19-09-07

Van muizen en mensen van John Steinbeck

Eerste zin:
Een paar mijl van Soledad stroomt de rivier de Salinas dicht langs de oever van de zijde der heuvels en wordt diep en groen.

Paragraaf:
Alleen Lennie was in de stal en Lennie zat op in het hooi naast een pakkist onder een ruif aan het einde van de stal, dat niet met hooi gevuld was. Lennie zat in het hooi en keek naar het dode jonge hondje dat voor hem lag. Lennie keer er lange tijd naar en aaide het met zijn enorme hand en streelde het van het ene eind naar het andere.
En Lennie zei zacht tegen het jong; “ Waarom mot je nou doodgaan? Je bent toch niet zo klein als een muis. Ik heb niet hard met je gebonsd.’ Hij boog de kop van het jong naar boven en keek in de ogen en zei: “ Nou zal George me nisschien niet voor de konijnen laten zorgen als hij er achter komt dat je dood bent.”

Clue:
Twee arme sloebers dromen van een eigen boerderij

Achterflap:
. George en Lennie zijn een merkwaardig koppel. Tijdens de crisis in de jaren dertig proberen ze geld te verdienen met klusjes op het platteland. Maar de zwakzinnige Lennie helpt het stel keer op keer in de problemen, die George dan weer moet oplossen. Aangekomen op de volgende ranch lijkt het eindelijk goed te gaan, maar Curley, de zoon van de baas, is nogal opvliegend van aard. En bovendien kan Lennie zijn ogen niet afhouden van Curleys vrouw.
Deze wereldklassieker is verfilmd met John Malkovich in de hoofdrol.

Auteur:
John Steinbeck werd geboren in 1902 in Amerika. Hij begon aan een studie literatuur, maar verhuisde zonder de studie af te maken naar New York waar hij begon aan een carrière als journalist. In 1935 brak hij door met zijn boek Tortilla Flat. In 1962 ontving hij de Nobelprijs voor de Literatuur.

Titel:
De titel van het boek is ontleend aan een gedicht van de Schotse dichter Robert Burns, getiteld 'To a Mouse', uit de regel The best-laid schemes o' mice an' men, Gang aft agley (de bestbedachte plannen van muizen en mensen lopen vaak mis). In dit gedicht vergelijkt de dichter het lot van de muis in positieve zin met dat van de mens: de muis weet niet wat hem boven het hoofd hangt. Het gedicht impliceert een nauwe relatie tussen mens en dier: beide zijn ten prooi aan het noodlot. Dit idee vormt de achtergrond van het verhaal. (Bron; wikipedia)

Pers:
‘Een uiterst spannend boek dat je niet neerlegt voordat het uit is.’ The New York Times

Motivatie:
Ken je Klassiekers

Eigen mening;
Dit boek komt uit de verboden reeks van De Morgen. De reden dat het verboden is omdat dit wat pessimistiche boek indruist tegen de American Dream.
Rode draad in het boek is de vriendschap tussen de twee tegenpolen. George, klein en slim, en Lennie, groot en wat simpel. Beide dromen van een eigen werkplek waar ze vrij zijn van de grillen van bazen. Lennie droomt als dierenvriend er meer van om de konijnen te verzorgen.
Door Lennie’s onhandigheid komen ze echter in de problemen. Deze problemen leggen een zware druk op hun vriendschap.
Het is een kort boek dus echt meeleven met de personages deed ik niet echt. Het eerder tragische einde raakte me dus niet echt. De verhaallijn (armoede & hoe er aan te ontsnappen) boeide me wel. Het boek is wel realistisch en verbloemt niet. Dat maakt het wat zwartgalliger maar dat is iets wat ik wel kan apprecieren (de harde werkelijkheid). Ik wel, de USA iets minder.
Wat ik minder vond, was de dikte van het boek. Met 121 pagina’s kan je het moeilijk een dik boek noemen. En met dunne boeken kan je nooit je personages zo uitwerken dat ik met ze kan meeleven. Buiten dat: een heel geschikt boek (voor op de trein of zo, leest vlot & krijg je op een treinreis bijna uit)

Score: 7 op tien

muizen

12:15 Gepost door Emily Page in Engelstalige schrijver | Permalink | Commentaren (3) | Tags: boete, armoede, dieren, moord, amerika, schuld, wraak |  Facebook |

