02-04-08

Mevrouw Verona daalt de heuvel af van Dimitrie Verhulst

 mevrouw verona

Eerste zin:  . Ergens in een van de vele verhalenbanken die her en der zijn aanlegd om uit te kunnen putten wanneer de wereld een vertelling nodig heeft, moet de fabel zijn terug te vinden die ons zegt dat men bij zijn aankomst in het rijk der doden een kenmerk moet melden, slechts één, dat het hele voorbij leven typeerde.

 

 Passage:  

De stilte is dikwijls intenser wnneer ze is teruggekeerd. Wanneer een boom zijn nederlaag aanvaard en krakend kapseist stuift al het leven op en weg. Er wordt gekraaid en gekrast, takken knakken, het regent dons en veren, konijnen vluchten naar hun schuilkelders. Al bij al is het contact met de titan met de grond nog zacht, men heeft het meestal luider verwacht. Het is vooral de rest van het bos dat kabaal maakt en in opstand komt. Hebben alle schepsels de schade getaxeerd, dan keert de stilte terug. Er wordt gekeken nr het licht op deze plaats nog nooit zo fel naar binnen viel. Een plaats is vridimitrieverhulst
jgekomen, de strijd kan beginnen want door iets of iemand zal ze worden ingenomen. Zo is het voor de bomen, zo is het voor de mens.


Clue:. Mevrouw Verona neemt afscheid van het leven

Auteur: Dimitri Verhulst (Aalst, 1972) is een Vlaamse schrijver en dichter.

is uit 1994 en heeft als titel Assevrijdag. Deze vrij obscure publicatie was een initiatief van hemzelf dat enkel zijn weg vond naar wat vrienden en bekenden. Zijn 'officieel' debuut was dan met de verhalenbundel De kamer hiernaast die genomineerd werd voor de NRC Literair Prijs. Hij publiceerde verhalen en gedichten in verschillende literaire tijdschriften, waaronder Nieuw Wereldtijdschrift, De Brakke Hond en het tijdschrift Underground, waarvan hij redacteur is.

In 2001 verscheen de roman Niets, niemand en redelijk stil, later dat jaar gevolgd door Liefde, tenzij anders vermeld. De roman De verveling van de keeper, verscheen in 2002.

In 2003 publiceerde hij Problemski Hotel, dat vertaald werd in het Duits, Deens, Engels, Frans, Hebreeuws, Sloveens, Italiaans en Hongaars.
Zijn voorlaatste roman is De helaasheid der dingen (2006), waarmee hij de publieksprijs Gouden Uil ontving. Deze autobiografische schets van een Vlaamse voorstadsgemeente (Nieuwerkerken bij Aalst) werd zowel in Vlaamse als Nederlandse media zeer enthousiast onthaald. Weldra zal dit laatste boek ook verfilmd worden, door de Vlaamse regisseur Felix van Groeningen. In januari 2008 zijn de filmopnames begonnen. De filmwebsite [1] is ondertussen open.

De literaire jongerenprijs De Inktaap nomineerde De helaasheid der dingenArnon Grunbergs Tirza en Hans Münstermanns De bekoring voor zijn editie 2008. De prijsuitreiking van De inktaap vond plaats in deSingel te Antwerpen op 3 maart 2008. Dimitri Verhulst veroverde de prijs als gedoodverfde winnaar [2]. naast

Zijn recentste roman is Mevrouw Verona daalt de heuvel af [3] (2006).

Verhulst staat bekend om zijn scherpe pen en is nooit bevreesd om kritiek op de hedendaagse maatschappij en ons allen te uiten.

De veel gehoorde vergelijking met Louis Paul Boon berust niet echt op een gemeenschappelijke stijl maar op een gemeenschappelijke (en zeer sympathieke) beschrijving van de Aalsterse "basse classe".

Verhulst woont in Wallonië, in de buurt van Huy.

