19-04-08

Van Idealist tot Terroriste (en terug) van Anja Hermans en Wendy Huyghe

 anjahermans

 

Clue:. Levensverhaal van Anja Hermans

 

 anja

 

 

 Passage:  Vogelvrijstad wordt mijn echte thuis. We organiseren er modeshows, tentoonstellingen, optredens, feestjes en zetten er ook een volkskeuken op poten. Met de vogelmarkt om de hoek zitten we vlak bij de bron; elke week is er markt en dan krijgen we overschotten van groenten en fruit die normaal gezien op de afvalberg zou eindigen. Eén keer zit er een kamer tot de nok gevuld met aubergines. Het is genoeg om half Antwerpen mee te voederen. Uren aan een stuk zitten we aubergines te hakken.

Auteur: Anja Hermans schopte het eind jaren negentig tot de meest beruchte punkster en rebel van Vlaanderen. In naam van het Animal Liberation Front (ALF) doet ze fastfoodrestaurants in de vlammen opgaan, bevrijdt ze nertsen en steekt ze de auto van een onderzoeksrechter in brand. Vanuit de gevangenis denkt Anja Hermans na over haar jeugd: kraakpanden, jeugdinstellingen, braspartijen op de Groenplaats en protestacties. Waarom hielden haar punkvrienden het daarbij en ging zij te ver?

Journaliste en TMF-veejay Wendy Huyghe tekende het verhaal van haar leeftijdgenote op in 'Kleine vonk, groot vuur : Anja Hermans, van idealiste tot terroriste en terug' .

Motivatie:  zelfde idealen, zei het iets minder extreem

Eigen mening;  De laatste tijd doe ik mijn naam van “Ik hou niet van waar gebeurd’ geen eer aan. Ik heb de laatste maanden al te veel waargebeurd gelezen om nog geloofwaardig over te komen. Ik word bijna een kenner.

Een klein applausje voor Wendy Huyghe die er in slaagt het verhaal niet te laten verdrinken in ellende en miserie. De schrijfstijl heeft me geen moment verveeld.

Het verhaal ook niet. In grote lijnen ken je dat al van de de kranten/Nieuws. Maar de persoon achter het verhaal kennen we natuurlijk nog niet.

Ik heb altijd al een boon gehad voor Anja. Tsja we hebben dezelfde idealen alhoewel ik nooit nood voelde om McDonalds in de fik te steken.

Haar daden zijn absoluut niet goed te keuren maar als dierenliefhebber begrijp ik ergens wel haar frustratie. Als tiener had ik ook hetzelfde idee gehad omtrend dierenmishandeling, mensenrechtschending en zovoort. Ik heb wel het geluk gehad van de juiste mensen rond mij te hebben en nooit echt de verkeerde mensen tegen te komen.

Ben je Anja vergeten? Check dan deze link eens


Score:  Acht en een halfje

20:17 Gepost door Emily Page in Waargebeurd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: hulpverlening, dieren, waargebeurd, vlaams, gevangenis |  Facebook |

29-12-07

Geschenk van de dolfijnen van Kirsten Kuhnert)

Eerste zin: Timmy is een kind van de zon. Op de dag dat hij besloot een deel van dit leven te worden scheen de zon, op de dag van zijn geboorte scheen de zon en ook op de noodlottige dag van zijn ongeval scheen de zon –bij de doop van zijn kleine zusje Kira.

 

 Passage:  En toen gebeurde het eerste uit een reeks van vele duizende kleine wonderen op Timmy’s reis met de dolfijnen naar een betere wereld. Op een keer aan het eind van de gebruikelijke 40 minuten toen mijn zoon in het water lag en Spunky tegen zijn voeten stootte om hem zachtjes voort te duwen, lachte Timmy hardop. Hij lachte, hij lachte werkelijk, echt waar, hij lachte, hij lachte heel hard en kraaide van plezier.

kirsten


Clue: Vrouw en haar gehandicapte zoon beginnen aan dolfijnentherapie

Achterflap:. Op de doopdag van haar dochter verandert het leven van Kirsten Kuhnert op dramatische wijze : haar zoontje verdrinkt in een zwembad. Een arts weet het jongetje nog te reanimeren, maar het is blijvend gehandicapt. In hun zoektocht van dokter naar dokter belanden Kirsten en Timmy uiteindelijk in Florida voor het volgen van een dolfijnentherapie. Het resultaat is verbluffend : Timmy gaat zienderogen vooruit . Gestimuleerd door deze ervaring richt Kirsten daarna de stichting "Dolphin Aid" op, om daarmee ook andere kinderen van deze heilzame therapie te laten profiteren.

