02-04-08

Mevrouw Verona daalt de heuvel af van Dimitrie Verhulst

 mevrouw verona

Eerste zin:  . Ergens in een van de vele verhalenbanken die her en der zijn aanlegd om uit te kunnen putten wanneer de wereld een vertelling nodig heeft, moet de fabel zijn terug te vinden die ons zegt dat men bij zijn aankomst in het rijk der doden een kenmerk moet melden, slechts één, dat het hele voorbij leven typeerde.

 

 Passage:  

De stilte is dikwijls intenser wnneer ze is teruggekeerd. Wanneer een boom zijn nederlaag aanvaard en krakend kapseist stuift al het leven op en weg. Er wordt gekraaid en gekrast, takken knakken, het regent dons en veren, konijnen vluchten naar hun schuilkelders. Al bij al is het contact met de titan met de grond nog zacht, men heeft het meestal luider verwacht. Het is vooral de rest van het bos dat kabaal maakt en in opstand komt. Hebben alle schepsels de schade getaxeerd, dan keert de stilte terug. Er wordt gekeken nr het licht op deze plaats nog nooit zo fel naar binnen viel. Een plaats is vridimitrieverhulst
jgekomen, de strijd kan beginnen want door iets of iemand zal ze worden ingenomen. Zo is het voor de bomen, zo is het voor de mens.


Clue:. Mevrouw Verona neemt afscheid van het leven

Auteur: Dimitri Verhulst (Aalst, 1972) is een Vlaamse schrijver en dichter.

is uit 1994 en heeft als titel Assevrijdag. Deze vrij obscure publicatie was een initiatief van hemzelf dat enkel zijn weg vond naar wat vrienden en bekenden. Zijn 'officieel' debuut was dan met de verhalenbundel De kamer hiernaast die genomineerd werd voor de NRC Literair Prijs. Hij publiceerde verhalen en gedichten in verschillende literaire tijdschriften, waaronder Nieuw Wereldtijdschrift, De Brakke Hond en het tijdschrift Underground, waarvan hij redacteur is.

In 2001 verscheen de roman Niets, niemand en redelijk stil, later dat jaar gevolgd door Liefde, tenzij anders vermeld. De roman De verveling van de keeper, verscheen in 2002.

In 2003 publiceerde hij Problemski Hotel, dat vertaald werd in het Duits, Deens, Engels, Frans, Hebreeuws, Sloveens, Italiaans en Hongaars.
Zijn voorlaatste roman is De helaasheid der dingen (2006), waarmee hij de publieksprijs Gouden Uil ontving. Deze autobiografische schets van een Vlaamse voorstadsgemeente (Nieuwerkerken bij Aalst) werd zowel in Vlaamse als Nederlandse media zeer enthousiast onthaald. Weldra zal dit laatste boek ook verfilmd worden, door de Vlaamse regisseur Felix van Groeningen. In januari 2008 zijn de filmopnames begonnen. De filmwebsite [1] is ondertussen open.

De literaire jongerenprijs De Inktaap nomineerde De helaasheid der dingenArnon Grunbergs Tirza en Hans Münstermanns De bekoring voor zijn editie 2008. De prijsuitreiking van De inktaap vond plaats in deSingel te Antwerpen op 3 maart 2008. Dimitri Verhulst veroverde de prijs als gedoodverfde winnaar [2]. naast

Zijn recentste roman is Mevrouw Verona daalt de heuvel af [3] (2006).

Verhulst staat bekend om zijn scherpe pen en is nooit bevreesd om kritiek op de hedendaagse maatschappij en ons allen te uiten.

De veel gehoorde vergelijking met Louis Paul Boon berust niet echt op een gemeenschappelijke stijl maar op een gemeenschappelijke (en zeer sympathieke) beschrijving van de Aalsterse "basse classe".

Verhulst woont in Wallonië, in de buurt van Huy.

Bron: Wikipedia  

Motivatie:  Boek van de maand Mei 08 Ceridwen maar ook ik hou van zijn schrijfstijl

Eigen mening; D. Verhulst is een Kunstenaar. Geen twijfel aan, Da vinci beheerste het potlood, Rodin ruwe stenen en Dimitri Verhulst is de kunst machtiging om een hele wereldbeeld in één zin te stoppen.