10-07-07

Complot In Orange County van T Jefferson Parker

Eigenlijk is dit verhaal een vervolg op het bejubelde De vrouwen van Ortega Highway.
Dat boek staat nog op mijn "te lezen lijstje" (TLL) maar ik heb wel de "Engeltjes van Horridus" gelezen. Laatstgenoemde is een ijzersterke thriller over een bijzonder vreemde eenzaat die kleine meisjes ontvoerd en ze verkleed als engeltjes loslaat.
Maar nu gaat het dus over 'Complot in Orange County"
Mercie Rayborn (een van de hoofpersonages van "De vrouwen van Ortega Highway) heeft het niet simpel als alleenstaande moeder én politie agente. Haar vriend werd blijkbaar vermoord door een seriemoordenaar die ze in het vorige boek op het spoor kwam.
Het schuldgevoel knaagt en zet een druk op haar relatie met de andere rechercheur Mike McNallly.
Op een dag wordt ook nog een prostitutéé vermoord en al de sporen lijden naar haar vriend McNally. Naast het schuldgevoel twijfelt Mercie nu ook aan de (on)schuld van Mike.
Rayborn heeft ook een 2e zaak: nog een vermoorde prostituée maar dan uit 1969

Het leuke is dat je veel van Mercie te weten komt (zelf al heb je het vorige boek niet echt gelezen). Bovendien wordt het boek vanuit 4 hoeken belicht: Mercie's schuldgevoel, vermeende corruptie bij de politie in de jaren 60 en de moord op de prostituee van nu en die van 1969
Langzaam maar zeker komen deze 'verhaallijnen' bij elkaar met een leuke ontknoping als einde.
Ik wist niet of Mike nu de echte moordenaar was of niet; Maar eerlijk is eerlijk meestal weet ik nooit wiet 'dunnit'.
Een mooie toekomst als rechercheur zit er voor mij niet in.
Het is een leuk boek maar de Engeltjes vond ik beter (zie mijn vorige besprekingen)
Ik ben wel benieuwd naar "De vrouwen van Ortega Highway" !!!
Kleine verklapping: leuk dat het boek niet al te heroisch afloopt!!! Heel menselijk einde!!
Een zeven op tien!


orange

21:20 Gepost door Emily Page in thrillers | Permalink | Commentaren (4) | Tags: boete, hoer, eenzaamheid, detectieve, ontrouw, politie, bedrog |  Facebook |

11-01-07

De rode Letter (the scarlet letter) van Nathaniel Hawthorne

Heel erg bekend is dit boek uit 1850; vooralin de VS. Het gaat dan ook over een bijna universeel moreel thema: zich schuldig voelen
Hester Prynne wordt vanuit Engeland naar het Purteinse Boston (een nieuwe kolonie) gestuurd. Haar echtgenoot Roger Chillingworth moet nog enkele dingen regelen en besluit 2 jaar later zich met haar in Boston te herenigen.
Razend is hij dan ook als hij na 2 jaar merkt dat Hester een pasgeboren kind heeft! Van wie is dit kind? Wie heeft er een getrouwde vrouw aangeraakt?
Hester wordt behandeld als een misdadigster, komt in de cel terecht en wordt beschimd. Koppig houdt zij echter de naam van de vader achter. Tot nog grotere woede van haar echtgenoot
Hester krijgt door de rechter de blaam in de vorm van de letter A (van adulteress, overspelige) en gaat een leven van afzondering tegemoet. Samen met het kind dat in zonde is geboren, de kleine Pearl

Gek toch dat zo'n oud verhaal nog zo actueel kan zijn. Weliswaar krijg je nu geen letter A op je borst gezet maar je krijgt toch een blaam die je ,als je pech hebt, je hele leven onzichtbaar maar toch duidelijk genoeg achtervolgt. Kijk maar naar Clinton en zijn Monica (de hedendaagse versie van Hester Prynne en haar minnaar).
Mensen kunnnen heel hard zijn voor zondaars. Dat was in het puriteinse Amerika zo maar ook elders. Het verhaal legt dus een bijzondere morele kwestie voor. Het doet je nadenken "hoe zou ik reageren op een Hester".
Je krijgt ook veel sympathie voor de moedige Hester, de vrijgevochte, eenzame Pearl en Dimmesdaele die heel zijn leven gebukt gaat onder de verzwegen zonde.
Het verhaal is vrij oud geschreven en dat kan voor sommige mensen misschien storend werken. Maar kijk je daardoor heen dan merk je een opmerkelijk verhaal op met een nog steeds actueel thema.
Ik hou wel van Hawtorne's gitzwarte schrijftstijl. Misschien omdat ik zelf tot het pessimisme neig. Maar toch verdrinkt het verhaal niet in zelfmedelijden of beklaag. Een goed evenwicht!
Een opmerkelijk feit is dat Hawthorne afstamt van de rechter Hathorne die in Salem nog vrij laat vrouwen als heksen verbrandde. Alhoewel men in Europa al heel lang gestopt was met heksenverbrandingen. Daarom voegde Nathaniel een W bij in zijn naam om niet te veel de link te leggen met deze toch wel puriteinse rechter. Bijzonder dus dat zijn boek dus eigenlijk een aanklacht is tegen een van zijn eigen voorouders. Conclusie: Hawthorne was een kritische man die al ver voorop zijn tijd was. scarlet

10:36 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (0) | Tags: schuld, boete, bedrog, amerika, verdriet |  Facebook |