"Geschenk van de dolfijnen" verhaalt over de wonderbaarlijke verandering in het bestaan van een vertwijfelde moeder en haar gehandicapte zoontje.

 

Auteur: De Duitse schrijfster is in 1994 stewardess en succesvol parttime manager van een bedrijf voor sportsponsoring. Ze beweegt zich in een omgeving van adellijke en beroemde personen, als haar tweejarige zoontje Timmy na een bijna-verdrinking in een epileptische coma raakt. Haar netwerk verandert ingrijpend: alleen echte vriendschappen bewijzen zich. Ook haar huwelijk gaat stuk. Haar vroegere vooroordelen en onbewustheid worden aangepakt, evenals de arrogantie en betweterigheid van de behandelende medici. In contact met de Amerikaanse grondlegger van de Dolphin Human Therapy, de neuroloog Dr. Nathanson, krijgt ze weer hoop op genezing van haar getormenteerde kind. Als hij eindelijk weer na 11/2 jaar lacht om een dolfijn in Florida, is haar idee voor de stichting Dolphin Aid geboren, die de prijzige behandeling (10.000 euro) van vergelijkbaar zieke kinderen kan sponsoren. Ze inspireert andere wanhopige ouders en krijgt veel media-aandacht, ook omdat Prins Leopold van Beieren (zelf vader van een gehandicapt kind) beschermheer wordt. Haar leeuwinnengevecht voor een toekomst voor haar kind leest makkelijk, prikkelend en overtuigend. Omslag met kinderhandje op dolfijnsnoet.

 

Motivatie: Dit is een vorm van AAT (animal assisted therapy) Mijn stokpaardje

Eigen mening; Ok dit is een waargebeurd verhaal en dus niet echt mijn ding. Ik las dit boek om meer info te krijgen over AAT. Die heeft mvr Kuhnert mij dus bezorgd.

Voor de rest zou ik zeker aanraden aan de liefhebbers van waargebeurde verhalen. Mensen die niet houden van dit genre en ook niet geinteresseerd zijn in het thema blijven beter ver weg van dit boek.

Maar bon, er zit dus genoeg relevante info in het boek. Het leuke is dat Kirsten ook niet met teveel zelfmedelijden schrijft (haar ik meestal in waargebeurde verhalen). Het accent ligt echt op haar ervaringen met deze vorm van therapie en niet op haar eigen gevoelens.

Dus missie geslaagd: ik heb voldoende info gekregen uit dit boek voor mijn eindwerk. Bedankt Kirsten Kuhnert!!!!

dolfijnen

 

wolvenlusScore:  een zeven

20:48 Gepost door Emily Page in Waargebeurd | Permalink | Commentaren (6) | Tags: hulpverlening, dieren, waargebeurd |  Facebook |

19-09-07

Van muizen en mensen van John Steinbeck

Eerste zin:
Een paar mijl van Soledad stroomt de rivier de Salinas dicht langs de oever van de zijde der heuvels en wordt diep en groen.

Paragraaf:
Alleen Lennie was in de stal en Lennie zat op in het hooi naast een pakkist onder een ruif aan het einde van de stal, dat niet met hooi gevuld was. Lennie zat in het hooi en keek naar het dode jonge hondje dat voor hem lag. Lennie keer er lange tijd naar en aaide het met zijn enorme hand en streelde het van het ene eind naar het andere.
En Lennie zei zacht tegen het jong; “ Waarom mot je nou doodgaan? Je bent toch niet zo klein als een muis. Ik heb niet hard met je gebonsd.’ Hij boog de kop van het jong naar boven en keek in de ogen en zei: “ Nou zal George me nisschien niet voor de konijnen laten zorgen als hij er achter komt dat je dood bent.”

