05-10-07

De stad der blinden van Jose Saramago

Eerste zin:

De oranje schijf lichte op. Twee auto’s vooraan gaven vlug gas voor het weer rood werd. Het groene mannetje voor de voetgangers verscheen.


Levensles: .

Op dat ogenblik klonk er een harde droge stem met de toon van iemand die gewend was bevelen uit te delen. Ze kwam uit een luidspreker boven de dier waardoor ze binnen waren gekomen. Eerst werd het woord Attentie driemaal uitgesproken, toen begon de stem, De regering betreurt het dat zij gedwongen is om energiek uit te voeren wat zij als haar recht en haar plicht beschouwt, met alle middelen die haar ter beschikking staan de bevolking te beschermen tegen wat zich laat aanzien als een blindheidsepidemie, provisorisch aangeduid als de witte ziekt, en zij hoopt  te kunnen rekenen op de burgerzin en medewerking van alle inwoners om het besmettingsgevaar in te dammen, ervan uitgaande dat het om een besmettelijke ziekte gaat en dat we hier niet enkel voor een reeks voorlopig nog onverklaarbare toevalligheden staan. (p 42-43)


Clue: .

de overlevingsdrang van mensen door een blindheidsepidemie


Achterflap:. .

Een rij auto's staat te wachten voor rood licht. Als het eindelijk op groen springt, trekt de eerste auto niet op - de bestuurder blijkt plotseling blind te zijn geworden. Die openingsscène is de katalysator van een reeks verbijsterende gebeurtenissen. De blindheid blijkt besmettelijk, weldra ziet een groot gedeelte van de bevolking van Lissabon niets meer. Alle slachtoffers worden in een ziekenhuis geïsoleerd. Binnen korte tijd spelen zich daar verschrikkelijke taferelen af, die de vraag naar goed en kwaad haast ondraaglijk actueel maken.

 

Auteur: .

José Saramago is een van de meest fascinerende schrijvers van onze tijd. De 83-jarige Portugese auteur publiceerde reeds in 1944 zijn eerste roman. Maar pas na de Anjerrevolutie die in 1974 zonder bloedvergieten verliep, kreeg hij internationale erkenning. Als overtuigde communist schreef hij regelmatig over de minderbedeelden in de samenleving en keerde hij zich tegen het katholieke dogmatisme.. Pas in 1995 brak Saramago door met zijn onvolprezen roman De stad der blinden. In datzelfde jaar ontving hij de hoogste literaire onderscheiding van de Portugeestalige wereld, de Prémio Camões, en in 1998 de Nobelprijs voor de Literatuur.

 

Pers: .

Geen enkele kandidaat voor de Nobelprijs heeft meer recht op langdurige erkenning dan deze romanschrijver (Edmund White in The New York Times)


Motivatie:

ken je klassiekers plus het feit dat dit boek me werd aangeraden door lezerij.


Eigen mening; .

Iedereen die geintereseerd is in sociale psychologie wordt dringend verzocht dit boek te lezen.

Het gaat over overleven, groepsgevoel (of nog vaker het gebrek eraan) en behulpzaamheid. Zijn politieke voorkeur komt echt goed tot zijn recht in dit boek over de strijd om te overleven. Het boek zet ons aan tot nadenken: Wat hebben er voor over om te overleven?

Heel veel zelfs volgens dit boek. De heersende normen en waarden vervagen. .Hulpvaardigheid komt in tijden van honger danig in het gedrang. Ieder probeert zelf te overleven. Stad der Blinden maakte me behoorlijk triest. .

Temeer omdat ik denk dat dit boek maar al te dicht bij de Waarheid aanleunt. In het verleden zijn er voorbeelden genoeg van onmenselijkheid in tijden van nood. Triest maar waar.

Toch gaat Saramago niet helemaal de pessimistische toer op. Een groepje van zeven mensen (waaronder ook de vrouw van de oogarts die als enige haar zicht blijft behouden) zorgt voor elkaar, helpt elkaar. Door hun samenwerking slagen ze er min of meer in om te overleven.

Een ander aspect van het boek is dat het ons laat inzien hoezeer we afhankelijk zijn van onze zintuigen en dan vooral onze ogen. .

Letterlijk heel de stad in Stad der Blinden geraakt in verval. Auto’s kunnen niet meer rijden door de blindheid, electriciteit en water vallen uit, de hele stad vervalt op puur overleven en de wet van de sterkste. Zonder onze ogen vervallen niet alleen onze dierbare waarden en normen maar ook ons comfort.