Daarom is hij dus een Kunstenaar. Zijn schrijfstijl is vrij poetisch maar toch gecombineerd met de typische Aalsterse platheid (zo beschrijft hij vb Van alle redenen waarom de oude en de jonge meisjes mooi en liefdevol hun benen spreiden, is er aan het bespelen van de cello veruit het minst aandacht reeds besteed). De verhaallijnen zijn heel eenvoudig.

Die combinatie van eenvoudige verhalen en lyrische schrijfstijl maakt deze mijnheer vrij uniek.

Het boek is wel heel anders dan zijn “Helaasheid”. Beide gaan over loyaliteit, afscheid nemen en liefde. Maar Mvr Verona is toch lichter en ietswat emotioneler. Het taalgebruik is nog iets zwieriger.

Ik kan enkel groen van jaloezie zijn op de manier waarop hij woorden, zinnen en uitdrukkingen beheerst. Heel verfijnd, glashelder, een pareltje!!


core Goh geef hier eens een cijfer op, een tien zeker?!
 

14:37 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (6) | Tags: liefde, eenzaamheid, dood, zelfmoord |  Facebook |

16-03-08

Vlucht uit het land van de vrijheid (A Meijerink)

Eerste zin:  . Mijn mond hing half open, maar het eten kwam zo ver niet, want de vork viel met een klap terug op mijn bord. Ik moet er half debiel hebben uitgezien, zoals ik mijn vader aankeek.

‘Wat wil je dat ik doe?’

‘Je gaat naar Amerika, schatje…. Het zijn echt fantastische mensen, je zult het zien. Ze zijn heel gastvrij’

 

vluchtlandvrijheid

 

Clue:. Vrouw belandt in religieuse rechtse sekte

Korte inhoud: In 1984 werd Anna Meijerink door haar vader naar een afgelegen plaatsje in Missouri (VS) gestuurd.
Ze werd uitgehuwelijkt aan de zoon van Abraham Wotherspoon, de leider van een sekte en de intellectueel leider en inspirator van de rechts-extremistische 'Christian Identity' beweging.

In deze memoires vertelt Anna hoe zij bij de sekte terechtkwam, hoe het er daar aan toe ging en hoe zij steeds verder wegzonk in een ellendig leven.
Ze kreeg in tien jaar zeven kinderen, werd langdurig mishandeld en had geen eigen leven. Haar kinderen werden seksueel misbruikt.

Dankzij haar intelligentie en slagvaardigheid wist ze een paar jaar geleden te ontsnappen. Ze vluchtte met haar kinderen naar Nederland.

Auteur: Een portret van Anna Meijerink, een Nederlandse vrouw die samen met haar kinderen ontsnapte uit een Amerikaanse sekte.Anna Meijerink kwam in 1984 - zogenaamd voor een vakantie - terecht bij vrienden van haar vader, die een rechts religieuze sekte vormden in een afgelegen plaatsje in de staat Missouri in de Verenigde Staten. Zij werd uitgehuwelijkt aan de oudste zoon van sekteleider Dan Gayman; de intellectueel aanvoerder en inspirator van de rechtse Church of Israel. 

 

annameijerink


 

Motivatie: aangeraden boek door medelid van Ceridwen in thema ‘religieus’

Eigen mening; Sektes hebben me altijd al gefascineerd. Wat drijft iemand in de armen van zo’n sekte, hoe overleven, komen ze er ook nog uit? Dingen die ik liever niet aan de lijve zelf wil ondervinden maar mijn nieuwsgierig wordt voldoende bevredigd door boeken in dit genre. In mijn zoektocht op het internet wie Anna nu werkelijk is vond ik heel verschillende reacties: mensen die haar met R. Loef vergelijken (maw dus een leugenares) en mensen die met haar te doen hebben.