Clue:
Twee arme sloebers dromen van een eigen boerderij

Achterflap:
. George en Lennie zijn een merkwaardig koppel. Tijdens de crisis in de jaren dertig proberen ze geld te verdienen met klusjes op het platteland. Maar de zwakzinnige Lennie helpt het stel keer op keer in de problemen, die George dan weer moet oplossen. Aangekomen op de volgende ranch lijkt het eindelijk goed te gaan, maar Curley, de zoon van de baas, is nogal opvliegend van aard. En bovendien kan Lennie zijn ogen niet afhouden van Curleys vrouw.
Deze wereldklassieker is verfilmd met John Malkovich in de hoofdrol.

Auteur:
John Steinbeck werd geboren in 1902 in Amerika. Hij begon aan een studie literatuur, maar verhuisde zonder de studie af te maken naar New York waar hij begon aan een carrière als journalist. In 1935 brak hij door met zijn boek Tortilla Flat. In 1962 ontving hij de Nobelprijs voor de Literatuur.

Titel:
De titel van het boek is ontleend aan een gedicht van de Schotse dichter Robert Burns, getiteld 'To a Mouse', uit de regel The best-laid schemes o' mice an' men, Gang aft agley (de bestbedachte plannen van muizen en mensen lopen vaak mis). In dit gedicht vergelijkt de dichter het lot van de muis in positieve zin met dat van de mens: de muis weet niet wat hem boven het hoofd hangt. Het gedicht impliceert een nauwe relatie tussen mens en dier: beide zijn ten prooi aan het noodlot. Dit idee vormt de achtergrond van het verhaal. (Bron; wikipedia)

Pers:
‘Een uiterst spannend boek dat je niet neerlegt voordat het uit is.’ The New York Times

Motivatie:
Ken je Klassiekers

Eigen mening;
Dit boek komt uit de verboden reeks van De Morgen. De reden dat het verboden is omdat dit wat pessimistiche boek indruist tegen de American Dream.
Rode draad in het boek is de vriendschap tussen de twee tegenpolen. George, klein en slim, en Lennie, groot en wat simpel. Beide dromen van een eigen werkplek waar ze vrij zijn van de grillen van bazen. Lennie droomt als dierenvriend er meer van om de konijnen te verzorgen.
Door Lennie’s onhandigheid komen ze echter in de problemen. Deze problemen leggen een zware druk op hun vriendschap.
Het is een kort boek dus echt meeleven met de personages deed ik niet echt. Het eerder tragische einde raakte me dus niet echt. De verhaallijn (armoede & hoe er aan te ontsnappen) boeide me wel. Het boek is wel realistisch en verbloemt niet. Dat maakt het wat zwartgalliger maar dat is iets wat ik wel kan apprecieren (de harde werkelijkheid). Ik wel, de USA iets minder.
Wat ik minder vond, was de dikte van het boek. Met 121 pagina’s kan je het moeilijk een dik boek noemen. En met dunne boeken kan je nooit je personages zo uitwerken dat ik met ze kan meeleven. Buiten dat: een heel geschikt boek (voor op de trein of zo, leest vlot & krijg je op een treinreis bijna uit)

Score: 7 op tien

muizen

12:15 Gepost door Emily Page in Engelstalige schrijver | Permalink | Commentaren (3) | Tags: boete, armoede, dieren, moord, amerika, schuld, wraak |  Facebook |

02-08-07

De Boerderij der Dieren van George Orwell

Eerste zin: Boer Jansen van de Herenhoeve had de kippenhokken voor de nacht gesloten, maar hij was te dronken om eraan te denken om de luikjes dicht te doen.

Laatste zin: De schepsels die buiten stonden keken van varken naar mens en van mens naar varken; maar het was reeds onmogelijk geworden te zeggen wie een mens was en wie een varken.

Passage: Maar toen stond Napoleon op en uitte, met een zijdelingse blik naar Sneeuwbal, een schelle kreet zoals non niemand ooit van hem had gehoord.Hierop klonk buiten een vreselijk geblaf, en negen reusachtige honden met beslagen halsbanden stormden de schuur in.
Zij gingen recht op Sneeuwbal af, die nog juist op tijd van zijn plaats kon springen, om aan hun beet te ontkomen…..
Te verbaasd en te verschrikt om te kunne spreken, drongen alle dieren door de deur om de jacht gade te slaan.

