19-04-08

Van Idealist tot Terroriste (en terug) van Anja Hermans en Wendy Huyghe

 anjahermans

 

Clue:. Levensverhaal van Anja Hermans

 

 anja

 

 

 Passage:  Vogelvrijstad wordt mijn echte thuis. We organiseren er modeshows, tentoonstellingen, optredens, feestjes en zetten er ook een volkskeuken op poten. Met de vogelmarkt om de hoek zitten we vlak bij de bron; elke week is er markt en dan krijgen we overschotten van groenten en fruit die normaal gezien op de afvalberg zou eindigen. Eén keer zit er een kamer tot de nok gevuld met aubergines. Het is genoeg om half Antwerpen mee te voederen. Uren aan een stuk zitten we aubergines te hakken.

Auteur: Anja Hermans schopte het eind jaren negentig tot de meest beruchte punkster en rebel van Vlaanderen. In naam van het Animal Liberation Front (ALF) doet ze fastfoodrestaurants in de vlammen opgaan, bevrijdt ze nertsen en steekt ze de auto van een onderzoeksrechter in brand. Vanuit de gevangenis denkt Anja Hermans na over haar jeugd: kraakpanden, jeugdinstellingen, braspartijen op de Groenplaats en protestacties. Waarom hielden haar punkvrienden het daarbij en ging zij te ver?

Journaliste en TMF-veejay Wendy Huyghe tekende het verhaal van haar leeftijdgenote op in 'Kleine vonk, groot vuur : Anja Hermans, van idealiste tot terroriste en terug' .

Motivatie:  zelfde idealen, zei het iets minder extreem

Eigen mening;  De laatste tijd doe ik mijn naam van “Ik hou niet van waar gebeurd’ geen eer aan. Ik heb de laatste maanden al te veel waargebeurd gelezen om nog geloofwaardig over te komen. Ik word bijna een kenner.

Een klein applausje voor Wendy Huyghe die er in slaagt het verhaal niet te laten verdrinken in ellende en miserie. De schrijfstijl heeft me geen moment verveeld.

Het verhaal ook niet. In grote lijnen ken je dat al van de de kranten/Nieuws. Maar de persoon achter het verhaal kennen we natuurlijk nog niet.

Ik heb altijd al een boon gehad voor Anja. Tsja we hebben dezelfde idealen alhoewel ik nooit nood voelde om McDonalds in de fik te steken.

Haar daden zijn absoluut niet goed te keuren maar als dierenliefhebber begrijp ik ergens wel haar frustratie. Als tiener had ik ook hetzelfde idee gehad omtrend dierenmishandeling, mensenrechtschending en zovoort. Ik heb wel het geluk gehad van de juiste mensen rond mij te hebben en nooit echt de verkeerde mensen tegen te komen.

Ben je Anja vergeten? Check dan deze link eens


Score:  Acht en een halfje

20:17 Gepost door Emily Page in Waargebeurd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: hulpverlening, dieren, waargebeurd, vlaams, gevangenis |  Facebook |

10-02-08

Klara zegt nee van S. Aaron

klara

Korte inhoud: 'Klara is terug. Zo. Daar staat het. Ik moet dit opschrijven, dan wordt het werkelijk, dan kan ik erin geloven.' Zo begint Liska, Klara's schoonzuster, haar dagboek, en zo begint een van de meest aangrijpende boeken over liefde in tijden van oorlog, over de liefde van een moeder voor haar kind.
Laat, meer dan drie maanden na het einde van de Tweede Wereldoorlog en de bevrijding uit het kamp, is Klara terug in Parijs. Zij is onhoffelijk op het provocerende af, kan niet alleen zijn of met anderen, liegt, steelt en maakt zich vrolijk over de 'onverdraaglijke barmhartigheid' van haar vrienden. Maar het schokkendste is wel dat ze categorisch weigert haar kleine dochter Victoire terug te zien.
Afgemat en overspannen noteert de dagboekschrijfster dat zij niets van Klara begrijpt, en wanneer die eens iets vertelt, dan lijkt het 'als van een andere planeet, van een onbekende stam'.
Soazig Aaron schildert een portret - tegen alle politieke en moralistische cliché 's in - van een jonge vrouw, die als grootste daad van menselijkheid iets totaal onmenselijks van zichzelf verlangt: haar dochtertje niet meer terug te zien. Voor Klara het grootste bewijs van haar liefde.
De schrijver Jorge Semprun heeft Soazig Aaron openlijk bedankt voor dit ongewone meesterwerk, en in het voorwoord lezen we niet zonder ontroering: 'Wij kunnen nu rustig sterven: het voortbestaan van onze stem van getuigen is gewaarborgd; ze klinkt voort in deze prachtige roman.'

