16-03-08

Vlucht uit het land van de vrijheid (A Meijerink)

Eerste zin:  . Mijn mond hing half open, maar het eten kwam zo ver niet, want de vork viel met een klap terug op mijn bord. Ik moet er half debiel hebben uitgezien, zoals ik mijn vader aankeek.

‘Wat wil je dat ik doe?’

‘Je gaat naar Amerika, schatje…. Het zijn echt fantastische mensen, je zult het zien. Ze zijn heel gastvrij’

 

vluchtlandvrijheid

 

Clue:. Vrouw belandt in religieuse rechtse sekte

Korte inhoud: In 1984 werd Anna Meijerink door haar vader naar een afgelegen plaatsje in Missouri (VS) gestuurd.
Ze werd uitgehuwelijkt aan de zoon van Abraham Wotherspoon, de leider van een sekte en de intellectueel leider en inspirator van de rechts-extremistische 'Christian Identity' beweging.

In deze memoires vertelt Anna hoe zij bij de sekte terechtkwam, hoe het er daar aan toe ging en hoe zij steeds verder wegzonk in een ellendig leven.
Ze kreeg in tien jaar zeven kinderen, werd langdurig mishandeld en had geen eigen leven. Haar kinderen werden seksueel misbruikt.

Dankzij haar intelligentie en slagvaardigheid wist ze een paar jaar geleden te ontsnappen. Ze vluchtte met haar kinderen naar Nederland.

Auteur: Een portret van Anna Meijerink, een Nederlandse vrouw die samen met haar kinderen ontsnapte uit een Amerikaanse sekte.Anna Meijerink kwam in 1984 - zogenaamd voor een vakantie - terecht bij vrienden van haar vader, die een rechts religieuze sekte vormden in een afgelegen plaatsje in de staat Missouri in de Verenigde Staten. Zij werd uitgehuwelijkt aan de oudste zoon van sekteleider Dan Gayman; de intellectueel aanvoerder en inspirator van de rechtse Church of Israel. 

 

annameijerink


 

Motivatie: aangeraden boek door medelid van Ceridwen in thema ‘religieus’

Eigen mening; Sektes hebben me altijd al gefascineerd. Wat drijft iemand in de armen van zo’n sekte, hoe overleven, komen ze er ook nog uit? Dingen die ik liever niet aan de lijve zelf wil ondervinden maar mijn nieuwsgierig wordt voldoende bevredigd door boeken in dit genre. In mijn zoektocht op het internet wie Anna nu werkelijk is vond ik heel verschillende reacties: mensen die haar met R. Loef vergelijken (maw dus een leugenares) en mensen die met haar te doen hebben.

Ik denk toch wel dat ik eerder geneigd ben tot het laatste soort mensen. Natuurlijk is heel haar verhaal subjectief. Natuurlijk zal Chuck (pseudoniem van Doug Gayman) een heel ander verhaal vertellen. Toch vrees ik ervoor dat zo’n mensen bestaan (rascistisch en zich verschuilend onder ‘de wil van God’). Wilt U mij het tegendeel bewijzen dan graag. Ik zou niets liever geloven dat ze niet bestaan de godsdienstige fundamentalisten.

Maar kritiek als ‘het is te subjectief’ vind ik vrij dom. Elk waargebeurd verhaal is subjectief. Kan je hier niet tegen dan lees je het simpelweg niet.

Ik denk dat Anna echt wel een slachtoffer is. Haar verhaal simpelweg als een leugen afwimpelen doet haar eergevoel geen recht aan. Slachtoffers komen hier alleen uit met erkenning.

Want Anna meemaakte, grenst aan het ongeloofelijke. In het boek zie je hoe ze van een toch wel zelfverzekerde puber uitgroeit tot een bange eenzame vrouw. Eerst wordt ze binnen gehaald als een prinses nadien wordt ze bedrogen langs alle kanten. Ze heeft het zwaar maar slaagt er toch in haar verhaal te vertellen zonder teveel zelfmedelijden. Ik vond de schrijfstijl perfect balanserend tussen open genoeg en niet te emotioneel.

Ik zou het boek dus zeker aanraden.