Ik denk toch wel dat ik eerder geneigd ben tot het laatste soort mensen. Natuurlijk is heel haar verhaal subjectief. Natuurlijk zal Chuck (pseudoniem van Doug Gayman) een heel ander verhaal vertellen. Toch vrees ik ervoor dat zo’n mensen bestaan (rascistisch en zich verschuilend onder ‘de wil van God’). Wilt U mij het tegendeel bewijzen dan graag. Ik zou niets liever geloven dat ze niet bestaan de godsdienstige fundamentalisten.

Maar kritiek als ‘het is te subjectief’ vind ik vrij dom. Elk waargebeurd verhaal is subjectief. Kan je hier niet tegen dan lees je het simpelweg niet.

Ik denk dat Anna echt wel een slachtoffer is. Haar verhaal simpelweg als een leugen afwimpelen doet haar eergevoel geen recht aan. Slachtoffers komen hier alleen uit met erkenning.

Want Anna meemaakte, grenst aan het ongeloofelijke. In het boek zie je hoe ze van een toch wel zelfverzekerde puber uitgroeit tot een bange eenzame vrouw. Eerst wordt ze binnen gehaald als een prinses nadien wordt ze bedrogen langs alle kanten. Ze heeft het zwaar maar slaagt er toch in haar verhaal te vertellen zonder teveel zelfmedelijden. Ik vond de schrijfstijl perfect balanserend tussen open genoeg en niet te emotioneel.

Ik zou het boek dus zeker aanraden.

De pseudoniemen zijn echter makkelijk te omzeilen. Typ op Google maar Anna Meijerinck op en je vind haar echte naam (net als die van haar ex man en zijn familie)

Score  Een 8 voor Moedige Anna


06-11-07

Fashion babylon van Imogen Edwards-Jones

 fashion babylon

Eerste zin:  Het is de ochtend na de vorige nacht en als ik goed naar Alexander’s wipneus kijk, zie ik dat zijn neusgaten zo wit zijn als de rand van een martiniglas. Hij heeft flink gebruikt.

  Passage: Over maten gesproken, wij gaan maar tot maat 42, en het is geen normale maat 42, geen Marks en Spencersmaat 42. Marks maat 36 is een Chanel maat 40. Dikkere vrouwen vragen vaak waarom we maar tot maat 42 gaan en geen rekening houden met vollere figuren. Daar zijn verschillende redenen voor.

Ten eerste de kosten. Qua materiaal kost het me twee keer zoveel om een jurk in maat 40 te maken dan in maat 36 en ik kan de kosten niet doorrekenen aan de winkel, dus aan de klant….

Ten tweede is er gewoon onvoldoende vraag naar grotere designkledij. Misschien is het een viscieuze cirkel: we maken de kleding niet groot, daarom voelen stevige meiden zich te dik voor modeen hebben ze dus gene zin om bij een ontwerper te gaan winkelen. (p 73)

Clue: Het leven van een mode ontwerpster tussen 2 collecties door.


Achterflap:. Wat is mode? Wie beslist wat 'in' is? Waarom dragen we het ene jaar groen en het volgende jaar blauw? Waarom kost dat ene zwarte jurkje drieduizend euro en het andere dertig? Wordt er door modellen echt zoveel drugs gebruikt? Wie heeft de macht in de modewereld? In de traditie van Hotel Babylon en Air Babylon vertelt Imogen Edwards-Jones over twee seizoenen in een van de meest internationale, lucratieve en gesloten industrieën.

 

Auteur:

imogen

Imogen Edwards-Jones werkte als journalist en omroepster voordat ze boeken ging schrijven. Ze heeft voor diverse bladen geschreven en heeft inmiddels al heel wat boeken op haar naam staan, zowel fictie, als non-fictie. Voorbeelden van haar fictieve romans zijn, onder andere My Canapé Hell (2000). Met haar non-fictieboeken oogstte de schrijfster veel succes. In haar zogenaamde ‘Babylonboeken’ - Hotel Babylon (2004), Air Babylon (2005) en Fashion Babylon (2006) – laat Edwards-Jones met de hulp van een aantal anonieme insiders zien hoe het er in de hotel-, luchtvaart- en mode-industrie aan toe gaat. Op dit moment werkt de schrijfster aan een aflevering voor de BBC van de televisieserie van Hotel Babylon. Ze woont in Londen met haar man en dochtertje. (bron Chick Lit.nl) 

