20-01-08

Mijn woestijn van Waris Dirie


 

woestijn

 

 

Eerste zin:  Ik werd wakker van een heel zacht geluid. Toen ik mijn ogen opendeed, staarde ik recht in de ogen van een leeuw. 

 Passage:  Mijn vader begon zich zorgen te maken omdat Aman al bijna de huwbare leeftijd had bereikt, maar er geen huwelijk kon plaatsvinden, voordat ze naar naar behoren ‘behandeld’ was. De heersende opvatting in Somalie is dat er slechte dingen tussen de benen van een meisje zitten, delen van ons lichaam waarmee we geboren zijn maar die toch onrein zijn. Deze dingen moeten worden verwijderd –de clitoris, de binnenste schaamlippen en het grootste gedeelte van de buitenste schaamlippen worden afgesneden en daarna wordt de wond dichtgenaaid, waardoor er alleen maar een litteken achterblijft op de plaats waar onze geslachtsdelen zaten.


Clue: Het leven van een Somalische nomade- meisje en haar carriere in het Westen als fotomodel.

Auteur: Waris Dirie is een beeldschoon internationaal bekend fotomodel. Achter haar begerenswaardige uiterlijk draagt zij echter de pijn van haar verminking. Als nomadendochter werd zij in de Somalische woestijn op traditionele wijze besneden. Jarenlang heeft zij hierover gezwegen, uit schaamte en onmacht. Maar nu trekt Dirie als speciaal VN-ambassadeur ten strijde tegen de nog steeds wijdverspreide genitale verminking van vrouwen. Hoewel er al talloze interviews en artikelen over Waris Dirie zijn verschenen, is haar bewogen leven nooit eerder zo openhartig en aangrijpend verwoord als nu in haar eigen boek. Mijn woestijn is Dirie's opmerkelijke verhaal over haar jeugd, de schoonheid van Somalië, haar vlucht naar het Westen, de glamourrace van de modellenwereld en haar uiteindelijke missie als woordvoerdster van de Verenigde Naties.
In 1998 publiceerde ze haar autobiografie Mijn woestijn; in 2002 gevolgd door Dochter van de nomaden. In juli 2005 publiceerde ze Onze verborgen tranen, over haar ervaringen met vrouwenbesnijdenis in Europa. Waris Dirie woont inmiddels in Wenen en heeft een zoon.

waris

 

 Motivatie: aangeraden door velen (oa Aglaia)

Eigen mening; Ik wist dat dit een beetje een akelig thema ging zijn voor mij. Natuurlijk had ik al van vrouwenbesnijdenissen gehoord en natuurlijk vond ik het maar vies. Maar er over lezen is nog altijd een beetje intiemer.

Het hoofdstuk van de besnijdenis heb ik halverwege overgeslagen omdat ik zo misselijk werd. Maar verder…..Het boek leest vlot. De verhaallijn zal menig Westerling kunnen bekoren. Het is waargebeurd. Al deze factoren maken het boek tot de bestseller die het vandaag de dag is.

Waris is wel een pittig eigenwijs madamke. Vaak heb ik het niet op mensen met deze eigenschap begrepen maar eerlijk is eerlijk… Als Waris een volgzaam & gedwee vrouwtje was geweest, was er nooit een “Mijn woestijn” van gekomen. Dan zat Waris nu besneden in de woestijn in Afrika met vele kindertjes rondom haar.

Het leukste stuk vond ik toch wel haar leven in de woestijn. Daar ligt haar hart en dat merk je ook. Het leven was er hard maar buiten de besnijdenis & uithuwelijking had Waris een fijne jeugd. Op haar dertiende wordt ze uitgehuwelijkt (met een oude man) en vlucht ze. Na een paar omzwervingen komt ze terecht in een andere woestijn nl die van London of New York oftwel de modewereld. Tijdens deze reizen omdat ze vele mensen. Aangename en natuurlijk ook veel minder aangenamen.

Dit boek is leuk omdat je over een andere cultuur leest. En in de 2e helft van het boek over hoe iemand ‘vreemd” onze Westerse cultuur beleeft (vb Waris vind horloges heel erg vreemd maar ze kan de zon niet meer lezen door de wolkenkrabbers in NY)

Leuk boekje. Zonder meer…


Score: 7,5 op 10

01-08-07

De vliegeraar van Khaled Hosseini

Eerste zin: Op mijn twaalfde ben ik geworden wat ik nu ben, op een kille bewolkte dag in de winter van 1975. Ik herinner me het moment nog goed, ik zat weggekropen achter een afbrokkelende lemen muur en tuurde de steeg in bij de bevroren beek.

