Eerste zin:

De oranje schijf lichte op. Twee auto’s vooraan gaven vlug gas voor het weer rood werd. Het groene mannetje voor de voetgangers verscheen.

Levensles: .

Op dat ogenblik klonk er een harde droge stem met de toon van iemand die gewend was bevelen uit te delen. Ze kwam uit een luidspreker boven de dier waardoor ze binnen waren gekomen. Eerst werd het woord Attentie driemaal uitgesproken, toen begon de stem, De regering betreurt het dat zij gedwongen is om energiek uit te voeren wat zij als haar recht en haar plicht beschouwt, met alle middelen die haar ter beschikking staan de bevolking te beschermen tegen wat zich laat aanzien als een blindheidsepidemie, provisorisch aangeduid als de witte ziekt, en zij hoopt  te kunnen rekenen op de burgerzin en medewerking van alle inwoners om het besmettingsgevaar in te dammen, ervan uitgaande dat het om een besmettelijke ziekte gaat en dat we hier niet enkel voor een reeks voorlopig nog onverklaarbare toevalligheden staan. (p 42-43)

Clue: .

de overlevingsdrang van mensen door een blindheidsepidemie

Achterflap:. .

Een rij auto's staat te wachten voor rood licht. Als het eindelijk op groen springt, trekt de eerste auto niet op - de bestuurder blijkt plotseling blind te zijn geworden. Die openingsscène is de katalysator van een reeks verbijsterende gebeurtenissen. De blindheid blijkt besmettelijk, weldra ziet een groot gedeelte van de bevolking van Lissabon niets meer. Alle slachtoffers worden in een ziekenhuis geïsoleerd. Binnen korte tijd spelen zich daar verschrikkelijke taferelen af, die de vraag naar goed en kwaad haast ondraaglijk actueel maken.

Auteur: .

José Saramago is een van de meest fascinerende schrijvers van onze tijd. De 83-jarige Portugese auteur publiceerde reeds in 1944 zijn eerste roman. Maar pas na de Anjerrevolutie die in 1974 zonder bloedvergieten verliep, kreeg hij internationale erkenning. Als overtuigde communist schreef hij regelmatig over de minderbedeelden in de samenleving en keerde hij zich tegen het katholieke dogmatisme.. Pas in 1995 brak Saramago door met zijn onvolprezen roman De stad der blinden. In datzelfde jaar ontving hij de hoogste literaire onderscheiding van de Portugeestalige wereld, de Prémio Camões, en in 1998 de Nobelprijs voor de Literatuur.

Pers: .

Geen enkele kandidaat voor de Nobelprijs heeft meer recht op langdurige erkenning dan deze romanschrijver (Edmund White in The New York Times)

Motivatie:

ken je klassiekers plus het feit dat dit boek me werd aangeraden door lezerij.

Eigen mening; .

Iedereen die geintereseerd is in sociale psychologie wordt dringend verzocht dit boek te lezen.

Het gaat over overleven, groepsgevoel (of nog vaker het gebrek eraan) en behulpzaamheid. Zijn politieke voorkeur komt echt goed tot zijn recht in dit boek over de strijd om te overleven. Het boek zet ons aan tot nadenken: Wat hebben er voor over om te overleven?

Heel veel zelfs volgens dit boek. De heersende normen en waarden vervagen. .Hulpvaardigheid komt in tijden van honger danig in het gedrang. Ieder probeert zelf te overleven. Stad der Blinden maakte me behoorlijk triest. .

Temeer omdat ik denk dat dit boek maar al te dicht bij de Waarheid aanleunt. In het verleden zijn er voorbeelden genoeg van onmenselijkheid in tijden van nood. Triest maar waar.

Toch gaat Saramago niet helemaal de pessimistische toer op. Een groepje van zeven mensen (waaronder ook de vrouw van de oogarts die als enige haar zicht blijft behouden) zorgt voor elkaar, helpt elkaar. Door hun samenwerking slagen ze er min of meer in om te overleven.

Een ander aspect van het boek is dat het ons laat inzien hoezeer we afhankelijk zijn van onze zintuigen en dan vooral onze ogen. .

Letterlijk heel de stad in Stad der Blinden geraakt in verval. Auto’s kunnen niet meer rijden door de blindheid, electriciteit en water vallen uit, de hele stad vervalt op puur overleven en de wet van de sterkste. Zonder onze ogen vervallen niet alleen onze dierbare waarden en normen maar ook ons comfort.

En dan is het einde helemaal zoek.

Een sterke aanrader voor iedereen die ook maar het woord empathie kent.

Saramago heeft wel een bijzondere stijl waarover je soms wel kan struikelen. Hij gebruikt namelijk weinig leestekens (vooral geen aanhalingstekens). Dat maakt het lezen er niet zo simpel op. Mensen die weinig lezen zullen zich hier wel aan storen denk ik. Ik moest ook even moeite doen. Maar het verhaal is te goed om dit boek onderaan de boekenplank te leggen.

:Score

9 op tien.