19-04-08

Van Idealist tot Terroriste (en terug) van Anja Hermans en Wendy Huyghe

 anjahermans

 

Clue:. Levensverhaal van Anja Hermans

 

 anja

 

 

 Passage:  Vogelvrijstad wordt mijn echte thuis. We organiseren er modeshows, tentoonstellingen, optredens, feestjes en zetten er ook een volkskeuken op poten. Met de vogelmarkt om de hoek zitten we vlak bij de bron; elke week is er markt en dan krijgen we overschotten van groenten en fruit die normaal gezien op de afvalberg zou eindigen. Eén keer zit er een kamer tot de nok gevuld met aubergines. Het is genoeg om half Antwerpen mee te voederen. Uren aan een stuk zitten we aubergines te hakken.

Auteur: Anja Hermans schopte het eind jaren negentig tot de meest beruchte punkster en rebel van Vlaanderen. In naam van het Animal Liberation Front (ALF) doet ze fastfoodrestaurants in de vlammen opgaan, bevrijdt ze nertsen en steekt ze de auto van een onderzoeksrechter in brand. Vanuit de gevangenis denkt Anja Hermans na over haar jeugd: kraakpanden, jeugdinstellingen, braspartijen op de Groenplaats en protestacties. Waarom hielden haar punkvrienden het daarbij en ging zij te ver?

Journaliste en TMF-veejay Wendy Huyghe tekende het verhaal van haar leeftijdgenote op in 'Kleine vonk, groot vuur : Anja Hermans, van idealiste tot terroriste en terug' .

Motivatie:  zelfde idealen, zei het iets minder extreem

Eigen mening;  De laatste tijd doe ik mijn naam van “Ik hou niet van waar gebeurd’ geen eer aan. Ik heb de laatste maanden al te veel waargebeurd gelezen om nog geloofwaardig over te komen. Ik word bijna een kenner.

Een klein applausje voor Wendy Huyghe die er in slaagt het verhaal niet te laten verdrinken in ellende en miserie. De schrijfstijl heeft me geen moment verveeld.

Het verhaal ook niet. In grote lijnen ken je dat al van de de kranten/Nieuws. Maar de persoon achter het verhaal kennen we natuurlijk nog niet.

Ik heb altijd al een boon gehad voor Anja. Tsja we hebben dezelfde idealen alhoewel ik nooit nood voelde om McDonalds in de fik te steken.

Haar daden zijn absoluut niet goed te keuren maar als dierenliefhebber begrijp ik ergens wel haar frustratie. Als tiener had ik ook hetzelfde idee gehad omtrend dierenmishandeling, mensenrechtschending en zovoort. Ik heb wel het geluk gehad van de juiste mensen rond mij te hebben en nooit echt de verkeerde mensen tegen te komen.

Ben je Anja vergeten? Check dan deze link eens


Score:  Acht en een halfje

20:17 Gepost door Emily Page in Waargebeurd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: hulpverlening, dieren, waargebeurd, vlaams, gevangenis |  Facebook |

29-12-07

Geschenk van de dolfijnen van Kirsten Kuhnert)

Eerste zin: Timmy is een kind van de zon. Op de dag dat hij besloot een deel van dit leven te worden scheen de zon, op de dag van zijn geboorte scheen de zon en ook op de noodlottige dag van zijn ongeval scheen de zon –bij de doop van zijn kleine zusje Kira.

 

 Passage:  En toen gebeurde het eerste uit een reeks van vele duizende kleine wonderen op Timmy’s reis met de dolfijnen naar een betere wereld. Op een keer aan het eind van de gebruikelijke 40 minuten toen mijn zoon in het water lag en Spunky tegen zijn voeten stootte om hem zachtjes voort te duwen, lachte Timmy hardop. Hij lachte, hij lachte werkelijk, echt waar, hij lachte, hij lachte heel hard en kraaide van plezier.

kirsten


Clue: Vrouw en haar gehandicapte zoon beginnen aan dolfijnentherapie

Achterflap:. Op de doopdag van haar dochter verandert het leven van Kirsten Kuhnert op dramatische wijze : haar zoontje verdrinkt in een zwembad. Een arts weet het jongetje nog te reanimeren, maar het is blijvend gehandicapt. In hun zoektocht van dokter naar dokter belanden Kirsten en Timmy uiteindelijk in Florida voor het volgen van een dolfijnentherapie. Het resultaat is verbluffend : Timmy gaat zienderogen vooruit . Gestimuleerd door deze ervaring richt Kirsten daarna de stichting "Dolphin Aid" op, om daarmee ook andere kinderen van deze heilzame therapie te laten profiteren.

