16-03-08

Vlucht uit het land van de vrijheid (A Meijerink)

Eerste zin:  . Mijn mond hing half open, maar het eten kwam zo ver niet, want de vork viel met een klap terug op mijn bord. Ik moet er half debiel hebben uitgezien, zoals ik mijn vader aankeek.

‘Wat wil je dat ik doe?’

‘Je gaat naar Amerika, schatje…. Het zijn echt fantastische mensen, je zult het zien. Ze zijn heel gastvrij’

 

vluchtlandvrijheid

 

Clue:. Vrouw belandt in religieuse rechtse sekte

Korte inhoud: In 1984 werd Anna Meijerink door haar vader naar een afgelegen plaatsje in Missouri (VS) gestuurd.
Ze werd uitgehuwelijkt aan de zoon van Abraham Wotherspoon, de leider van een sekte en de intellectueel leider en inspirator van de rechts-extremistische 'Christian Identity' beweging.

In deze memoires vertelt Anna hoe zij bij de sekte terechtkwam, hoe het er daar aan toe ging en hoe zij steeds verder wegzonk in een ellendig leven.
Ze kreeg in tien jaar zeven kinderen, werd langdurig mishandeld en had geen eigen leven. Haar kinderen werden seksueel misbruikt.

Dankzij haar intelligentie en slagvaardigheid wist ze een paar jaar geleden te ontsnappen. Ze vluchtte met haar kinderen naar Nederland.

Auteur: Een portret van Anna Meijerink, een Nederlandse vrouw die samen met haar kinderen ontsnapte uit een Amerikaanse sekte.Anna Meijerink kwam in 1984 - zogenaamd voor een vakantie - terecht bij vrienden van haar vader, die een rechts religieuze sekte vormden in een afgelegen plaatsje in de staat Missouri in de Verenigde Staten. Zij werd uitgehuwelijkt aan de oudste zoon van sekteleider Dan Gayman; de intellectueel aanvoerder en inspirator van de rechtse Church of Israel. 

 

annameijerink


 

Motivatie: aangeraden boek door medelid van Ceridwen in thema ‘religieus’

Eigen mening; Sektes hebben me altijd al gefascineerd. Wat drijft iemand in de armen van zo’n sekte, hoe overleven, komen ze er ook nog uit? Dingen die ik liever niet aan de lijve zelf wil ondervinden maar mijn nieuwsgierig wordt voldoende bevredigd door boeken in dit genre. In mijn zoektocht op het internet wie Anna nu werkelijk is vond ik heel verschillende reacties: mensen die haar met R. Loef vergelijken (maw dus een leugenares) en mensen die met haar te doen hebben.

Ik denk toch wel dat ik eerder geneigd ben tot het laatste soort mensen. Natuurlijk is heel haar verhaal subjectief. Natuurlijk zal Chuck (pseudoniem van Doug Gayman) een heel ander verhaal vertellen. Toch vrees ik ervoor dat zo’n mensen bestaan (rascistisch en zich verschuilend onder ‘de wil van God’). Wilt U mij het tegendeel bewijzen dan graag. Ik zou niets liever geloven dat ze niet bestaan de godsdienstige fundamentalisten.

Maar kritiek als ‘het is te subjectief’ vind ik vrij dom. Elk waargebeurd verhaal is subjectief. Kan je hier niet tegen dan lees je het simpelweg niet.

Ik denk dat Anna echt wel een slachtoffer is. Haar verhaal simpelweg als een leugen afwimpelen doet haar eergevoel geen recht aan. Slachtoffers komen hier alleen uit met erkenning.

Want Anna meemaakte, grenst aan het ongeloofelijke. In het boek zie je hoe ze van een toch wel zelfverzekerde puber uitgroeit tot een bange eenzame vrouw. Eerst wordt ze binnen gehaald als een prinses nadien wordt ze bedrogen langs alle kanten. Ze heeft het zwaar maar slaagt er toch in haar verhaal te vertellen zonder teveel zelfmedelijden. Ik vond de schrijfstijl perfect balanserend tussen open genoeg en niet te emotioneel.