Motivatie: Af en toe (hééél af en toe) staat ze eens in mij op . De Echte Vrouw maw die geinteresseerd is in mode & gossip. En af en toe mag ze best komen piepen

Eigen mening;  Ik leerde
Imogen Edwards-Jones kennen via de kranten. Dat was in de tijd dat dit boek juist uitkwam. Ik heb heel het artikel gelezen en toegeven het was veel geroddel. Maar (erg maar waar) ik genoot er stiekem toch een beetje van. Het is mijn eerste boek uit de reeks (Fashion, Air, Hotel Babylon en de  gelijknamige tv reeks "Hotel  Babylon")  Ik kan de boeken ook niet vergelijken zoals je bvb wel kan vinden op de blog van Adelheid moonen)

Natuuuuurlijk ben ik nieuwsgierig. Ik prober mij regelmatig voor te stellen hoe het is om bvb een ander beroep te hebben dan het mijne! Met deze motivering in mijn achterhoofd, stelde het boek me niet teleur. Er word heel wat hooghartig afgeroddeld. De cliché’s over modellen en ontwerpers komen vaak uit. Af en toe breekt Edwards-Jones wel met deze cliché’s. Zo is er vbv de vriendschap met het model Lydia (zeker op het einde!!!)

Het boek heeft een vlotte, easygoing leesstijl. Dus als je enigsinds geinteresseerd bent in mode (ik eigenlijk niet, maar ik zou wel graag kledij leren ontwerpen) kan iedereen dit boek lezen.

Je steekt zelf nog wat. Wat wel relatief is, want deze kennis is nu bezwaarlijk basiskennis te noemen.

Enfin, voel je iets voor dit boek, dan zou ik het zeker lezen. Mannen en mensen die een hekel hebben aan uiterlijk vertoon zullen zich (denk ik) doodergeren. En dat moet je natuurlijk niet. Voor de liefhebbers in januari komt er een nieuw boek uit: Beach Babylon.


Score: 9 op 10
 

21:17 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (2) | Tags: eenzaamheid, mode, glamour |  Facebook |

23-07-07

Kooi van Isabella Santacroce

Eerste zin: In de schemerige kamers druppelt de regen onze vensters maar door, tekent tralies van water die ons afscheiden van de wereld. Op dat ogenblik zie ik de liefde van mijn vader veranderen in een kooi, waar niemand bij kan.

Laatste zin: Daarna zie ik haar, als ik het kussen wegschuif, daar is ze, zonder leven, zonder tralies, vrij.

Clue: Freudiaans Oedipus complex vertaald in poetische woorden.

Achterflap: Een vader – romantisch en fragiel –, een moeder – manipulatief en keihard –, en een dochter die speelbal is van beiden. Alle drie opgesloten in een metaforische kooi. Ze houden van elkaar, maar de liefde uit zich slechts in psychologische oorlogvoering, morele chantage en fysiek geweld. In een obsessieve monoloog kijkt de dochter terug op een familiedrama, een slagveld.Net als in de toneelstukken van Tennessee Williams (wie herinnert zich niet Paul Newman en Liz Taylor in Cat on a hot tin roof), weet Isabella Santacroce de lezer een volkomen geloofwaardig, verstikkend huiselijk drama voor te stellen. Je leeft zó mee met de personages dat je ze steeds wel toe wilt schreeuwen: ‘Doe het niet!’ of ‘Ga toch weg!’ Maar de afloop is onafwendbaar. En goed voor minstens één slapeloze nacht.

Motivatie: was deze keer puur esthetisch; ik hou van de cover! Ruw en mooi tegelijkertijd.