"Geschenk van de dolfijnen" verhaalt over de wonderbaarlijke verandering in het bestaan van een vertwijfelde moeder en haar gehandicapte zoontje.

 

Auteur: De Duitse schrijfster is in 1994 stewardess en succesvol parttime manager van een bedrijf voor sportsponsoring. Ze beweegt zich in een omgeving van adellijke en beroemde personen, als haar tweejarige zoontje Timmy na een bijna-verdrinking in een epileptische coma raakt. Haar netwerk verandert ingrijpend: alleen echte vriendschappen bewijzen zich. Ook haar huwelijk gaat stuk. Haar vroegere vooroordelen en onbewustheid worden aangepakt, evenals de arrogantie en betweterigheid van de behandelende medici. In contact met de Amerikaanse grondlegger van de Dolphin Human Therapy, de neuroloog Dr. Nathanson, krijgt ze weer hoop op genezing van haar getormenteerde kind. Als hij eindelijk weer na 11/2 jaar lacht om een dolfijn in Florida, is haar idee voor de stichting Dolphin Aid geboren, die de prijzige behandeling (10.000 euro) van vergelijkbaar zieke kinderen kan sponsoren. Ze inspireert andere wanhopige ouders en krijgt veel media-aandacht, ook omdat Prins Leopold van Beieren (zelf vader van een gehandicapt kind) beschermheer wordt. Haar leeuwinnengevecht voor een toekomst voor haar kind leest makkelijk, prikkelend en overtuigend. Omslag met kinderhandje op dolfijnsnoet.

 

Motivatie: Dit is een vorm van AAT (animal assisted therapy) Mijn stokpaardje

Eigen mening; Ok dit is een waargebeurd verhaal en dus niet echt mijn ding. Ik las dit boek om meer info te krijgen over AAT. Die heeft mvr Kuhnert mij dus bezorgd.

Voor de rest zou ik zeker aanraden aan de liefhebbers van waargebeurde verhalen. Mensen die niet houden van dit genre en ook niet geinteresseerd zijn in het thema blijven beter ver weg van dit boek.

Maar bon, er zit dus genoeg relevante info in het boek. Het leuke is dat Kirsten ook niet met teveel zelfmedelijden schrijft (haar ik meestal in waargebeurde verhalen). Het accent ligt echt op haar ervaringen met deze vorm van therapie en niet op haar eigen gevoelens.

Dus missie geslaagd: ik heb voldoende info gekregen uit dit boek voor mijn eindwerk. Bedankt Kirsten Kuhnert!!!!

dolfijnen

 

wolvenlusScore:  een zeven

20:48 Gepost door Emily Page in Waargebeurd | Permalink | Commentaren (6) | Tags: hulpverlening, dieren, waargebeurd |  Facebook |

21-08-07

Het meisje dat uit de stilte kwam van Fiona Bollag

Eerste zin: Kun je je voorstellen hoe het is om je woonplaats ineens opnieuw te ontdekken? Dat je de stad niet alleen ziet, er niet alleen doorheen slentert, die niet alleen ruikt en de polslag ervan voelt, maar ook hoort?