Ik zou het boek dus zeker aanraden.

De pseudoniemen zijn echter makkelijk te omzeilen. Typ op Google maar Anna Meijerinck op en je vind haar echte naam (net als die van haar ex man en zijn familie)

Score  Een 8 voor Moedige Anna


28-10-07

Hoeren van Luc Deflo

Eerste zin:

 “Ik kan het niet. Ik kan geen mens vermoorden.”

Aan de andere kant van de lijn bleef het een hele tijd stil. Het was een geladen stilte, doordrenkt van angst. De man die in de schaduw van een beukenhaag stond, zette zijn kraag op en mompelde “Waarom ik! Ik kan het niet!

 
 Passage:

“Daphné. Ik ben die smeerlap gaan zoeken. Hij is ervandoor. Hij komt… naar jou. Denk ik. Vrees ik. Haast je. Alsjeblieft. “

Daphné Brianard kon geen woord uitbrengen. De beelden waren er weer. Heel levensecht. Het suizende mes. De pijn. De man met de naald. Het kwam allemaal terug. Vlijmscherp.

“Daphné. Daphné! Antwoord, Daphné? Alsjeblieft?”

“Ja…ja… Lien”

Aline Verbeêck bleef sprakeloos.

“Lien.. Lien?”

Lien voelde een koude rilling over haar rug kruipen toen ze Daphnés stem hoorde doorslaan.

“Ja”

“Blijf”

“Wat?”

“Blijf aan de telefoon. Alsjeblieft.”


Clue: Zoektocht naar de moordenaar door zowel de politie als slachtoffers.


Achterflap:.

Aline Verbeeck is een hoer op jaren, die met haar verlepte schoonheid niet veel mannen meer kan bekoren. Haar zorgelijke bestaan verandert wanneer ze de zeventienjarige Daphné Brainard leert kennen. Ervaring en jeugdige schoonheid blijken een ideale combinatie en de zaken floreren. Daphné lokt de mannen terwijl Aline een oogje in het zeil houdt en af en toe wat geld steelt uit de zakken van de nietsvermoedende hoerenlopers. Dat overkomt ook Leo Thuys, een op het eerst gezicht wat simpele huisvader. Maar schijn bedriegt, want Thuys, een borrelende vulkaan, bedreigt Daphné. Aline Verbeeck komt net op tijd tussenbeide. Thuys slaat op de vlucht, maar als hij merkt wat hem is ontstolen, keert hij terug. Vastbesloten om af te maken wat hij is begonnen. Daphné wordt aangerand. Wanneer Bosman en Deleu zich op de zaak storten, leiden alle sporen naar Aline Verbeeck.

 

Auteur:

Luc Deflo woont in Brussel.Schrijven zit hem in het bloed want hij heeft toneelstukken, luisterspelen en scenario's geschreven.
Deflo is organisatie-adviseur in KBC maar is momenteel in loopbaanonderbreking om zich fulltime aan het schrijven te wijden. Hij heeft onlangs aan Erwin Provoost de filmrechten voor Naakte Zielen en Sluipend Gif' verkocht.

De grote doorbraak kwam er met 'Naakte Zielen', zijn eerste psychologische thriller die meteen genomineerd werd voor de Hercule Poirot Prijs. Luc Deflo, wiens beklijvende psychologische thrillers steevast doen denken aan toppers als 'Seven' of 'Silence of the Lambs', is een van de best verkopende thrillerauteurs in Vlaanderen en een vaste waarde in de Boeken Top-tien. Sluipend Gif stond nog vooraleer de eerste recensie verscheen hoog in de boekentoptien van zowel Standaard, Humo als Knack.