Bron: Wikipedia  

Motivatie:  Boek van de maand Mei 08 Ceridwen maar ook ik hou van zijn schrijfstijl

Eigen mening; D. Verhulst is een Kunstenaar. Geen twijfel aan, Da vinci beheerste het potlood, Rodin ruwe stenen en Dimitri Verhulst is de kunst machtiging om een hele wereldbeeld in één zin te stoppen.

Daarom is hij dus een Kunstenaar. Zijn schrijfstijl is vrij poetisch maar toch gecombineerd met de typische Aalsterse platheid (zo beschrijft hij vb Van alle redenen waarom de oude en de jonge meisjes mooi en liefdevol hun benen spreiden, is er aan het bespelen van de cello veruit het minst aandacht reeds besteed). De verhaallijnen zijn heel eenvoudig.

Die combinatie van eenvoudige verhalen en lyrische schrijfstijl maakt deze mijnheer vrij uniek.

Het boek is wel heel anders dan zijn “Helaasheid”. Beide gaan over loyaliteit, afscheid nemen en liefde. Maar Mvr Verona is toch lichter en ietswat emotioneler. Het taalgebruik is nog iets zwieriger.

Ik kan enkel groen van jaloezie zijn op de manier waarop hij woorden, zinnen en uitdrukkingen beheerst. Heel verfijnd, glashelder, een pareltje!!


core Goh geef hier eens een cijfer op, een tien zeker?!
 

14:37 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (6) | Tags: liefde, eenzaamheid, dood, zelfmoord |  Facebook |

10-02-08

Klara zegt nee van S. Aaron

klara

Korte inhoud: 'Klara is terug. Zo. Daar staat het. Ik moet dit opschrijven, dan wordt het werkelijk, dan kan ik erin geloven.' Zo begint Liska, Klara's schoonzuster, haar dagboek, en zo begint een van de meest aangrijpende boeken over liefde in tijden van oorlog, over de liefde van een moeder voor haar kind.
Laat, meer dan drie maanden na het einde van de Tweede Wereldoorlog en de bevrijding uit het kamp, is Klara terug in Parijs. Zij is onhoffelijk op het provocerende af, kan niet alleen zijn of met anderen, liegt, steelt en maakt zich vrolijk over de 'onverdraaglijke barmhartigheid' van haar vrienden. Maar het schokkendste is wel dat ze categorisch weigert haar kleine dochter Victoire terug te zien.
Afgemat en overspannen noteert de dagboekschrijfster dat zij niets van Klara begrijpt, en wanneer die eens iets vertelt, dan lijkt het 'als van een andere planeet, van een onbekende stam'.
Soazig Aaron schildert een portret - tegen alle politieke en moralistische cliché 's in - van een jonge vrouw, die als grootste daad van menselijkheid iets totaal onmenselijks van zichzelf verlangt: haar dochtertje niet meer terug te zien. Voor Klara het grootste bewijs van haar liefde.
De schrijver Jorge Semprun heeft Soazig Aaron openlijk bedankt voor dit ongewone meesterwerk, en in het voorwoord lezen we niet zonder ontroering: 'Wij kunnen nu rustig sterven: het voortbestaan van onze stem van getuigen is gewaarborgd; ze klinkt voort in deze prachtige roman.'

 


Clue:. Hoe overleven na de concentratiekampen

Auteur: De Française Soazig Aaron, geboren in 1949, schreef een indringende en beklemmende roman in dagboekvorm over een jonge vrouw die na 29 maanden uit het concentratiekamp Auschwitz terugkeert in Parijs, maar nooit meer het gewone leven zal kunnen oppakken. ‘Ik vraag me af of ik wel normaal ben. Niemand keert terug vandaar….’ Via het dagboek van haar vriendin, bij wie ze woont na haar terugkeer, wordt het onuitsprekelijke dat Klara heeft doorgemaakt langzaam in woorden ‘gevangen’, maar ook hoe het eigenaardige gedrag van de teruggekeerde Klara haar omgeving ‘gevangen houdt’ en ‘verlamt’.