Levensles: Als hun moeder was vertrokken, hoorden de baby’s op de Afdeling vroeggeborenen de sussende stemmen van de andere moeders en de verpleegkundigen, een zacht gefluister dat bijna even prettig was als het strelen van een hand. Ze hoorden het ademen en kirren van de andere baby’s en voelden zich met hen verbonden. Dat had ik helemaal niet. En niemand die het wist (p 41)

Clue: waargebeurd verhaal over een doof meisje dat een cochleair implantaat (CI) krijgt & zo de wereld van de horende ontdekt

Achterflap:. Dit is de geschiedenis van een meisje dat niets hoort. Of eigenlijk: niets hoorde. Fiona Bollag kwam doof ter wereld, en leerde op jonge leeftijd liplezen. Op haar zestiende krijgt ze echter als een van de eersten een nieuw implantaat, waarmee haar hersenen geluiden kunnen omzetten waardoor ze weer kan horen. Plotseling leeft Fiona in een compleet andere wereld. Want hoe beangstigend is het om van de ene op de andere dag muziek of voorbijrazend verkeer te horen?
Fiona beschrijft op invoelbare wijze wat een geschenk het is om voor het eerst in je leven te kunnen horen, maar ook dat de jaren in stilte een geschenk waren. Want nu wordt duidelijk dat er met gehoor zoveel meer bij komt: achtergrondgeluiden, emoties in stemmen, getik van de regen… Mooie geluiden, maar ook verwarrende geluiden en geluiden die afleiden. Fiona’s bijzondere verhaal mag gehoord worden: het is een positieve noot voor iedereen die met een kleinere of een grotere handicap moet leven.

Auteur: Fiona Bollag, nu tweeëntwintig jaar, werd doof geboren. Op zestienjarige leeftijd kreeg zij een implantaat waardoor zij voor het eerst in haar leven kon horen. Een paar jaar later werd ook haar andere oor geopereerd. Fiona werkt momenteel als stagiaire bij een kantoor in Zurich.

Motivatie: Toekomstmuziek. Ik zou graag werken met mensen met een auditieve beperking.

Eigen mening; Goed verhaal. Ik denk dat dit verhaal wel veel mensen aanspreek. Mij allesinds wel.
De schrijfstijl vond ik niet geweldig. Omdat ze soms nogal van de hak op de tak sprong. Er waren wel hoofdstukken maar die waren niet echt duidelijk begrensd. Het verhaal is echter zo sterk dat het de iets mindere schrijfstijl compenseert. Wat het boek tot een leuk lees advontuur maakt. Je leert bovendeel veel van het boek. Dus mensen die graag iets bijleren tijdens het lezen, kunnen nu naar de boekhandel/ bib snellen.
Zeer geslaagd is de appendix achteraan met maar liefst 65 vragen én antwoord over slechthorendheid, hun dagelijks leven en het CI. Ik wist wel wat CI was maar dankzij juffrouw Bollag weet ik hoe het werkt en hoe het dankzij haar beschrijving er min of meer uitziet.
Dit is weer zo’n boek dat je even laat meeleven met iemand die in een bijzondere context zit. Dit vergroot ons meevoelendheid dus kan ik maar enkel toejuichen. Ik bewonder Fiona ook voor hoe ze met beide voeten op de grond staat. Fiona is geen heldin of supervrouw maar wel iemand een gewone meid met een beperking die haar het leven op sommige vlakken iets minder makkelijk maakt. Ze heeft echter geen zelfmedelijden heeft. Ze heeft met een groot gevoel voor optimisme. Een bewonderswaardige vrouw!!

Score: 7,5 op tien!!!

meisjeuitdestilte

21:23 Gepost door Emily Page in Waargebeurd | Permalink | Commentaren (5) | Tags: waargebeurd, handicap beperking, hulpverlening |  Facebook |

19-08-07

Knutseljaren van Annemie Willemse

Eerste zin: In januari 1997 werd ik pleegmoeder van Tim, een driejarig jongetje dat op dat moment in een tehuis woonde.

Levensles: Ik weet niet hoeveel mensen mij de afgelopen tijd die ene vraag hebben gesteld, soms zelfs op triomfantelijke toon; ‘Jij begint zeker niet meer aan pleegkinderen?’
Wel….misschien ben ik stapelgek, maa ik kan het niet over mijn hart krijgen om pleegzorg voorgoed af te zweren. Ik sluit niets uit. Naast Tim heeft ons gezin ook kortere tijd andere ‘probleemkinderen’ opgevangen, soms zelfs ‘heel complexe gevallen’, en dat waren stuk voor stuk rijke ervaringen.