De pseudoniemen zijn echter makkelijk te omzeilen. Typ op Google maar Anna Meijerinck op en je vind haar echte naam (net als die van haar ex man en zijn familie)

Score  Een 8 voor Moedige Anna


28-10-07

Hoeren van Luc Deflo

Eerste zin:

 “Ik kan het niet. Ik kan geen mens vermoorden.”

Aan de andere kant van de lijn bleef het een hele tijd stil. Het was een geladen stilte, doordrenkt van angst. De man die in de schaduw van een beukenhaag stond, zette zijn kraag op en mompelde “Waarom ik! Ik kan het niet!

 
 Passage:

“Daphné. Ik ben die smeerlap gaan zoeken. Hij is ervandoor. Hij komt… naar jou. Denk ik. Vrees ik. Haast je. Alsjeblieft. “

Daphné Brianard kon geen woord uitbrengen. De beelden waren er weer. Heel levensecht. Het suizende mes. De pijn. De man met de naald. Het kwam allemaal terug. Vlijmscherp.

“Daphné. Daphné! Antwoord, Daphné? Alsjeblieft?”

“Ja…ja… Lien”

Aline Verbeêck bleef sprakeloos.

“Lien.. Lien?”

Lien voelde een koude rilling over haar rug kruipen toen ze Daphnés stem hoorde doorslaan.

“Ja”

“Blijf”

“Wat?”

“Blijf aan de telefoon. Alsjeblieft.”


Clue: Zoektocht naar de moordenaar door zowel de politie als slachtoffers.


Achterflap:.

Aline Verbeeck is een hoer op jaren, die met haar verlepte schoonheid niet veel mannen meer kan bekoren. Haar zorgelijke bestaan verandert wanneer ze de zeventienjarige Daphné Brainard leert kennen. Ervaring en jeugdige schoonheid blijken een ideale combinatie en de zaken floreren. Daphné lokt de mannen terwijl Aline een oogje in het zeil houdt en af en toe wat geld steelt uit de zakken van de nietsvermoedende hoerenlopers. Dat overkomt ook Leo Thuys, een op het eerst gezicht wat simpele huisvader. Maar schijn bedriegt, want Thuys, een borrelende vulkaan, bedreigt Daphné. Aline Verbeeck komt net op tijd tussenbeide. Thuys slaat op de vlucht, maar als hij merkt wat hem is ontstolen, keert hij terug. Vastbesloten om af te maken wat hij is begonnen. Daphné wordt aangerand. Wanneer Bosman en Deleu zich op de zaak storten, leiden alle sporen naar Aline Verbeeck.

 

Auteur:

Luc Deflo woont in Brussel.Schrijven zit hem in het bloed want hij heeft toneelstukken, luisterspelen en scenario's geschreven.
Deflo is organisatie-adviseur in KBC maar is momenteel in loopbaanonderbreking om zich fulltime aan het schrijven te wijden. Hij heeft onlangs aan Erwin Provoost de filmrechten voor Naakte Zielen en Sluipend Gif' verkocht.

De grote doorbraak kwam er met 'Naakte Zielen', zijn eerste psychologische thriller die meteen genomineerd werd voor de Hercule Poirot Prijs. Luc Deflo, wiens beklijvende psychologische thrillers steevast doen denken aan toppers als 'Seven' of 'Silence of the Lambs', is een van de best verkopende thrillerauteurs in Vlaanderen en een vaste waarde in de Boeken Top-tien. Sluipend Gif stond nog vooraleer de eerste recensie verscheen hoog in de boekentoptien van zowel Standaard, Humo als Knack.

 Bron;

deflo

 

Motivatie: mijn vroegere voorliefde aan thrillers manifesteert zich nog in mijn boon voor Deflo.

Eigen mening;

Mensen die hier wel eens lezen, weten dat ik vroeger thriller verslaafd was. Massa’s Whodunit’s heb ik verslonden. Tegenwoordig is de kers echter wat van de taart Thrillers bekoren me amper nog. Er zijn er teveel en de kwaliteit boet eraan in.