 Bron;

deflo

 

Motivatie: mijn vroegere voorliefde aan thrillers manifesteert zich nog in mijn boon voor Deflo.

Eigen mening;

Mensen die hier wel eens lezen, weten dat ik vroeger thriller verslaafd was. Massa’s Whodunit’s heb ik verslonden. Tegenwoordig is de kers echter wat van de taart Thrillers bekoren me amper nog. Er zijn er teveel en de kwaliteit boet eraan in.

Toch blijft Deflo voor mij nog een beetje bijzonder. Regelmatig lees ik nog eens een boek van hem. Ze zijn wel OK zijn boeken. Het leest vlot weg. De verhaal is heel menselijk. Kortom, ik vind hem beter dan de gemiddelde vlaamse misdaadschrijver (tezamen met Jef Geeraerts en Patrick De Bruyn)

Ik heb Deflo ook nog ‘ontmoet’ tijdens de boekenbeurs. Er stond een giga file bij Aspe. En Deflo was iets minder populair. Zo blij als een kermisvogel (:p) ging ik dan maar in zijn rij staan en heb ik nog een leuke babbel gehad met de mens.

Ik vond hem zeer vriendelijk. Hij signeerde mijn boek en datzelfde boek preikt nog altijd op mijn boekenkast.

Enfin over dit boek: De verhaallijn is zeer empathisch geschreven. De eerste blz heb ik er echt doorgejaagd. Tijdens het onderzoek van Deleu en Mendock viel het wat stil omdat er toch een groot deel gefocust is op de scheefgetrokken relatie van het speurderskoppel.

Het realiteitsgehalte was vrij hoog (denk ik). Vooral doordat de speurders echt helemaal op het verkeerde spoor zitten. Veel te vaak worden in thrillers al van in het begin juist gezocht en beschikt het hoofdpersonage over bijzondere bijna paranormale gaven.

Weinig realistisch als je het mij vraagt.

Maar in dit boek waren ze dus even mis. Vond ik heel begrijpelijk en menselijk.

Ik zou dit boek geslaagd durven noemen. Het genre is wat uitgemolken maar Deflo blijft wel nog een toppertje.

Geen moeilijk boek, pure ontspanning.

 

Score: Een leuke zeven en een half!!!

hoeren

 

10:16 Gepost door Emily Page in thrillers | Permalink | Commentaren (3) | Tags: moord, mishandeling, vlaams, kindermisbruik, wraak |  Facebook |

05-10-07

De stad der blinden van Jose Saramago

Eerste zin:

De oranje schijf lichte op. Twee auto’s vooraan gaven vlug gas voor het weer rood werd. Het groene mannetje voor de voetgangers verscheen.


Levensles: .

Op dat ogenblik klonk er een harde droge stem met de toon van iemand die gewend was bevelen uit te delen. Ze kwam uit een luidspreker boven de dier waardoor ze binnen waren gekomen. Eerst werd het woord Attentie driemaal uitgesproken, toen begon de stem, De regering betreurt het dat zij gedwongen is om energiek uit te voeren wat zij als haar recht en haar plicht beschouwt, met alle middelen die haar ter beschikking staan de bevolking te beschermen tegen wat zich laat aanzien als een blindheidsepidemie, provisorisch aangeduid als de witte ziekt, en zij hoopt  te kunnen rekenen op de burgerzin en medewerking van alle inwoners om het besmettingsgevaar in te dammen, ervan uitgaande dat het om een besmettelijke ziekte gaat en dat we hier niet enkel voor een reeks voorlopig nog onverklaarbare toevalligheden staan. (p 42-43)


Clue: .

de overlevingsdrang van mensen door een blindheidsepidemie


Achterflap:. .