Het boek is in 2002 lovend ontvangen, verwierf diverse internationale prijzen en werd in veertien talen vertaald (Nederlandse vertaling 2005, uitgeverij Cossee). Gezegd werd dat er een nieuw hoofdstuk in de herinneringsliteratuur over de concentratiekampen geschreven was, omdat Klara zegt nee een fictief verhaal is. Dat feit leverde ook debat op (waar liggen voor een auteur de literair morele en politieke grenzen van het schrijven over de holocaust?).
De Spaanse auteur Jorge Semprun (overlevende van Buchenwald) noemde in zijn voorwoord Klara zegt nee ‘de roman waarop ik wachtte.

Soazig Aaron
werd geboren in Rennes en werkte na haar studie geschiedenis in haar eigen boekhandel in Parijs. Klara zegt nee is haar debuut op drieënvijftigjarige leeftijd. Zij woont tegenwoordig in Bretagne

.Soazig Aaron

Motivatie:  Boek van de maand Februari van leesgroep Ceridwen

Eigen mening; de achterflap sprak me al enorm aan. Ik ken veel boeken over concentratieboeken maar het stopt meestal als het (hoofd)personage erin gaat. Spijtig genoeg zal het voor de meeste mensen zo afgelopen zijn.

Dit boek over het levan NA het concentratiekamp sprak me dus ook enorm aan. Want hoe ga je nog met je leven om nadat je zoveel ellende en miserie heeft meegemaakt? Hoe verwerk je zoiets? Of verwerk je het nooit?

In het boek beschrijft hoofdpersonage Lika hoe haar schoonzus Klara terug komt (haar broer is gefussieerd door de SS). Klara is nauwelijks geinteresseerd in het lot van haar man noch in dat van hun dochtertje  Victoire. Ze heeft een heel sarcastische humor ontwikkeld die haar omgeving maar moeilijk kan apprecieren (zo vind ze het grappig als iemand in elkaar geslagen wordt), ze is niet meer de lieve Klara van vroeger, ze vecht met een man in een café enzovoort. Lika heeft het moeilijk met de nieuwe Klara.

De schrijfstijl is vrij verwarrend maar dat past wel in het boek. Lika probeert zicht te krijgen op de totaal veranderde Klara. De verwarring van Lika is dus merkbaar in het boek. Dat maakt het soms wat moeilijker om door te lezen (dus niet in een overvolle trein) maar toch valt alles al bij al wel mee.

Ik vond dat er nog wat verhaallijnen mysterieus bleven en weinig uitgewerkt waren. Realistisch gezien klopt dit vaak. Na trauma’s kom je nooit veel te weten. Het realiteitsgehalte is dus vrij hoog. Alleen ben ik zo Amerikaans opgevoed (door films enzo) dat ik altijd wel een happy end verwacht of toch een einde waarop alle geheimen worden opgelost. Het boek geeft wel een groot deel van zijn geheimen prijs maar blijft toch nog altijd wat in het vage.

Er is dus niets mis met het boek alleen met mijn zwichten naar happy endings.

Het leuke aan dit boek is dat er veel disscussie uitbrak na dit boek. Tot hoever kan een schrijver iets vertellen over iets wat hij niet heeft meegemaakt (S.Aaron heeft nooit in een concentratiekamp gezetten) Is het boek echt wel realistisch of is het volledig ontsproten aan haar verbeelding?

Het antwoord op deze vragen moet ik U schuldig blijven, ik was er nl zelf niet bij….

Toch heb ik het vermoeden dat het zo wel gegaan zo KUNNEN zijn en had ik er dus geen problemen mee.

Score:  Een zeven…

10:50 Gepost door Emily Page in Franse schrijver | Permalink | Commentaren (2) | Tags: dood, gevangenis, duitsland, verdriet, oorlog |  Facebook |

26-07-07

Schaduwzuster van Simone Van Der Vlugt

Eerste zin: Opeens had hij een mes. Het flitsende gebaar waarmee hij het te voorschijn trekt komt zo onverwacht dat de schrik me verlamt en vervolgens in golven door mijn lichaam pulseert.