Toch blijft Deflo voor mij nog een beetje bijzonder. Regelmatig lees ik nog eens een boek van hem. Ze zijn wel OK zijn boeken. Het leest vlot weg. De verhaal is heel menselijk. Kortom, ik vind hem beter dan de gemiddelde vlaamse misdaadschrijver (tezamen met Jef Geeraerts en Patrick De Bruyn)

Ik heb Deflo ook nog ‘ontmoet’ tijdens de boekenbeurs. Er stond een giga file bij Aspe. En Deflo was iets minder populair. Zo blij als een kermisvogel (:p) ging ik dan maar in zijn rij staan en heb ik nog een leuke babbel gehad met de mens.

Ik vond hem zeer vriendelijk. Hij signeerde mijn boek en datzelfde boek preikt nog altijd op mijn boekenkast.

Enfin over dit boek: De verhaallijn is zeer empathisch geschreven. De eerste blz heb ik er echt doorgejaagd. Tijdens het onderzoek van Deleu en Mendock viel het wat stil omdat er toch een groot deel gefocust is op de scheefgetrokken relatie van het speurderskoppel.

Het realiteitsgehalte was vrij hoog (denk ik). Vooral doordat de speurders echt helemaal op het verkeerde spoor zitten. Veel te vaak worden in thrillers al van in het begin juist gezocht en beschikt het hoofdpersonage over bijzondere bijna paranormale gaven.

Weinig realistisch als je het mij vraagt.

Maar in dit boek waren ze dus even mis. Vond ik heel begrijpelijk en menselijk.

Ik zou dit boek geslaagd durven noemen. Het genre is wat uitgemolken maar Deflo blijft wel nog een toppertje.

Geen moeilijk boek, pure ontspanning.

 

Score: Een leuke zeven en een half!!!

hoeren

 

10:16 Gepost door Emily Page in thrillers | Permalink | Commentaren (3) | Tags: moord, mishandeling, vlaams, kindermisbruik, wraak |  Facebook |

19-08-07

Knutseljaren van Annemie Willemse

Eerste zin: In januari 1997 werd ik pleegmoeder van Tim, een driejarig jongetje dat op dat moment in een tehuis woonde.

Levensles: Ik weet niet hoeveel mensen mij de afgelopen tijd die ene vraag hebben gesteld, soms zelfs op triomfantelijke toon; ‘Jij begint zeker niet meer aan pleegkinderen?’
Wel….misschien ben ik stapelgek, maa ik kan het niet over mijn hart krijgen om pleegzorg voorgoed af te zweren. Ik sluit niets uit. Naast Tim heeft ons gezin ook kortere tijd andere ‘probleemkinderen’ opgevangen, soms zelfs ‘heel complexe gevallen’, en dat waren stuk voor stuk rijke ervaringen.

Clue: De mooie en mindere mooie momenten met een pleegkind (waargebeurd)

Achterflap:. Annemie Willemse wordt op een dag de gelukkige pleegouder van Tim, een driejarig jongetje uit een tehuis. Tim is Annemies eerste pleegkind. Hij zal lange tijd in haar gezin worden opgevangen. Annemies idealisme krijgt echter een flinke deuk wanneer blijkt dat de jeugdrechter beslist om Tim in een instelling onder te brengen. Ontgoocheld gaat Annemie de strijd aan om toch nog wat contact met Tim te kunnen onderhouden . Zij botst op een muur van onbegrip. Ze blijft vechten voor het geluk van Tim, maar dreigt uiteindelijk toch het pleit te zullen verliezen...
Knutseljaren is een eerlijk en authentiek document, dat de ervaringen van pleegouderschap van binnenuit beschrijft.

Auteur: Annemie Willemse werkt als freelance journaliste en is ook al vele jaren tuin- en interieurredactrice voor verschillende week- en maandbladen in België en Nederland. Van 1997 tot 2001 was zij de pleegmoeder van Tim. Bezoek Annemie op http://users.telenet.be/AnnemieWillemse/

Motivatie: beroepsmisvorming. Om als hulpverlener de andere kant van de medaille eens te zien.