Clue: parodie op totalitaire staat van Stalin

Achterflap:. George Orwell (vooral bekend als schrijver van 1984) schreef deze parabel in 1943-1944 en handelt over dieren die in opstand komen tegenover hun meesters: de mens.
De varkens hebben lang tevoren leren lezen en schrijven en vanzelfsprekend worden zij de leiders van de revolutie vanwege hun hoger intellectueel peil dan de andere dieren. Hun karakter is evenwel niet van even grote kwaliteit; steeds meer breiden zij hun priviléges uit en werpen zich op tot een nieuwe elite, wier macht niet geringer is dan die van de oude heersers.
"Gelijkheid" wordt op de duur als ideaal afgeschaft en een catastrofale ineenstorting van de boerderij der dieren (de maatschappij) is onafwendbaar.
Orwell publiceerde dit boek voor "1984" en beschrijft de idealen en gevaren van "socialisme in de praktijk". Onmisbaar voor de geëngageerde lezer! Sommige literaire werken blijven onsterfelijk en blijven verbluffen als men ze leest 60 jaar (in dit geval) nadat ze gepubliceerd werden: men kijkt om zich heen en en beseft dat het boek vandaag zou kunnen geschreven zijn...

Auteur: George Orwell (25 juni 1903 - 21 januari 1950), pseudoniem van Eric Arthur Blair, was een Brits schrijver, journalist en criticus. Hij is een van de meest bewonderde Engelstalige auteurs van de 20e eeuw. Het bekendst zijn de twee werken die hij schreef tegen het einde van zijn leven: Animal Farm en 1984. Het zijn scherpe aanklachten tegen stalinisme, communisme en totalitarisme.

Motivatie: gelezen op de leesblog van Lasonrisa

Eigen mening; leuk dun boekje. Leest bovendien erg vlot. Orwell wijst op de gevolgen van al te mooie, lovende (loze) beloften van sommige politieks. In dit boek gaat het meerbepaald over een aanklacht tegen Stalin en Hitler.
Het oude taalgebruik maakte het boek voor mij nog charmanter. Het deed geen afbreuk aan het verhaal.
Grappig is dat Stalin (of Hitler??) in het boek word neergezet als Napoleon, het varken. Napoleon belooft de dieren van de boerderij een luxe leventje. Daar komt echter niet veel van in huis. De dieren zijn nog meer slaaf dan in ze tijdens de periode van de vaak beschonken boer Jansen waren.
De dieren, vooral Boxer staan symbool voor de arbeiders. Hardwerkend en eenvoudig van aard. Een mooie kans om uit te buiten dus.
Waar komt dit verhaal ons jammer genoeg bekend voor? Juist ja tijdens het Nazisme en het Stalinisme nog niet zo héél lang geleden.
Het boek maakte me nogal bedroefd. Het toont de slecht kant van ons mensen, nl dat we nogal machtsgeil zijn. En in die machtsgeilheid lopen we zo over onze medemens heen.
Nogal pessimistisch maar helaas schuilt er wel een moot waarheid in.
Leuke aanklacht van Orwell. Hopelijk maakt het ons bewust zodat we onze ogen open trekken voor Vlaams Belang en hun “Mooie” beloften.
Goede promotie om meer kritisch te zijn tijdens de verkiezingen. Mooie allegorie!!

Score: kritische zielen hebben altijd een streepje voor: een 9,5 voor dit tijdloze verhaal. animalfarm

18:15 Gepost door Emily Page in Dierenverhaal | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dieren, bedrog, armoede, politiek, sprookje |  Facebook |

18-07-07

De Wolvenlus van Nicolas Evans

Eerste zin: De geur van een slachting kan volgens sommige jarenlang boven een plek blijven hangen. ... Misschien bespeurde de wolf daar iets van toen hij laat op die middag stilletjes door het bos liep en met zijn zomervacht langs de onderste takken van dennen en sparren streek.