Een rij auto's staat te wachten voor rood licht. Als het eindelijk op groen springt, trekt de eerste auto niet op - de bestuurder blijkt plotseling blind te zijn geworden. Die openingsscène is de katalysator van een reeks verbijsterende gebeurtenissen. De blindheid blijkt besmettelijk, weldra ziet een groot gedeelte van de bevolking van Lissabon niets meer. Alle slachtoffers worden in een ziekenhuis geïsoleerd. Binnen korte tijd spelen zich daar verschrikkelijke taferelen af, die de vraag naar goed en kwaad haast ondraaglijk actueel maken.

 

Auteur: .

José Saramago is een van de meest fascinerende schrijvers van onze tijd. De 83-jarige Portugese auteur publiceerde reeds in 1944 zijn eerste roman. Maar pas na de Anjerrevolutie die in 1974 zonder bloedvergieten verliep, kreeg hij internationale erkenning. Als overtuigde communist schreef hij regelmatig over de minderbedeelden in de samenleving en keerde hij zich tegen het katholieke dogmatisme.. Pas in 1995 brak Saramago door met zijn onvolprezen roman De stad der blinden. In datzelfde jaar ontving hij de hoogste literaire onderscheiding van de Portugeestalige wereld, de Prémio Camões, en in 1998 de Nobelprijs voor de Literatuur.

 

Pers: .

Geen enkele kandidaat voor de Nobelprijs heeft meer recht op langdurige erkenning dan deze romanschrijver (Edmund White in The New York Times)


Motivatie:

ken je klassiekers plus het feit dat dit boek me werd aangeraden door lezerij.


Eigen mening; .

Iedereen die geintereseerd is in sociale psychologie wordt dringend verzocht dit boek te lezen.

Het gaat over overleven, groepsgevoel (of nog vaker het gebrek eraan) en behulpzaamheid. Zijn politieke voorkeur komt echt goed tot zijn recht in dit boek over de strijd om te overleven. Het boek zet ons aan tot nadenken: Wat hebben er voor over om te overleven?

Heel veel zelfs volgens dit boek. De heersende normen en waarden vervagen. .Hulpvaardigheid komt in tijden van honger danig in het gedrang. Ieder probeert zelf te overleven. Stad der Blinden maakte me behoorlijk triest. .

Temeer omdat ik denk dat dit boek maar al te dicht bij de Waarheid aanleunt. In het verleden zijn er voorbeelden genoeg van onmenselijkheid in tijden van nood. Triest maar waar.

Toch gaat Saramago niet helemaal de pessimistische toer op. Een groepje van zeven mensen (waaronder ook de vrouw van de oogarts die als enige haar zicht blijft behouden) zorgt voor elkaar, helpt elkaar. Door hun samenwerking slagen ze er min of meer in om te overleven.

Een ander aspect van het boek is dat het ons laat inzien hoezeer we afhankelijk zijn van onze zintuigen en dan vooral onze ogen. .

Letterlijk heel de stad in Stad der Blinden geraakt in verval. Auto’s kunnen niet meer rijden door de blindheid, electriciteit en water vallen uit, de hele stad vervalt op puur overleven en de wet van de sterkste. Zonder onze ogen vervallen niet alleen onze dierbare waarden en normen maar ook ons comfort.

En dan is het einde helemaal zoek.

Een sterke aanrader voor iedereen die ook maar het woord empathie kent.

Saramago heeft wel een bijzondere stijl waarover je soms wel kan struikelen. Hij gebruikt namelijk weinig leestekens (vooral geen aanhalingstekens). Dat maakt het lezen er niet zo simpel op. Mensen die weinig lezen zullen zich hier wel aan storen denk ik. Ik moest ook even moeite doen. Maar het verhaal is te goed om dit boek onderaan de boekenplank te leggen.


:Score

9 op tien.

stadblinden

 

16:08 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (8) | Tags: bedrog, psychologie, absurd, mishandeling |  Facebook |

19-08-07

Knutseljaren van Annemie Willemse

Eerste zin: In januari 1997 werd ik pleegmoeder van Tim, een driejarig jongetje dat op dat moment in een tehuis woonde.