 


Clue:. Hoe overleven na de concentratiekampen

Auteur: De Française Soazig Aaron, geboren in 1949, schreef een indringende en beklemmende roman in dagboekvorm over een jonge vrouw die na 29 maanden uit het concentratiekamp Auschwitz terugkeert in Parijs, maar nooit meer het gewone leven zal kunnen oppakken. ‘Ik vraag me af of ik wel normaal ben. Niemand keert terug vandaar….’ Via het dagboek van haar vriendin, bij wie ze woont na haar terugkeer, wordt het onuitsprekelijke dat Klara heeft doorgemaakt langzaam in woorden ‘gevangen’, maar ook hoe het eigenaardige gedrag van de teruggekeerde Klara haar omgeving ‘gevangen houdt’ en ‘verlamt’.

Het boek is in 2002 lovend ontvangen, verwierf diverse internationale prijzen en werd in veertien talen vertaald (Nederlandse vertaling 2005, uitgeverij Cossee). Gezegd werd dat er een nieuw hoofdstuk in de herinneringsliteratuur over de concentratiekampen geschreven was, omdat Klara zegt nee een fictief verhaal is. Dat feit leverde ook debat op (waar liggen voor een auteur de literair morele en politieke grenzen van het schrijven over de holocaust?).
De Spaanse auteur Jorge Semprun (overlevende van Buchenwald) noemde in zijn voorwoord Klara zegt nee ‘de roman waarop ik wachtte.

Soazig Aaron
werd geboren in Rennes en werkte na haar studie geschiedenis in haar eigen boekhandel in Parijs. Klara zegt nee is haar debuut op drieënvijftigjarige leeftijd. Zij woont tegenwoordig in Bretagne

.Soazig Aaron

Motivatie:  Boek van de maand Februari van leesgroep Ceridwen

Eigen mening; de achterflap sprak me al enorm aan. Ik ken veel boeken over concentratieboeken maar het stopt meestal als het (hoofd)personage erin gaat. Spijtig genoeg zal het voor de meeste mensen zo afgelopen zijn.

Dit boek over het levan NA het concentratiekamp sprak me dus ook enorm aan. Want hoe ga je nog met je leven om nadat je zoveel ellende en miserie heeft meegemaakt? Hoe verwerk je zoiets? Of verwerk je het nooit?

In het boek beschrijft hoofdpersonage Lika hoe haar schoonzus Klara terug komt (haar broer is gefussieerd door de SS). Klara is nauwelijks geinteresseerd in het lot van haar man noch in dat van hun dochtertje  Victoire. Ze heeft een heel sarcastische humor ontwikkeld die haar omgeving maar moeilijk kan apprecieren (zo vind ze het grappig als iemand in elkaar geslagen wordt), ze is niet meer de lieve Klara van vroeger, ze vecht met een man in een café enzovoort. Lika heeft het moeilijk met de nieuwe Klara.

De schrijfstijl is vrij verwarrend maar dat past wel in het boek. Lika probeert zicht te krijgen op de totaal veranderde Klara. De verwarring van Lika is dus merkbaar in het boek. Dat maakt het soms wat moeilijker om door te lezen (dus niet in een overvolle trein) maar toch valt alles al bij al wel mee.

Ik vond dat er nog wat verhaallijnen mysterieus bleven en weinig uitgewerkt waren. Realistisch gezien klopt dit vaak. Na trauma’s kom je nooit veel te weten. Het realiteitsgehalte is dus vrij hoog. Alleen ben ik zo Amerikaans opgevoed (door films enzo) dat ik altijd wel een happy end verwacht of toch een einde waarop alle geheimen worden opgelost. Het boek geeft wel een groot deel van zijn geheimen prijs maar blijft toch nog altijd wat in het vage.

Er is dus niets mis met het boek alleen met mijn zwichten naar happy endings.