Laatste zin: Ik rende. Een volwassen man die meerent met een zwerm gillende kinderen. Maar het kon me niets schelen. Ik rende met de wind in mijn gezicht, en op mijn lippen een glimlach zo breed als de Pansjir-vallei. Ik rende.

Pakkende Passage: “Hoe beantwoorden wij degenen die stenen gooien naar de ramen van Gods huis? WIJ MOETEN DIE STENEN TERUGGOOIEN!”Hij zette de microfoon uit. Een zacht gemompel verspreidde zich door de menigte.
Naast me zat Farid zijn hoofd te schudden. “En zij noemen zich moslims.” Fluisterde hij.
Toen stapte een grote, breedgeschouderde man uit de truck. …..
De grote Talib met de donkere zonnebril liep naar de stapel stenen die ze van de derde truck hadden geladen. Hij pakte een steen en liet hem aan de menigte zien. (p 253)

Clue: Een verraden vriendschap in Afganistan met in de achtergrond de inval van de Sovjet en nadien de Taliban.

Achterflap: Amir en Hassan zijn gevoed door dezelfde min en groeien samen op in de hoofdstad van Afghanistan. Als blijk van hun verbondenheid kerft Amir hun namen in een granaatappelboom: ‘Amir en Hassan, de sultans van Kabul’. Maar sultans zijn ze alleen in hun fantasie, want Amir hoort tot de bevoorrechte bevolkingsgroep en Hassan en zijn vader zijn arme Hazaren, in dienst van Amirs vader. Bij de jaarlijkse vliegerwedstrijd in Kabul is Amir de vliegeraar, degene die het touw van de vlieger in handen heeft. Hassan is zijn hulpje, de vliegervanger. ‘Voor jou doe ik alles!’ roept Hassan hem toe voordat hij wegrent om de vallende vlieger uit de lucht op te vangen. Die grenzeloze loyaliteit is niet wederzijds. Wanneer er iets vreselijks gebeurt met Hassan verraadt hij zijn trouwe metgezel. Na de Russische inval vluchten Amir en zijn vader naar de Verenigde Staten. Amir bouwt er een nieuw bestaan op, maar hij slaagt er niet in Hassan te vergeten. De ontdekking van een schokkend familiegeheim voert hem uiteindelijk terug naar Afghanistan, dat inmiddels door de Taliban is bezet. Daar wordt Amir geconfronteerd met spoken uit zijn verleden. Zijn voornemen om zijn oude schuld jegens Hassan in te lossen sleept hem tegen wil en dank mee in een huiveringwekkend avontuur

.Motivatie: Mooi prijsje op Proxis.be en vele lovende (pers) recenties

Auteur: Khaled Hosseini is geboren en getogen in Kabul, als zoon van een diplomaat wiens gezin in 1980 na de Russische inval naar de Verenigde Staten emigreerde. Hij is nu werkzaam als arts in noord-Californië. Hosseini publiceerde diverse korte verhalen, die werden genomineerd voor de Pushcart Prize.
De vliegeraar van Kabul is zijn eerste roman, die meteen zijn internationale doorbraak inluidde.

Pers: Vele lofbetuigingen maar deze was meest toepasselijke: Een intiem en authentiek verhaal over de verraden vriendschap van twee jongens, van de inval van de russen tot het schrikbewind van de Taliban.

Eigen mening; Een klein meesterwerk. Heel eenvoudig qua structuur en schrijfstijl maar ook diepgaand genoeg om de meest critische lezer te charmeren. Hosseini plaatst zijn verhaal tegen de achtergrond van Afganistan tijden 1980 tot 2002. Hij verteld het verhaal van Amir, een rijkeluisjongen die bevriend is met Hassan (een jongen met een hazenlip & een mindere Hazara). De vriendschap wordt wel enigsinds gekleurd onder het klasseverschil maar samen beleven de jongens heel wat advonturen in Kabul.
Op een dag komt Hassan in de problemen en Amir durft niet voor hem op te komen. Dit legt een zware druk op de jonge vriendschap. Amir verraadt Hassan.
Bovendien komen er strubbelingen in het land door de inval van de Russen. Amir en zijn vader vertrekken tegen hun zin naar de USA. Daar moeten ze een heel nieuw leven opbouwen.
Het verhaal gaat over discriminatie, onverdraagzaamheid maar ook over vriendschap en familiebanden. Een thema dat veel mensen aanspreekt. Ondanks het wat cliche thema slaagt Hosseini erin om vaart in het verhaal te brengen & om sprekende personages neer te zetten. Leuk is dat je heel wat leert over de Islam (zie verklarende woordenlijst achteraan). De laatste tijd wordt Islam nogal geassocieerd met slechte dingen en dit boek laat weer de andere, zachtere kant van Islamieten zien. De timing van het boek is dus schitterend.
Net als de schrijfstijl dus die zowel literatuur freaks als huismoeders zal aanspreken. Dat opzich is al een hele kunst!
Dit boek is een must & mag meteen op de leeslijsten van de middelbare scholen prijken.
Dit boek moet je gelezen hebben!!