Levensles:"Wat is het toch met die dieren dat mensen er zo'n hekel aan hebben?""Met wolven? Ik weet het niet. Misschien lijken ze te veel op ons. Als we naar ze kijken, zien we onszelf. Liefhebbende, zorgzame, sociale wezens die toevallig ook verschrikkelijke moordenaars zijn."
Eleanor nam dit even in overweging.
"Misschien komt het ook wel voort uit jaloezie."
"In welk opzicht?"
"Dat ze nog steeds deel uitmaken van de natuur en dat wij niet meer weten hoe dat moet. "

Clue: de grote kloof tussen (dieren)liefde en angst voor het onbekende

Achterflap: Een troep wolven waart weer in de bosrijke omgeving van het slaperige dorpje Hope in de Amerikaanse staat Montana, dezelfde streek waar ze een kleine eeuw geleden tot op het laatste exemplaar werden afgeslacht. Nu worden ze beschermd door de wet en door de 29-jarige biologe Helen Ross, die naar het gebied wordt gestuurd om deze prachtige wilde dieren te observeren. Ook moet ze zien te voorkomen dat de wolven opnieuw worden uitgeroeid. Dat laatste leidt tot groot ongenoegen van de lokale schapenfokkers die hun kuddes bedreigd zien.

Motivatie: Dieren en wolven he. Ik hou van wolven. Ze zijn een van de meeste pure, wilde en beelschone dieren die ik al ooit gezien heb.

Eigen mening; Dit is mijn "bleit" boek. Iedere keer dat ik het lees zijn ze daar weer; de krop in de keel en de traantjes. Het verhaal gaat dan ook over één van mijn stokpaardjes: de bescherming van (wilde) diersoorten.
Bovendien kan ik me goed vereenzelvigen met Helen Ross. Helen is een vrouw met een nogal pessimistische verdrietige aard. (Helen's zus:"Je gaat gewoon door met je leven. Dat is het verschil tussen ons. Ik heb het je alleen maar verteld om je duidelijk te maken dat je niet een soort alleenrecht hebt op verdriet."). Same here. Plus Helen heeft een grote dierenliefde. Same here. Het kwam soms zelf zo ver dat ik echt dacht; Helen is mijn tweelingszusje.
Ik kan ook weinig respect opbrengen voor mensen als de rancher Buck Calder. Mensen die niets van de natuur begrijpen en alles vernietigen wat ze niet (willen) kennen.
Bovendien kom je in het boek heel veel te weten over de (ware) aard van de wolf. Vergeet Roodkapje en de 3 biggetjes. Wolven zijn wilde maar wel fascineerde dieren. Voor een knuffeluurtje zijn ze niet in maar ze zijn een belangrijk onderdeel van ons ecosysteem. Door dit boek krijgt de wolf de kans om eindelijk van zijn slecht imago probleem af te geraken. Dit boek is niet voor niets een van mijn lievelingsboeken omdat het zo dicht bij mijn persoonlijke ideologie ligt.
Over dit boek kan ik een hele lithanie opstellen over respect en bescherming van bedreigde diersoorten en ecosystemen, maar dat zou ons tever leiden. Lees het boek, Evans vertelt mijn ethiek op dezelfde manier als ik het zou doen!

Score: Hier kan ik geen score op geven: het is een van favorieten!!

wolvenlusMeer info over de wolf (klik op de cover van het boek)

Meer info over hoe je een wolf adopteert, klik op de wolvenprent

wolf

17-07-07

Axolotl van Julio Cortazar

Eerste zin: 'There was a time when I thought a great deal about the axolotls.

Laatste zin: And in this final solitude to which he no longer comes, I console myself by thinking that perhaps he is going to write a story about us, that, believing he's making up a story, he's going to write all this about axolotls.'

Clue: Een man raakt zo in de ban van de axolol's dat hij er zelf een wordt.

Levensles:It would seem easy, almost obvious, to fall into mythology. I began seeing in the axolotls a metamorphosis which did not succeed in revoking a mysterious humanity. I imagined them aware, slaves of their bodies, condemned infinitely to the silence of the abyss, to a hopeless meditation.

Kortverhaal: Het verhaal is afkomstig uit de verhalenbundel Final del Juego (Einde van het spel) uit 1956

Auteur: leuk om te weten. Alhoewel Cortazar een Argentijnse intellectueel en auteur is, is hij toch wel in Brussel geboren.