Clue: De mooie en mindere mooie momenten met een pleegkind (waargebeurd)

Achterflap:. Annemie Willemse wordt op een dag de gelukkige pleegouder van Tim, een driejarig jongetje uit een tehuis. Tim is Annemies eerste pleegkind. Hij zal lange tijd in haar gezin worden opgevangen. Annemies idealisme krijgt echter een flinke deuk wanneer blijkt dat de jeugdrechter beslist om Tim in een instelling onder te brengen. Ontgoocheld gaat Annemie de strijd aan om toch nog wat contact met Tim te kunnen onderhouden . Zij botst op een muur van onbegrip. Ze blijft vechten voor het geluk van Tim, maar dreigt uiteindelijk toch het pleit te zullen verliezen...
Knutseljaren is een eerlijk en authentiek document, dat de ervaringen van pleegouderschap van binnenuit beschrijft.

Auteur: Annemie Willemse werkt als freelance journaliste en is ook al vele jaren tuin- en interieurredactrice voor verschillende week- en maandbladen in België en Nederland. Van 1997 tot 2001 was zij de pleegmoeder van Tim. Bezoek Annemie op http://users.telenet.be/AnnemieWillemse/

Motivatie: beroepsmisvorming. Om als hulpverlener de andere kant van de medaille eens te zien.

Eigen mening: Normaal ben ik niet zo’n fan van waargebeurde verhalen. Ik lees om me te ontspannen en al die ellende helpt daar niet mee. Af en toe raakt een waargebeurd verhaal me wel. W aarschijnlijk omdat ik me Annemie’s context min of meer kan inbeelden. Ik ben zelf opvoedster geweest in de bijzondere jeugdzorg. En dan raakt zo’n boek je meer dan de ver-van-mijn-bed-show.
Het leuke aan dit boek is dat Annemie er in slaagd om, ondanks de vele miserie en emo pijn, toch ook de goede kanten van pleegzorg blijft zien. Haar verhaal is hard, soms zelf keihard. En ze slaagt er in om in eenvoudige taal je helemaal in haar verhaal te trekken.
Als hulpverlener sta ik aan de andere kant. Moet ik kritisch staan voor zo’n verhalen. Maar ze heeft wel gelijk. In de hulpverlening wordt er niet verwacht dat je een band aangaat met je client (klinkt al zo koel). De reden is simpel: als je client dan vertrekt, kan je er zelf helemaal aan kapot gaan. Zelfbescherming is goed maar ik vind wel dat je niet zo ver moet gaan dat je de andere kikkerkoel gaat behandelen. En dat is vaak wel de praktijk.
Kinderen in tehuizen krijgen alle basis voorwaarden: goed eten, hulp bij het huiswerk, op tijd naar bed en zorg bij ziekte. Maar de onvoorwaardelijke ouder-kind liefde ontbreekt, ja. Annemie vertelt knap haar belevenis met zo’n verscheurd kind. De angstaanjagende liefde van Tim voor zijn moeder, hoe hij haar blijft beschermen en zelf andere op afstand houdt uit loyaliteit naar zijn biologische ouder. Nagy, Freud & Bowbly ( bekende pedagogen, psychiaters) hebben er boeken over volgeschreven: over de (hechtings) band tussen ouder en kind; Leuk om deze theoretische kennis tussen de lijnen terug te vinden.
Het boek doet je nadenken over de zin of onzin van pleegzorg. Het heeft echt ZIN, maar er mag inderdaad wat meer rechten komen voor pleeggezinnen. Je kan niet zomaar een kind in een pleeggezin dumpen en het er dan uittrekken en hopen dat er geen (verdoken) emotionele banden zijn. Hopelijk schudt dit boek de bijzondere jeugdzorg eens goed wakker.
Mij heeft het allesinds als goed alert gemaakt.

Score: 9 op tien & een bank vooruit!

Meer info over pleegzorg: http://www.pleegzorgvlaanderen.be/knutseljaren

23-07-07

Kooi van Isabella Santacroce

Eerste zin: In de schemerige kamers druppelt de regen onze vensters maar door, tekent tralies van water die ons afscheiden van de wereld. Op dat ogenblik zie ik de liefde van mijn vader veranderen in een kooi, waar niemand bij kan.