Levensles: Raoul klemt zijn handen om de mok koffie die voor hem op tafel staat en staart naar het zwarte vocht alsof hij zich afvraagt hoe lang hij daar nog behoefte aan kan hebben. Waarom hij blijft eten, drinken, naar de WC gaan en al die triviale handelingen blijft verrichten terwijl zoveel emoties en pijn door zijn lichaam razen.

Clue: Deel van een tweeling wordt bedreigd door een van haar leerlingen.

Achterflap: Marjolein is een betrokken, bevlogen docente op een zwarte middelbare school in Rotterdam. Ondanks het begrip en inlevingsvermogen dat ze altijd toont voor haar leerlingen, maakt ze op een dag ook de andere kant van het onderwijs mee; ze wordt tijdens de les bedreigd door een van haar leerlingen. Vanaf dat moment verandert haar leven totaal. Ze komt tussen twee vuren te staan, met aan de ene kant de loyaliteit die ze voelt naar de school toe, en aan de andere kant haar angst voor de bedreigingen die door blijven gaan. Maar wie heeft het nu precies op haar gemunt, en tot hoever wil diegene gaan?
Schaduwzuster is een adembenemende literaire thriller, vol herkenbare situaties, met humor en vaart geschreven, over hoe het dagelijks leven plots kan veranderen in een grote hel.

Motivatie: Heel simpel: de tekst van de achterflap sprak me wel aan

Auteur: Simone van der Vlugt (1966) schrijft voor zowel kinderen, als voor volwassenen. Als kind wist ze al dat ze schrijfster wilde worden en op haar dertiende stuurde ze haar eerste manuscript naar een uitgever. Haar doorbraak liet echter iets langer op zich wachten. Na het afronden van haar studie aan de lerarenopleiding Nederlands en Frans kwam in 1995 haar eerste boek De amulet uit. Na dit boek legde de schrijfster zich fulltime toe op het schrijven en bracht ze in een razendsnel tempo verschillende historische jeugdboeken als Jehanne (2001) en Schijndood (2002) uit. Tegenwoordig schrijft Van der Vlugt ook romans voor volwassenen, De reünie (2004) is haar eerste volwassenenboek. De schrijfster heeft diverse prijzen gewonnen. Simone van der Vlugt woont met haar man en twee kinderen in Alkmaar (bron: Chicklit.nl)

Eigen mening; Vlot geschreven boek. Geen hoogstaande literatuur (de term Literaire Thriller op de cover vond ik wel zwaar overdreven) maar een ideaal vakantieboek dat je gewoon verslind bij het zwembad.
De personages zijn voldoende uitgewerkt (niet uitgebreid maar genoeg om er een soort van band mee te voelen) zodat het boek heel toegankelijk is voor iedereen. De plot is vrij cliche maar niet zo erg dat het mij irriteerde. Het beste deel van dit boek is dat Van Der Vlugt de kunst verstaat om na elk hoofstuk de lezer zo te teasen dat hij of zij wel moet verder lezen. Dat was wel sterk. Ik vond het wel leuk dat de 2 zussen gelijkenissen weg hadden van mijn zus en ik. De ene zus was fotografe en de andere lerares bij “moeilijk opvoedbare kinderen”. De ene was assertief, de andere meegaander. Zoiets schept al gemakkelijker een band met de hoofdpersonages. Het gevoel dat je iets gemeenschappelijk hebt.
Mensen vergelijken Van Der Vlugt met Nicci French. Ik kan die vergelijking best verstaan; beide werken rond sterke vrouwen die iets vreselijk meemaken vermengd met veel (flair)psychologie. Toch vond ik dat er een verschil was alhoewel ik er mijn vinger niet juist op kan leggen.
Na onderzoek op het internet blijken veel mensen mijn mening over dit boek te delen.
In een notendop: verwacht geen hoogstaande ingewikkelde plot maar wel een leuke best wel spannende thriller.