Eigen mening: Het hoofdpersonage (haar naam wordt nooit genoemd) transformeert gedurende het boek van een zwak kind naar een medogeloze beul. Ze houdt van haar vader. Zielsveel. Soms een beetje te veel. Naast die liefde voor haar vader voelt ze tegelijktijd liefde en haat voor haar harde maar beeldschone moeder. Ze valt in een bodemloze destructieve leegte als haar vader sterft. Moeder begint een nieuwe liefde. Nog eenzamer dan ze al was, gaat ze de strijd aan tegen haar moeder. Met het noodlot als gevolg.
Dit boek is vrij hard. De titel verraadt al het concept van het boek: alle hoofdpersonages (moeder, dochter en vader) leven in een kooi die ze zelf gecreerd hebben op basis van vernietigende liefde én haat. De ruwheid die Isabella hanteert schokeerde me wel soms maar de poetische woorden waarin ze het geheel verpakt maken de zwaarte van het verhaal weer dragelijk.
Andere recenties spraken over de overdreven zwaarmoedigheid van de dochter. Voor mij was die geloofwaardig. Tieners hebben nu vaak een zwart wit beeld van de realiteit. Zeker wanneer er sprake is van een problematische jeugd. Door de overheersende driehoeksrelatie tussen moeder, vader en dochter is de psychopathische wreedheid van dochter's ideeën helaas een feit.
Het verhaal in een paar woorden is: hard, poetisch en absurd.
Deze kernwoorden vertellen het al: dit boek zal niet door iedereen gesmaakt worden door de rauwheid van het hoofdpersonage. Maar mensen die houden van poezie & de kracht van woorden of voor alle Freudiaanen onder julllie: lezen die boel!!!

Levenswijsheid: In de kooi waarin ik me bevond, kon ik een gevangene hebben, en ook al was ik niet de baas over een deel van mijn lichaam, ik was het wel over mijn moeder. ... Wie had ooit gedacht dat ik tot zo'n boosaardigheid in staat zou zijn, ik , het zachtaardige dochter. => De lijn tussen liefde en wreedheid is te vaak veel te dun en snel overschreden.

Score: 7 op 10 (klik op de cover voor de website van deze gitzwarte auteur

kooi

10-07-07

Complot In Orange County van T Jefferson Parker

Eigenlijk is dit verhaal een vervolg op het bejubelde De vrouwen van Ortega Highway.
Dat boek staat nog op mijn "te lezen lijstje" (TLL) maar ik heb wel de "Engeltjes van Horridus" gelezen. Laatstgenoemde is een ijzersterke thriller over een bijzonder vreemde eenzaat die kleine meisjes ontvoerd en ze verkleed als engeltjes loslaat.
Maar nu gaat het dus over 'Complot in Orange County"
Mercie Rayborn (een van de hoofpersonages van "De vrouwen van Ortega Highway) heeft het niet simpel als alleenstaande moeder én politie agente. Haar vriend werd blijkbaar vermoord door een seriemoordenaar die ze in het vorige boek op het spoor kwam.
Het schuldgevoel knaagt en zet een druk op haar relatie met de andere rechercheur Mike McNallly.
Op een dag wordt ook nog een prostitutéé vermoord en al de sporen lijden naar haar vriend McNally. Naast het schuldgevoel twijfelt Mercie nu ook aan de (on)schuld van Mike.
Rayborn heeft ook een 2e zaak: nog een vermoorde prostituée maar dan uit 1969

Het leuke is dat je veel van Mercie te weten komt (zelf al heb je het vorige boek niet echt gelezen). Bovendien wordt het boek vanuit 4 hoeken belicht: Mercie's schuldgevoel, vermeende corruptie bij de politie in de jaren 60 en de moord op de prostituee van nu en die van 1969
Langzaam maar zeker komen deze 'verhaallijnen' bij elkaar met een leuke ontknoping als einde.
Ik wist niet of Mike nu de echte moordenaar was of niet; Maar eerlijk is eerlijk meestal weet ik nooit wiet 'dunnit'.
Een mooie toekomst als rechercheur zit er voor mij niet in.
Het is een leuk boek maar de Engeltjes vond ik beter (zie mijn vorige besprekingen)
Ik ben wel benieuwd naar "De vrouwen van Ortega Highway" !!!
Kleine verklapping: leuk dat het boek niet al te heroisch afloopt!!! Heel menselijk einde!!
Een zeven op tien!