Laatste zin: Daarna zie ik haar, als ik het kussen wegschuif, daar is ze, zonder leven, zonder tralies, vrij.

Clue: Freudiaans Oedipus complex vertaald in poetische woorden.

Achterflap: Een vader – romantisch en fragiel –, een moeder – manipulatief en keihard –, en een dochter die speelbal is van beiden. Alle drie opgesloten in een metaforische kooi. Ze houden van elkaar, maar de liefde uit zich slechts in psychologische oorlogvoering, morele chantage en fysiek geweld. In een obsessieve monoloog kijkt de dochter terug op een familiedrama, een slagveld.Net als in de toneelstukken van Tennessee Williams (wie herinnert zich niet Paul Newman en Liz Taylor in Cat on a hot tin roof), weet Isabella Santacroce de lezer een volkomen geloofwaardig, verstikkend huiselijk drama voor te stellen. Je leeft zó mee met de personages dat je ze steeds wel toe wilt schreeuwen: ‘Doe het niet!’ of ‘Ga toch weg!’ Maar de afloop is onafwendbaar. En goed voor minstens één slapeloze nacht.

Motivatie: was deze keer puur esthetisch; ik hou van de cover! Ruw en mooi tegelijkertijd.

Eigen mening: Het hoofdpersonage (haar naam wordt nooit genoemd) transformeert gedurende het boek van een zwak kind naar een medogeloze beul. Ze houdt van haar vader. Zielsveel. Soms een beetje te veel. Naast die liefde voor haar vader voelt ze tegelijktijd liefde en haat voor haar harde maar beeldschone moeder. Ze valt in een bodemloze destructieve leegte als haar vader sterft. Moeder begint een nieuwe liefde. Nog eenzamer dan ze al was, gaat ze de strijd aan tegen haar moeder. Met het noodlot als gevolg.
Dit boek is vrij hard. De titel verraadt al het concept van het boek: alle hoofdpersonages (moeder, dochter en vader) leven in een kooi die ze zelf gecreerd hebben op basis van vernietigende liefde én haat. De ruwheid die Isabella hanteert schokeerde me wel soms maar de poetische woorden waarin ze het geheel verpakt maken de zwaarte van het verhaal weer dragelijk.
Andere recenties spraken over de overdreven zwaarmoedigheid van de dochter. Voor mij was die geloofwaardig. Tieners hebben nu vaak een zwart wit beeld van de realiteit. Zeker wanneer er sprake is van een problematische jeugd. Door de overheersende driehoeksrelatie tussen moeder, vader en dochter is de psychopathische wreedheid van dochter's ideeën helaas een feit.
Het verhaal in een paar woorden is: hard, poetisch en absurd.
Deze kernwoorden vertellen het al: dit boek zal niet door iedereen gesmaakt worden door de rauwheid van het hoofdpersonage. Maar mensen die houden van poezie & de kracht van woorden of voor alle Freudiaanen onder julllie: lezen die boel!!!

Levenswijsheid: In de kooi waarin ik me bevond, kon ik een gevangene hebben, en ook al was ik niet de baas over een deel van mijn lichaam, ik was het wel over mijn moeder. ... Wie had ooit gedacht dat ik tot zo'n boosaardigheid in staat zou zijn, ik , het zachtaardige dochter. => De lijn tussen liefde en wreedheid is te vaak veel te dun en snel overschreden.

Score: 7 op 10 (klik op de cover voor de website van deze gitzwarte auteur

kooi

12-07-07

Mijn zoon heeft een seksleven & ik lees mijn moeder roodkapje voor van Renate Dorrestein

Motivatie voor dit boek: de gekke, absurde titel.
Bovendien werd het boek me ook aangeraden :)
Helen is wat je noemt De Sandwich Generatie: de generatie die lang gewacht heeft met kinderen krijgen, nu met jonge tieners zit en ook voor hun eigen (aftakelende) ouders moeten zorgen
Helen is geen uitzondering voor deze generatie: ze heeft een tienerdochter die een mysterieus (maar in Helen's ogen volledig fout) vriendje heeft, een tienerzoon die op fietstocht trekt in Australie, de menopauze laait hoog op en het seksleven met haar man is geen hoogvlieger meer.
Alsof Helen nog niet genoeg problemen heeft, krijgt haar moeder een herseninfarct. Ze had al een moeizame band met haar moeder en die wordt er niet beter op wanneer haar moeder weer kinds wordt.
Helen moet ook bijna alleen zorg dragen voor haar moeder terwijl ze ook nog haar eigen problemen heeft.