Score: Een leuke 7

schaduwzusters

20:38 Gepost door Emily Page in thrillers | Permalink | Commentaren (2) | Tags: ontrouw, moord, dood, familie, andere culturen |  Facebook |

23-07-07

Kooi van Isabella Santacroce

Eerste zin: In de schemerige kamers druppelt de regen onze vensters maar door, tekent tralies van water die ons afscheiden van de wereld. Op dat ogenblik zie ik de liefde van mijn vader veranderen in een kooi, waar niemand bij kan.

Laatste zin: Daarna zie ik haar, als ik het kussen wegschuif, daar is ze, zonder leven, zonder tralies, vrij.

Clue: Freudiaans Oedipus complex vertaald in poetische woorden.

Achterflap: Een vader – romantisch en fragiel –, een moeder – manipulatief en keihard –, en een dochter die speelbal is van beiden. Alle drie opgesloten in een metaforische kooi. Ze houden van elkaar, maar de liefde uit zich slechts in psychologische oorlogvoering, morele chantage en fysiek geweld. In een obsessieve monoloog kijkt de dochter terug op een familiedrama, een slagveld.Net als in de toneelstukken van Tennessee Williams (wie herinnert zich niet Paul Newman en Liz Taylor in Cat on a hot tin roof), weet Isabella Santacroce de lezer een volkomen geloofwaardig, verstikkend huiselijk drama voor te stellen. Je leeft zó mee met de personages dat je ze steeds wel toe wilt schreeuwen: ‘Doe het niet!’ of ‘Ga toch weg!’ Maar de afloop is onafwendbaar. En goed voor minstens één slapeloze nacht.

Motivatie: was deze keer puur esthetisch; ik hou van de cover! Ruw en mooi tegelijkertijd.

Eigen mening: Het hoofdpersonage (haar naam wordt nooit genoemd) transformeert gedurende het boek van een zwak kind naar een medogeloze beul. Ze houdt van haar vader. Zielsveel. Soms een beetje te veel. Naast die liefde voor haar vader voelt ze tegelijktijd liefde en haat voor haar harde maar beeldschone moeder. Ze valt in een bodemloze destructieve leegte als haar vader sterft. Moeder begint een nieuwe liefde. Nog eenzamer dan ze al was, gaat ze de strijd aan tegen haar moeder. Met het noodlot als gevolg.
Dit boek is vrij hard. De titel verraadt al het concept van het boek: alle hoofdpersonages (moeder, dochter en vader) leven in een kooi die ze zelf gecreerd hebben op basis van vernietigende liefde én haat. De ruwheid die Isabella hanteert schokeerde me wel soms maar de poetische woorden waarin ze het geheel verpakt maken de zwaarte van het verhaal weer dragelijk.
Andere recenties spraken over de overdreven zwaarmoedigheid van de dochter. Voor mij was die geloofwaardig. Tieners hebben nu vaak een zwart wit beeld van de realiteit. Zeker wanneer er sprake is van een problematische jeugd. Door de overheersende driehoeksrelatie tussen moeder, vader en dochter is de psychopathische wreedheid van dochter's ideeën helaas een feit.
Het verhaal in een paar woorden is: hard, poetisch en absurd.
Deze kernwoorden vertellen het al: dit boek zal niet door iedereen gesmaakt worden door de rauwheid van het hoofdpersonage. Maar mensen die houden van poezie & de kracht van woorden of voor alle Freudiaanen onder julllie: lezen die boel!!!

Levenswijsheid: In de kooi waarin ik me bevond, kon ik een gevangene hebben, en ook al was ik niet de baas over een deel van mijn lichaam, ik was het wel over mijn moeder. ... Wie had ooit gedacht dat ik tot zo'n boosaardigheid in staat zou zijn, ik , het zachtaardige dochter. => De lijn tussen liefde en wreedheid is te vaak veel te dun en snel overschreden.

