlog en geweld verscheurde land? Ik heb al genoeg verklapt.
Wil je meer weten zal je toch naar de bib moeten snellen

Eerlijk is eerlijk: ik vond de Wolvenlus beter. Dit boek is de minst goede van Evans' 3 boeken. Toch blijft het een goed boek en zeker de moeite waard om eens te lezen.
Evans zet ons ook aan het denken over de kindsoldaten en brengt een realistische schets van oorlog (niks heldendaden, enkel veel geweld)
Evans verdient toch nog een leuke 7 op 10. Prima als vakantielectuur!!
Heeft Evans net als bij mij een gevoelig snaartje geraakt voor kindsoldaten, ga dan zeker eens naar de site van Els Temmerman, de Vlaamse die zich inzet voor deze onfortuinlijke kinderen => klik op deze link.rookspringer

19:33 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (5) | Tags: natuur, liefde, afrika, hulpverlening, oorlog, politiek |  Facebook |

05-05-07

Herinneringen van een tomatenkweker van Jos De Wit

Herinneringen van een tomatenboek gaat over een oude man die zwaar ziek is en zijn levensverhaal verteld tussen 2 morfineshots.
Hij is is wat verbitterd en niet zo trots op zijn leven tot nu toe: hij heeft wel een mooie (jongere) vriendin die graag naakt strijkt (vond ik wel wat bizar maar kom), een sullige zoon (waarvan hij denkt dat zijn vriendin hem bedriegd met zijn eigen zoon), een telephatische relatie met zijn lastige ex vrouw en heel wat mijmeringen
Hij besluit tijdens zijn laatste wandeltocht de stad nog eens te bezoeken waar hij al die jaren in geleefd heeft. Hij vertelt zijn verhaal tegen zijn oude hond op 3 poten (weliswaar tijdens één van zijn morfineshots) Hij vergelijkt zijn verhaal met de veel romantischere versie van zijn broer, die onlangs gestorven is
Wel om kort te zijn: ik was er niet weg van
Het deed me denken aan de film "As good as it gets". Ook met een verbitterde man die niet veel met zijn leven doet behalve mijmeren
Het boek kwam uit de Slegte en dus alle mensen die in de buurt de De Slegte in Aalst wonen kunnen het boek daar dus vinden
Want ik vond het geen "keep-er"
Een vier op tien (de kaft was wel erg stijlvol)tomaat

20:04 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (2) | Tags: oorlog, dood, eenzaamheid |  Facebook |

08-01-07

Birdy (een vlucht in de waanzin) van William Wharton

Birdy is al heel zijn leven een beetje een eigenaardige jongen. Andere jongens van zijn leeftijd spelen met auto's, zijn gefascineerd door popsterren en meisjes. Maar Birdy niet. Hij is helemaal bezetten door vogels.
Tot grote ergernis van zijn moeder houdt hij duiven. Hij bestudeert ze, voedt ze enzo. Hij wil net als hen leren vliegen en doet dan ook meerdere pogingen tot. Op een dag valt hij zo hard dat hij in het ziekenhuis belandt. Moeder vergiftigt de vogels en hoopt zo een einde aan deze periode te krijgen. Natuurlijk gebeurt dit niet. Birdy begint nu met kanaries. Zijn fascinatie maakt hem nog wereldvreemder. Zijn leven wordt helemaal geleefd door zijn kanaries. Tot in zijn dromen toe..
Het verhaal begint wanneer Birdy helemaal afgesloten is van de realiteit; hij loopt (hipt) als een vogel, eet als een vogel... na zijn terugkomst van de oorlog in Vietnam. De mensenwereld was te hard voor hem dus trekt hij zich terug als vogel. De psychiatrische instelling zit met de handen in het haar; niets helpt. Tenslotte halen ze Birdy's enige vriend Al erbij. Hopelijk krijgt hij Birdy weer wat men in het algemeen als "normaal" kan noemen.
Maar wat is normaal en wat is krankzinnig? Oorlog of zich een vogel voelen... De lijn is soms vaag..
Het leuke aan dit boek is dat je twee verhalen voor de prijs van 1 krijgt. AFwisselend krijg je Birdy verhaal te horen (cursief gedrukt) en ook de versie van Al, die wat meer openstaat voor de rest van de wereld (gewoon gedrukt). Het boek zet je aan het denken "Wat is krankzinnigheid". Leren een vogel te zijn is waanzin. Maar is oorlog ook geen waanzin?
Het boek leest vlot. En je leert veel bij over (jawel) vogels. Dankzij dit boek kan je de wereld een beetje anders bekijken. Want geloof me, je zal heel anders naar vogels kijken dan ervoor (ik heb een kwartier naar de duiven ibirdyn de tuin zitten kijken. Het zijn inderdaad wonderlijke diertjes)

10:35 Gepost door Emily Page in Dierenverhaal | Permalink | Commentaren (1) | Tags: psychologie, vogels, oorlog, dieren |  Facebook |