Mening: voor zover mijn Engels mij niet in de steek liet, vond ik het verhaal wel goed. Soms begreep ik het niet goed (ik versta wel wat Engels, maar dit vond ik wel vrij moeilijk). Het verhaal is kort maar goed opgebouwd. Het korte verhaal (4 blz) stoort het, het verhaal is af. Je komt niet zo veel te weten over het hoofdpersonage maar dat stoort niet. De essentie van het verhaal ligt in de fascinatie voor de axoltol.

Motivatie: het maandelijkse gekozen boek van onze leesclub Ceridwen.

Axo-wat???? De axolotl (Ambystoma mexicanum), in de volksmond ook wel Mexicaanse wandelvis , is mits volledig ontwikkeld een landbewonende molsalamander, maar de meeste wilde exemplaren blijven aquatiel. De naam axolotl komt uit het Azteekse Nahuatl.Klik op de prent voor meer info (bron: Wikipedia)

Score: 7 op 10 (minder punten omdat ik het Engels niet begreep, maar ja dat is dan weer MIJN probleem he)
axo

14:00 Gepost door Emily Page in kortverhaal | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dieren, psychologie, mexico |  Facebook |

22-05-07

Het neefje van de tovenaar van CS Lewis

De reden dat ik aan dit boek was, door onze boekenclub (Ceridwen). Het thema van deze maand is Fantasy
Een van onze leden koos dus voor een boek uit de Narnia Reeks (waarvan er onlangs een verfilmd werd door Disney nl Het betoverde land achter de kleerkast)
Het is oorspronkelijk een kinderverhaal. Dat merk je wel aan de opbouw maar niet in die mate dat het stoort.
Het deed me sterk denken aan de boeken van Amos Oz (zie in mijn vorige besprekingen)
Het verhaal speelt zich in het oude London. Polly ontmoet haar nieuwe buurjongentje Digory Kirke. Digory's leven is ietswat minder rooskleurig als dat van Polly. Zijn moeder ligt op sterven en hij verblijft nu bij zijn tante en zijn gekke nonkel Andrew
Ze worden vrienden en gaan samen op ontdekkingsreis op hun zolders (zijn verbonden met zo'n smokkelgangetje)
Zo komen ze in de handen van oom Andrew. Door een list stuurt hij Polly met een ring naar een onbekende wereld door magie (Andrew is een selfmade tovenaar). Moedige Digory gaat haar achterna.
In een van die werelden komen ze terecht in Charn, een mistroostige stad. Digory wordt nieuwsgierig. Ondanks de waarschuwingen van Polly ontwaakt hij Jadis (de witte heks) door aan een bel te trekken.
Jadis laat al snel in haar (niet zo positieve) kaarten kijken: ze wil terug de wrede heerser worden.
Door een ongelukkig accidentje reist ze met de 2 kinderen mee naar het Oude Londen, waar ze niet onopgemerkt blijft.
Slimme Digory weet haar terug te krijgen door de ringen. En zo belanden ze bij het ontstaan van Narnia door de leeuw Aslan
Om Narnia tegen Jadis te beschermen moeten Polly, Digory en Strawberry (het paard dat per ongeluk meereisde van Londen naar Narnia) een bijzondere appel gaan halen in een afgelegen streek.
Natuurlijk zou Jadis Jadis niet zijn, als ze Digory probeert te manipuleren...
Nu heb ik al meer dan genoeg verklapt.
Want ik verwacht dat ook dit boek door Disney verfilmd zal worden (CS Lewis schreef het ook pas later als prequel)
Lewis was bevriend met LOTR' s auteur Tolkien en dat merk je wel. Beiden hebben een eigen gecreerde (geslaagde) wereld ontwikkelt.
Aandachtige (en Katholieke) lezers merken op dat het verhaal van het Neefje veel vergelijkingen vertoont met het eerste deel van de Bijbel (nl Genesis) met de schepping van de wereld en de verboden appel en de listige slang/ Jadis.
Niet te verwonderen Lewis was ook een erg katholiek man.
May Aslan be with him....neefje

20:11 Gepost door Emily Page in Jeugdverhaal | Permalink | Commentaren (1) | Tags: fantasy, dieren, bedrog, sprookje |  Facebook |