Het leuke aan dit boek is dat er veel disscussie uitbrak na dit boek. Tot hoever kan een schrijver iets vertellen over iets wat hij niet heeft meegemaakt (S.Aaron heeft nooit in een concentratiekamp gezetten) Is het boek echt wel realistisch of is het volledig ontsproten aan haar verbeelding?

Het antwoord op deze vragen moet ik U schuldig blijven, ik was er nl zelf niet bij….

Toch heb ik het vermoeden dat het zo wel gegaan zo KUNNEN zijn en had ik er dus geen problemen mee.

Score:  Een zeven…

10:50 Gepost door Emily Page in Franse schrijver | Permalink | Commentaren (2) | Tags: dood, gevangenis, duitsland, verdriet, oorlog |  Facebook |

20-06-07

Papa is weg van Barbara Rottiers

Ook dit boek is beroepsmisvorming (ik ben nu eenmaal een vakidioot)
Dit boek is dus, zoals de titel doet vermoeden, een kinderverhaal.
Echter dit is geen leuk verhaaltje voor het slapen gaan maar een soort therapeutisch boek voor kinderen van gedetineerde ouders.
Voor degene die me een beetje kennen; ik volg nog (volwassene) onderwijs richting menswetenschappen. Ik koos als eindwerk: gedetineerden en hun kinderen
Dit boek kaderde daar schitterend in
Het boek gaat over Rodrigo. Rodrigo is een jongetje die een gelukkig leven leidde totdat zijn papa wordt opgepakt door de politie
Papa moet weg naar de gevangenis
Een moeilijke tijd voor Rodrigo en zijn mama
Barbara Rottiers heeft heel wat reseach gedaan (oa met de gevangenis van Mechelen) wat de kwaliteit van dit kinderverhaal alleen maar vergroot.
Dit boek is een hulpmiddel voor kinderen van gedetineerden; om hun problemen en angsten bespreekbaar te maken en te delen met kinderen die deze situatie echt meemaken.
Dat merk je ook als je het boek leest: je staat er niet bij stil hoe zwaar het leven van kinderen van gedetineerden is.
Daarom kunnen ook kinderen uit "normale" gezinnen dit lezen. Om wat empathie aan te leren, om te lezen dat andere kinderen het niet even gemakkelijk hebben dan zij
Een absolute aanrader om dit boek aan kinderen, kleinkinderen, neefjes en nichtjes cadeau te doen.
Ze kunnen er alleen maar iets van leren op een plezierige manier
PAPA

17-04-07

En de liefde gdv van François Cauliez

Claus heeft een gruwelijke moord gepleegd. In koelen bloede. Uit jarenlange opgekropte woede. En omdat hij het 'haar' beloofd had. Hij heeft spijt noch twijfels. Hij vindt eindelijk rust. Denkt hij. Want in zijn hoofd is het nooit helemaal rustig. Om gek van te worden… De debuutroman van François Cauliez werd positief onthaald door de pers. Hier gaat hij op zijn elan verder. Een aangename, spitse en originele opvolger. Een nieuwe naam in de Vlaamse letteren.

François Cauliez (1973) heeft de Frans-Belgische nationaliteit en studeerde voor licentiaat vertaler-tolk in Gent. Vandaag werkt hij in de reclamewereld als vertaler en copywriter. Hij schrijft ook artikels voor het filmmagazine 'MovieToSee'. '

Dit boek vond ik in de bib bij "aanbevelingen"
En dat was terecht
Het boek is geschreven in dagboekuittreksels. Zowel van Claus, als zijn moeder (20 jaar geleden) en zo ontdek je dus wat Claus in godsnaam gedaan heeft.vDe dagboekuittreksels vond ik orgineel, ze zijn krachtig geschreven en de personages zijn heel goed uitgewerkt.
Je leeft mee met Claus, je bent nieuwsgierig naar wat er verder gaat gebeuren.
Dit boek lees je dus in een wip uit
Ik ben dan ook zéér benieuwd naar zijn eerste boek: "Nu niet". In de bib staat hij alvast niet dus de zoektocht begint..
Mensen die weten waar je dit boek vind mogen mij dus altijd contacteren.
Hopelijk is het even goed als "En de liefde gdv"
Want ook mij ligt het op het rek Aanbevelingen !! Een dikke Negen op tien!!!!
liefde

20:22 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dagboek, liefde, moord, gevangenis |  Facebook |