Levensles: Ik weet niet hoeveel mensen mij de afgelopen tijd die ene vraag hebben gesteld, soms zelfs op triomfantelijke toon; ‘Jij begint zeker niet meer aan pleegkinderen?’
Wel….misschien ben ik stapelgek, maa ik kan het niet over mijn hart krijgen om pleegzorg voorgoed af te zweren. Ik sluit niets uit. Naast Tim heeft ons gezin ook kortere tijd andere ‘probleemkinderen’ opgevangen, soms zelfs ‘heel complexe gevallen’, en dat waren stuk voor stuk rijke ervaringen.

Clue: De mooie en mindere mooie momenten met een pleegkind (waargebeurd)

Achterflap:. Annemie Willemse wordt op een dag de gelukkige pleegouder van Tim, een driejarig jongetje uit een tehuis. Tim is Annemies eerste pleegkind. Hij zal lange tijd in haar gezin worden opgevangen. Annemies idealisme krijgt echter een flinke deuk wanneer blijkt dat de jeugdrechter beslist om Tim in een instelling onder te brengen. Ontgoocheld gaat Annemie de strijd aan om toch nog wat contact met Tim te kunnen onderhouden . Zij botst op een muur van onbegrip. Ze blijft vechten voor het geluk van Tim, maar dreigt uiteindelijk toch het pleit te zullen verliezen...
Knutseljaren is een eerlijk en authentiek document, dat de ervaringen van pleegouderschap van binnenuit beschrijft.

Auteur: Annemie Willemse werkt als freelance journaliste en is ook al vele jaren tuin- en interieurredactrice voor verschillende week- en maandbladen in België en Nederland. Van 1997 tot 2001 was zij de pleegmoeder van Tim. Bezoek Annemie op http://users.telenet.be/AnnemieWillemse/

Motivatie: beroepsmisvorming. Om als hulpverlener de andere kant van de medaille eens te zien.

Eigen mening: Normaal ben ik niet zo’n fan van waargebeurde verhalen. Ik lees om me te ontspannen en al die ellende helpt daar niet mee. Af en toe raakt een waargebeurd verhaal me wel. W aarschijnlijk omdat ik me Annemie’s context min of meer kan inbeelden. Ik ben zelf opvoedster geweest in de bijzondere jeugdzorg. En dan raakt zo’n boek je meer dan de ver-van-mijn-bed-show.
Het leuke aan dit boek is dat Annemie er in slaagd om, ondanks de vele miserie en emo pijn, toch ook de goede kanten van pleegzorg blijft zien. Haar verhaal is hard, soms zelf keihard. En ze slaagt er in om in eenvoudige taal je helemaal in haar verhaal te trekken.
Als hulpverlener sta ik aan de andere kant. Moet ik kritisch staan voor zo’n verhalen. Maar ze heeft wel gelijk. In de hulpverlening wordt er niet verwacht dat je een band aangaat met je client (klinkt al zo koel). De reden is simpel: als je client dan vertrekt, kan je er zelf helemaal aan kapot gaan. Zelfbescherming is goed maar ik vind wel dat je niet zo ver moet gaan dat je de andere kikkerkoel gaat behandelen. En dat is vaak wel de praktijk.
Kinderen in tehuizen krijgen alle basis voorwaarden: goed eten, hulp bij het huiswerk, op tijd naar bed en zorg bij ziekte. Maar de onvoorwaardelijke ouder-kind liefde ontbreekt, ja. Annemie vertelt knap haar belevenis met zo’n verscheurd kind. De angstaanjagende liefde van Tim voor zijn moeder, hoe hij haar blijft beschermen en zelf andere op afstand houdt uit loyaliteit naar zijn biologische ouder. Nagy, Freud & Bowbly ( bekende pedagogen, psychiaters) hebben er boeken over volgeschreven: over de (hechtings) band tussen ouder en kind; Leuk om deze theoretische kennis tussen de lijnen terug te vinden.
Het boek doet je nadenken over de zin of onzin van pleegzorg. Het heeft echt ZIN, maar er mag inderdaad wat meer rechten komen voor pleeggezinnen. Je kan niet zomaar een kind in een pleeggezin dumpen en het er dan uittrekken en hopen dat er geen (verdoken) emotionele banden zijn. Hopelijk schudt dit boek de bijzondere jeugdzorg eens goed wakker.
Mij heeft het allesinds als goed alert gemaakt.