Eigen mening: Normaal ben ik niet zo’n fan van waargebeurde verhalen. Ik lees om me te ontspannen en al die ellende helpt daar niet mee. Af en toe raakt een waargebeurd verhaal me wel. W aarschijnlijk omdat ik me Annemie’s context min of meer kan inbeelden. Ik ben zelf opvoedster geweest in de bijzondere jeugdzorg. En dan raakt zo’n boek je meer dan de ver-van-mijn-bed-show.
Het leuke aan dit boek is dat Annemie er in slaagd om, ondanks de vele miserie en emo pijn, toch ook de goede kanten van pleegzorg blijft zien. Haar verhaal is hard, soms zelf keihard. En ze slaagt er in om in eenvoudige taal je helemaal in haar verhaal te trekken.
Als hulpverlener sta ik aan de andere kant. Moet ik kritisch staan voor zo’n verhalen. Maar ze heeft wel gelijk. In de hulpverlening wordt er niet verwacht dat je een band aangaat met je client (klinkt al zo koel). De reden is simpel: als je client dan vertrekt, kan je er zelf helemaal aan kapot gaan. Zelfbescherming is goed maar ik vind wel dat je niet zo ver moet gaan dat je de andere kikkerkoel gaat behandelen. En dat is vaak wel de praktijk.
Kinderen in tehuizen krijgen alle basis voorwaarden: goed eten, hulp bij het huiswerk, op tijd naar bed en zorg bij ziekte. Maar de onvoorwaardelijke ouder-kind liefde ontbreekt, ja. Annemie vertelt knap haar belevenis met zo’n verscheurd kind. De angstaanjagende liefde van Tim voor zijn moeder, hoe hij haar blijft beschermen en zelf andere op afstand houdt uit loyaliteit naar zijn biologische ouder. Nagy, Freud & Bowbly ( bekende pedagogen, psychiaters) hebben er boeken over volgeschreven: over de (hechtings) band tussen ouder en kind; Leuk om deze theoretische kennis tussen de lijnen terug te vinden.
Het boek doet je nadenken over de zin of onzin van pleegzorg. Het heeft echt ZIN, maar er mag inderdaad wat meer rechten komen voor pleeggezinnen. Je kan niet zomaar een kind in een pleeggezin dumpen en het er dan uittrekken en hopen dat er geen (verdoken) emotionele banden zijn. Hopelijk schudt dit boek de bijzondere jeugdzorg eens goed wakker.
Mij heeft het allesinds als goed alert gemaakt.

Score: 9 op tien & een bank vooruit!

Meer info over pleegzorg: http://www.pleegzorgvlaanderen.be/knutseljaren

01-05-07

De Engeltjes van Horridus van T Jefferson Parker

Dit boek las ik in mijn thrillerperiode. Ik heb zo mijn periodes: nu ben ik bv in mijn roman periode (het moeten niet altijd blauwe periodes zijn he)
Dit boek is wel een blijvertje. Het is al een hele poos geleden dat ik het las maar enkele keren doorbladeren en het zit weer recent in mijn hoofd! Dit boek is één van mijn persoonlijke favorieten & daarom wil ik hem jullie zeker aanraden.
Dit boek is namelijk op een goed moment uitgegeven: in het post Dutroux tijdperk
Het gaat namelijk over een inspecteur die zoekt naar verdwenen meisjes. De meisjes worden wel levend teruggevonden maar in een engelpakje met in de zoom van hun kleedjes een stukje slangenhuid. De ontvoeringen duren langer en langer & men is bang dat de ontvoerder (noemt zichzelf Horridus, naar een slang) iets heel gruwelijk van plan is
Terry Naughton is hoofd van de zedenpolitie in Orange County & onderzoekt de zaak.
Extra moeilijk wordt het wanneer Terry zelf beschuldigd wordt van kinderporno. Is de foto waar hij opstaat fake of niet? Spannend!
Omdat het een thriller is & geen roman, wil ik het einde echt niet verklappen!
Ik hoop dat ik genoeg geteased heb om dit boek echt te gaan lezen, want persoonlijk vind ik het een echt toppertje
Het taalgebruik is simpel & hedendaags.
De personages zijn diep uitgewerkt en alles behalve de klassieke held-inspecteur. Je komt ook iets te weten over hun persoonlijke leven. En zijn we niet allemaal een beetje voyeuristich en weten we graag de verborgen kantjes van iemand's leven?
Wel in dit boek kun je je 100% uitleven! Laat me alvast weten wat je ervan vond....
Een verdiende 9 voor T. Jefferson Parker. De mens heeft trouwens zijn eigen website:http://www.tjeffersonparker.com/engeltjes

20:33 Gepost door Emily Page in thrillers | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kindermisbruik, politie |  Facebook |