Score: 7 op 10 (klik op de cover voor de website van deze gitzwarte auteur

kooi

05-05-07

Herinneringen van een tomatenkweker van Jos De Wit

Herinneringen van een tomatenboek gaat over een oude man die zwaar ziek is en zijn levensverhaal verteld tussen 2 morfineshots.
Hij is is wat verbitterd en niet zo trots op zijn leven tot nu toe: hij heeft wel een mooie (jongere) vriendin die graag naakt strijkt (vond ik wel wat bizar maar kom), een sullige zoon (waarvan hij denkt dat zijn vriendin hem bedriegd met zijn eigen zoon), een telephatische relatie met zijn lastige ex vrouw en heel wat mijmeringen
Hij besluit tijdens zijn laatste wandeltocht de stad nog eens te bezoeken waar hij al die jaren in geleefd heeft. Hij vertelt zijn verhaal tegen zijn oude hond op 3 poten (weliswaar tijdens één van zijn morfineshots) Hij vergelijkt zijn verhaal met de veel romantischere versie van zijn broer, die onlangs gestorven is
Wel om kort te zijn: ik was er niet weg van
Het deed me denken aan de film "As good as it gets". Ook met een verbitterde man die niet veel met zijn leven doet behalve mijmeren
Het boek kwam uit de Slegte en dus alle mensen die in de buurt de De Slegte in Aalst wonen kunnen het boek daar dus vinden
Want ik vond het geen "keep-er"
Een vier op tien (de kaft was wel erg stijlvol)tomaat

20:04 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (2) | Tags: oorlog, dood, eenzaamheid |  Facebook |

15-03-07

De Historicus van Elizabeth Kostova

Een vriendin raadde me dit boek aan en de cover/ achterflap zag er veelbelovend uit.
Ik begon dus vol moed aan het boek
De historicus begint wanneer een meisje van zestien op een avond thuis in Amsterdam, niet alleen een vreemd boek vindt in de bibliotheek van haar vader, maar ook enkele verontrustende brieven. Op zoek naar het waarom van deze brieven stapt ze een wereld vol intriges binnen en maakt kennis met vier historici die hun reputatie, hun geestelijke gezondheid en hun leven op het spel zetten om een middeleeuws geheim te ontcijferen dat tot op de dag van vandaag een bedreiging vormt.
Het was niet echt slecht maar ik had er meer van verwacht. Het boek kon me gewoon niet boeien. Vrienden zeiden dat je door de eerste 150 blz moet geraken en dat het boek dan leest als een trein.
Wel ik ben aan p 145 geraakt en ik had echt geen moed meer. Het boek is dus niet uitgeraakt. Maar mensen die het boek wel gelezen hebben en het goed vinden mogen mij steeds laten weten wat ik gemist heb9045850621

20:12 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (2) | Tags: dracula, zoektocht, mystery, dood |  Facebook |

02-01-07

Het meisje dat teveel van lucifers hield - Gaetan Soucy

Op een dag vinden 2 kinderen hun vader dood in bed. Daar zitten ze dan zonder ouders in een veel te groot huis. Vader besliste alles , beheerde alles en controleerde alles.
Beide kinderen hebben een absurd wereldbeeld. Niet zo raar als je weet dat ze amper contact hadden met de buitenwereld en al hun kennis vergaard hebben van een godsdienstwaanende vader en aan boeken.
De dochter trekt naar het dorp om haar vader te begraven en komt dus in contact met de buitenwereld. Daar wordt pijnlijk duidelijk welk verborgen deze familie leidde in het afgezonderde huis.

Soucy schrijft op een zeer filosofische wijze het verhaal van een meisje die geen alledaags leven heeft. Beetje bij beetje ontrafelt Soucy het verleden van dit meisje . Het verwarrende verhaal wordt stukje bij beetje je iets duidelijker. Zelfs waar de gruwelijke titel vandaan komt.
Meer vertel ik niet want dan verliest de plot haar surprise effect. Mijn tip: lees het boek, het is echt de moeite waard.
lucifers

20:02 Gepost door Emily Page in Franse schrijver | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dood, absurd, mishandeling |  Facebook |