Score: 9 op tien & een bank vooruit!

Meer info over pleegzorg: http://www.pleegzorgvlaanderen.be/knutseljaren

18-07-07

De Wolvenlus van Nicolas Evans

Eerste zin: De geur van een slachting kan volgens sommige jarenlang boven een plek blijven hangen. ... Misschien bespeurde de wolf daar iets van toen hij laat op die middag stilletjes door het bos liep en met zijn zomervacht langs de onderste takken van dennen en sparren streek.

Levensles:"Wat is het toch met die dieren dat mensen er zo'n hekel aan hebben?""Met wolven? Ik weet het niet. Misschien lijken ze te veel op ons. Als we naar ze kijken, zien we onszelf. Liefhebbende, zorgzame, sociale wezens die toevallig ook verschrikkelijke moordenaars zijn."
Eleanor nam dit even in overweging.
"Misschien komt het ook wel voort uit jaloezie."
"In welk opzicht?"
"Dat ze nog steeds deel uitmaken van de natuur en dat wij niet meer weten hoe dat moet. "

Clue: de grote kloof tussen (dieren)liefde en angst voor het onbekende

Achterflap: Een troep wolven waart weer in de bosrijke omgeving van het slaperige dorpje Hope in de Amerikaanse staat Montana, dezelfde streek waar ze een kleine eeuw geleden tot op het laatste exemplaar werden afgeslacht. Nu worden ze beschermd door de wet en door de 29-jarige biologe Helen Ross, die naar het gebied wordt gestuurd om deze prachtige wilde dieren te observeren. Ook moet ze zien te voorkomen dat de wolven opnieuw worden uitgeroeid. Dat laatste leidt tot groot ongenoegen van de lokale schapenfokkers die hun kuddes bedreigd zien.

Motivatie: Dieren en wolven he. Ik hou van wolven. Ze zijn een van de meeste pure, wilde en beelschone dieren die ik al ooit gezien heb.

Eigen mening; Dit is mijn "bleit" boek. Iedere keer dat ik het lees zijn ze daar weer; de krop in de keel en de traantjes. Het verhaal gaat dan ook over één van mijn stokpaardjes: de bescherming van (wilde) diersoorten.
Bovendien kan ik me goed vereenzelvigen met Helen Ross. Helen is een vrouw met een nogal pessimistische verdrietige aard. (Helen's zus:"Je gaat gewoon door met je leven. Dat is het verschil tussen ons. Ik heb het je alleen maar verteld om je duidelijk te maken dat je niet een soort alleenrecht hebt op verdriet."). Same here. Plus Helen heeft een grote dierenliefde. Same here. Het kwam soms zelf zo ver dat ik echt dacht; Helen is mijn tweelingszusje.
Ik kan ook weinig respect opbrengen voor mensen als de rancher Buck Calder. Mensen die niets van de natuur begrijpen en alles vernietigen wat ze niet (willen) kennen.
Bovendien kom je in het boek heel veel te weten over de (ware) aard van de wolf. Vergeet Roodkapje en de 3 biggetjes. Wolven zijn wilde maar wel fascineerde dieren. Voor een knuffeluurtje zijn ze niet in maar ze zijn een belangrijk onderdeel van ons ecosysteem. Door dit boek krijgt de wolf de kans om eindelijk van zijn slecht imago probleem af te geraken. Dit boek is niet voor niets een van mijn lievelingsboeken omdat het zo dicht bij mijn persoonlijke ideologie ligt.
Over dit boek kan ik een hele lithanie opstellen over respect en bescherming van bedreigde diersoorten en ecosystemen, maar dat zou ons tever leiden. Lees het boek, Evans vertelt mijn ethiek op dezelfde manier als ik het zou doen!