orange

21:20 Gepost door Emily Page in thrillers | Permalink | Commentaren (4) | Tags: boete, hoer, eenzaamheid, detectieve, ontrouw, politie, bedrog |  Facebook |

01-07-07

In de Klauwen van de Duivel van Patrick Lagrou

De reden waarom ik voor dit boek koos is simpel: JEUGDSENTIMENT.
Ik ben (nog maar) een kwart eeuw oud maar toch ontsnap ik er niet aan
In mijn pretienertijd zat ik de KJJ (Kind & Jeugd Jury) en was Lagrou mijn absolute nr 1. Meermaals heb ik zijn boeken hoge scores gegeven en ben ik dus een klein beetje mee verantwoordelijk voor de prijs die hij kreeg voor "Het meisje uit de jungle".
Ik ben Patrick altijd een beetje blijven volgen in mijn post KJJ tijd en toen ik een jaar of 15 was heb ik 'in de klauwen van de duivel" gelezen.
Ik was helemaal weg van dit boek en heb nu ook nog eens herlezen. En ook voor volwassen is het geen slecht boek.
Het ligt wat in de lijn van het werk van Dirk Bracke: maw onze jeugd laten kennis maken met de minder vanzelfsprekende kant van het (kinder) leven: verslavingen, autisme, vreemde culturen, kindermishandelingen, ontdekken dat men holibi is enzovoort
Kinderen hun ogen laten opentrekken en laten zien dat er een grote verscheidenheid in het leven is van meningen en historiek.
Uiteraard kan ik dit enkel toejuichen en vind ik zowel Lagrou als Bracke sublieme jeugdschrijvers

Het centrale thema van dit boek zijn sekten. Stefanie (17 jaar) ligt in strijd met haar geldzuchtige vader. Haar vader palmt ook haar vriend helemaal in en zo kan het koppeltje niet op reis gaan. De razende Stefanie ontmoet juist op dat ogenblik de op het eerste zicht iddilische beweging " de kinderen van het licht'. Deze beweging promoot innerlijke rust, anti-kapitalisme en vrede
Heel mooi en zeker interessant voor een naar liefde hunkere jongere. Natuurlijk blijkt de beweging minder mooi te zijn dan het op het eerste gezicht lijkt. Net als haar vader wil de sekte enkek meer macht en geld.
De ouders en vriend van Stefanie doen er alles aan om haar uit de klauwen van de duivelse sekte te trekken

Dit boek heeft ook een werkmapje voor leerkrachten. Een absolute aanrader voor je (tiener) kinderen en als ouder kan je er ook wel van genieten
Een dikke Negen!!!duivel

05-05-07

Herinneringen van een tomatenkweker van Jos De Wit

Herinneringen van een tomatenboek gaat over een oude man die zwaar ziek is en zijn levensverhaal verteld tussen 2 morfineshots.
Hij is is wat verbitterd en niet zo trots op zijn leven tot nu toe: hij heeft wel een mooie (jongere) vriendin die graag naakt strijkt (vond ik wel wat bizar maar kom), een sullige zoon (waarvan hij denkt dat zijn vriendin hem bedriegd met zijn eigen zoon), een telephatische relatie met zijn lastige ex vrouw en heel wat mijmeringen
Hij besluit tijdens zijn laatste wandeltocht de stad nog eens te bezoeken waar hij al die jaren in geleefd heeft. Hij vertelt zijn verhaal tegen zijn oude hond op 3 poten (weliswaar tijdens één van zijn morfineshots) Hij vergelijkt zijn verhaal met de veel romantischere versie van zijn broer, die onlangs gestorven is
Wel om kort te zijn: ik was er niet weg van
Het deed me denken aan de film "As good as it gets". Ook met een verbitterde man die niet veel met zijn leven doet behalve mijmeren
Het boek kwam uit de Slegte en dus alle mensen die in de buurt de De Slegte in Aalst wonen kunnen het boek daar dus vinden
Want ik vond het geen "keep-er"
Een vier op tien (de kaft was wel erg stijlvol)tomaat

20:04 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (2) | Tags: oorlog, dood, eenzaamheid |  Facebook |