Het boek is dus niet spannend, maar kaart wel een dringend maatschappelijk probleem aan. Mantelzorg is geen pretje!!
Door mijn opleiding (gezinswetenschapper) was het leuk om een soort van praktijkervaring te lezen over mantelzorg.
Dit is weer zo'n boek dat ons begrip doet krijgen voor andere mensen, andere situaties en andermans problemen. Bovendien kan iedereen die in de sociaal-maatschappelijke sector werkt, dit boek goed linken aan de bekende psychiater Boszormenyi Nagy. Maar dit laatste is een inside tip ;)

Zoals jullie al weten, juich ik dit oogkleppen-af-principe volledig toe.

Wil je een spannend boek, een pageturner dan wordt dit boek een afknapper. Maar ben je daarintegen geinteresseerd in je medemens, psychologie of sociologie dan is dit een leuk boek.
Geen hoogstaande lectuur wel een heel leuk tijdverdrijf.
Minpuntje: De spanning (in Helen zelf en in het boek) wordt goed opgedreven, enkel het einde (de laatste-druppel-voor-Helen) vond ik wat flauwer. Daar had ik in de lijn van het boek meer pit in verwacht.
seksleven

21:04 Gepost door Emily Page in Nederlandse Auteur | Permalink | Commentaren (1) | Tags: hulpverlening, dagboek |  Facebook |

01-07-07

In de Klauwen van de Duivel van Patrick Lagrou

De reden waarom ik voor dit boek koos is simpel: JEUGDSENTIMENT.
Ik ben (nog maar) een kwart eeuw oud maar toch ontsnap ik er niet aan
In mijn pretienertijd zat ik de KJJ (Kind & Jeugd Jury) en was Lagrou mijn absolute nr 1. Meermaals heb ik zijn boeken hoge scores gegeven en ben ik dus een klein beetje mee verantwoordelijk voor de prijs die hij kreeg voor "Het meisje uit de jungle".
Ik ben Patrick altijd een beetje blijven volgen in mijn post KJJ tijd en toen ik een jaar of 15 was heb ik 'in de klauwen van de duivel" gelezen.
Ik was helemaal weg van dit boek en heb nu ook nog eens herlezen. En ook voor volwassen is het geen slecht boek.
Het ligt wat in de lijn van het werk van Dirk Bracke: maw onze jeugd laten kennis maken met de minder vanzelfsprekende kant van het (kinder) leven: verslavingen, autisme, vreemde culturen, kindermishandelingen, ontdekken dat men holibi is enzovoort
Kinderen hun ogen laten opentrekken en laten zien dat er een grote verscheidenheid in het leven is van meningen en historiek.
Uiteraard kan ik dit enkel toejuichen en vind ik zowel Lagrou als Bracke sublieme jeugdschrijvers

Het centrale thema van dit boek zijn sekten. Stefanie (17 jaar) ligt in strijd met haar geldzuchtige vader. Haar vader palmt ook haar vriend helemaal in en zo kan het koppeltje niet op reis gaan. De razende Stefanie ontmoet juist op dat ogenblik de op het eerste zicht iddilische beweging " de kinderen van het licht'. Deze beweging promoot innerlijke rust, anti-kapitalisme en vrede
Heel mooi en zeker interessant voor een naar liefde hunkere jongere. Natuurlijk blijkt de beweging minder mooi te zijn dan het op het eerste gezicht lijkt. Net als haar vader wil de sekte enkek meer macht en geld.
De ouders en vriend van Stefanie doen er alles aan om haar uit de klauwen van de duivelse sekte te trekken

Dit boek heeft ook een werkmapje voor leerkrachten. Een absolute aanrader voor je (tiener) kinderen en als ouder kan je er ook wel van genieten
Een dikke Negen!!!duivel