Score: Hier kan ik geen score op geven: het is een van favorieten!!

wolvenlusMeer info over de wolf (klik op de cover van het boek)

Meer info over hoe je een wolf adopteert, klik op de wolvenprent

wolf

02-06-07

De bok van Brad Land

bok
Dit boek vond ik in de Sleghte. De voorkant vond ik zeer geslaagd en ook de korte inhoud klonk wel interessant
Bij mijn zoektocht op het net vond ik alleen maar links die het boek verkochten (BOL.NL enzo) en een paar positieve kritieken.
Helaas ben ik het niet echt eens met deze kritieken. Tot nu toe heb ik het boek nog niet uitgekregen. Het boek trekt me niet zo aan (vandaar ook dat er zoveel tijd zat tussen 2 besprekingen plus dat ik weer bijna examens heb).
Het is een autobiografisch boek. De jonge Brad is een beetje een sukkelachtige tiener. Op een avond pikt hij enkele lifters op.
De lifters blijken auto dieven te zijn. Brad wordt geweldig mishandeld op de koop toe.
Brad overleeft het, maar blijft zitten met een grote angst. Hij volgt zijn broer naar de universiteit en probeert daar in zijn populaire broer zijn voetsporen te treden.
De afstand tussen de 2 broers wordt echter groter.

Ik vind het boek vrij chaotisch. Met de ontvoering en de mishandeling vond ik het gepast. Maar ik miste diepgang na de ontvoering.
De achterflap beloofde een psychologisch boek over omgaan met geweld maar Brad's leven gaat verder zoals elke (sullige) Amerikaanse tiener.
Misschien was ik het omdat ik het contrast met de Europese hogescholen te groot vonden. Ik vond geen link meer met het personage
Vaak is het die link die mij aantrekt. Als ik geen link vind (of tenminste een fascinatie) voor het hoofdpersonage wordt het boek voor mij een helletocht
Vrienden-lezers zijn het vaak niet eens met deze stelling.

Ach misschien moet ik dit boek toch nog een kans geven
Als ik het uit krijg, vernieuw ik alvast deze bespreking.
Dat is een belofte!!
Op deze link vind je alvast een uittreksel uit het boek.

20:37 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (3) | Tags: amerika, mishandeling, waargebeurd, psychologie |  Facebook |

02-01-07

Het meisje dat teveel van lucifers hield - Gaetan Soucy

Op een dag vinden 2 kinderen hun vader dood in bed. Daar zitten ze dan zonder ouders in een veel te groot huis. Vader besliste alles , beheerde alles en controleerde alles.
Beide kinderen hebben een absurd wereldbeeld. Niet zo raar als je weet dat ze amper contact hadden met de buitenwereld en al hun kennis vergaard hebben van een godsdienstwaanende vader en aan boeken.
De dochter trekt naar het dorp om haar vader te begraven en komt dus in contact met de buitenwereld. Daar wordt pijnlijk duidelijk welk verborgen deze familie leidde in het afgezonderde huis.

Soucy schrijft op een zeer filosofische wijze het verhaal van een meisje die geen alledaags leven heeft. Beetje bij beetje ontrafelt Soucy het verleden van dit meisje . Het verwarrende verhaal wordt stukje bij beetje je iets duidelijker. Zelfs waar de gruwelijke titel vandaan komt.
Meer vertel ik niet want dan verliest de plot haar surprise effect. Mijn tip: lees het boek, het is echt de moeite waard.
lucifers

20:02 Gepost door Emily Page in Franse schrijver | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dood, absurd, mishandeling |  Facebook |