Score: een meer dan verdiende 10/10!

vliegeraar

26-07-07

Schaduwzuster van Simone Van Der Vlugt

Eerste zin: Opeens had hij een mes. Het flitsende gebaar waarmee hij het te voorschijn trekt komt zo onverwacht dat de schrik me verlamt en vervolgens in golven door mijn lichaam pulseert.

Levensles: Raoul klemt zijn handen om de mok koffie die voor hem op tafel staat en staart naar het zwarte vocht alsof hij zich afvraagt hoe lang hij daar nog behoefte aan kan hebben. Waarom hij blijft eten, drinken, naar de WC gaan en al die triviale handelingen blijft verrichten terwijl zoveel emoties en pijn door zijn lichaam razen.

Clue: Deel van een tweeling wordt bedreigd door een van haar leerlingen.

Achterflap: Marjolein is een betrokken, bevlogen docente op een zwarte middelbare school in Rotterdam. Ondanks het begrip en inlevingsvermogen dat ze altijd toont voor haar leerlingen, maakt ze op een dag ook de andere kant van het onderwijs mee; ze wordt tijdens de les bedreigd door een van haar leerlingen. Vanaf dat moment verandert haar leven totaal. Ze komt tussen twee vuren te staan, met aan de ene kant de loyaliteit die ze voelt naar de school toe, en aan de andere kant haar angst voor de bedreigingen die door blijven gaan. Maar wie heeft het nu precies op haar gemunt, en tot hoever wil diegene gaan?
Schaduwzuster is een adembenemende literaire thriller, vol herkenbare situaties, met humor en vaart geschreven, over hoe het dagelijks leven plots kan veranderen in een grote hel.

Motivatie: Heel simpel: de tekst van de achterflap sprak me wel aan

Auteur: Simone van der Vlugt (1966) schrijft voor zowel kinderen, als voor volwassenen. Als kind wist ze al dat ze schrijfster wilde worden en op haar dertiende stuurde ze haar eerste manuscript naar een uitgever. Haar doorbraak liet echter iets langer op zich wachten. Na het afronden van haar studie aan de lerarenopleiding Nederlands en Frans kwam in 1995 haar eerste boek De amulet uit. Na dit boek legde de schrijfster zich fulltime toe op het schrijven en bracht ze in een razendsnel tempo verschillende historische jeugdboeken als Jehanne (2001) en Schijndood (2002) uit. Tegenwoordig schrijft Van der Vlugt ook romans voor volwassenen, De reünie (2004) is haar eerste volwassenenboek. De schrijfster heeft diverse prijzen gewonnen. Simone van der Vlugt woont met haar man en twee kinderen in Alkmaar (bron: Chicklit.nl)

Eigen mening; Vlot geschreven boek. Geen hoogstaande literatuur (de term Literaire Thriller op de cover vond ik wel zwaar overdreven) maar een ideaal vakantieboek dat je gewoon verslind bij het zwembad.
De personages zijn voldoende uitgewerkt (niet uitgebreid maar genoeg om er een soort van band mee te voelen) zodat het boek heel toegankelijk is voor iedereen. De plot is vrij cliche maar niet zo erg dat het mij irriteerde. Het beste deel van dit boek is dat Van Der Vlugt de kunst verstaat om na elk hoofstuk de lezer zo te teasen dat hij of zij wel moet verder lezen. Dat was wel sterk. Ik vond het wel leuk dat de 2 zussen gelijkenissen weg hadden van mijn zus en ik. De ene zus was fotografe en de andere lerares bij “moeilijk opvoedbare kinderen”. De ene was assertief, de andere meegaander. Zoiets schept al gemakkelijker een band met de hoofdpersonages. Het gevoel dat je iets gemeenschappelijk hebt.
Mensen vergelijken Van Der Vlugt met Nicci French. Ik kan die vergelijking best verstaan; beide werken rond sterke vrouwen die iets vreselijk meemaken vermengd met veel (flair)psychologie. Toch vond ik dat er een verschil was alhoewel ik er mijn vinger niet juist op kan leggen.
Na onderzoek op het internet blijken veel mensen mijn mening over dit boek te delen.
In een notendop: verwacht geen hoogstaande ingewikkelde plot maar wel een leuke best wel spannende thriller.

Score: Een leuke 7

schaduwzusters

20:38 Gepost door Emily Page in thrillers | Permalink | Commentaren (2) | Tags: ontrouw, moord, dood, familie, andere culturen |  Facebook |