En dan is het einde helemaal zoek.

Een sterke aanrader voor iedereen die ook maar het woord empathie kent.

Saramago heeft wel een bijzondere stijl waarover je soms wel kan struikelen. Hij gebruikt namelijk weinig leestekens (vooral geen aanhalingstekens). Dat maakt het lezen er niet zo simpel op. Mensen die weinig lezen zullen zich hier wel aan storen denk ik. Ik moest ook even moeite doen. Maar het verhaal is te goed om dit boek onderaan de boekenplank te leggen.


:Score

9 op tien.

stadblinden

 

16:08 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (8) | Tags: bedrog, psychologie, absurd, mishandeling |  Facebook |

11-09-07

De maagdentempel van Jacqui Lofthouse

Status:
Niet uitgelezen

Achterflap:
In 1779 sticht dokter James Graham een tempel aan de oever van de Thames. Hij installeert er een elektromagnetisch bed, dat onder bescherming staat van de huwelijksgod Hymen en dat hij voor vijftig pond per nacht verhuurt. Echtparen die er een gepassioneerde nacht doorbrengen, zijn verzekerd van een vruchtbaar huwelijk. , De zestienjarige wees Emilia Beaumont komt in aanraking met de bijzondere wereld van Graham doordat ze hulp bij hem zoekt. Het beeldschone en naïeve meisje gelooft dat ze een kind van de duivel is en dat de dokter haar kan genezen. Graham vraagt haar in zijn tempel op te treden als Hebe Vestina, de godin der heilzaamheid. Met haar zang en haar doorschijnende gewaden brengt zij de aristocratische gasten in de stemming, , Emilia's schoonheid is haar redding en tegelijkertijd haar grootste bedreiging. Haar broer wil haar uithuwelijken aan de machtige maar onaantrekkelijke lord Smellie. Ook de liederlijke lord Vermilion met zijn scherpe tong heeft zijn zinnen op haar gezet. , Terwijl de gemoederen in Engeland verhit raken door de sociale onrust en de berichten over de Franse revolutie, strijden twee kampen om Emilia's lot: Schoonheid en Waarheid tegenover List en Bedrog. , De maagdentempel wordt verteld in de vorm van een dagboek dat Emilia heeft nagelaten en dat van commentaar wordt voorzien door lord Vermilion. Steeds opnieuw wordt er een tipje van de sluier opgelicht en komt het verhaal in een nieuw daglicht te staan. Dat maakt De maagdentempel fascinerend tot op de laatste bladzijde.

Eigen mening:
Vermits ik hem niet uitglezen heb, kan je al raden dat ik niet echt weg was van dit boek. Het verhaal vond ik nogal krullerig geschreven en daarmee bedoel ik: ze gaan wel erg in detail. En ze beschrijven de dingen nogal verbloemd, vooral seks dan.
Kortom: dingen waar ik het als 21ste eeuwer van op mijn heupen kreeg. Ik ben tot blz 93 geraakt en lezers die verder geraakt zijn mogen mij steeds een boekbespreking schrijven. Ik zal ze met veel plezier op deze site toevoegen.

Score: 2 op tien. Uiteindelijk heeft ze een boek geschreven van 456 blz. Daarom de 2, voor de moeite maagdentempel

19:47 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (4) | Tags: liefde, seks |  Facebook |

27-06-07

De Rookspringer van Nicolas Evans

Reden voor dit boek: ik had de Paardenfluisteraar en de Wolvenlus al gelezen. En ik was van beide boek echt weg. Zeker van de Wolvenlus.
Evans heeft een speciale band met de natuur en die vind je dus terug in zijn boeken. De weelderige natuur van Montana (het Noord Westen van de USA) wordt in geuren en kleuren beschreven
Voor sommige mensen kan dit een turn-off zijn maar mij deerde het niet. Maar ik ben dan ook, net als Evans, een milieuliefhebber met een groot hart voor mensen en dieren.
Nog een gelijkenis: zijn boeken gaan steeds over gewone, bijzondere mensen. Jan en Mie met de pet maar met een hart van goud. De hoofdpersonages leiden gewone leventjes vol eenzaamheid maar ook met vele mooi momenten.
Het centrale thema van de Rookspringer is eigenlijk een soort driehoeksrelatie:
Connor, een rustige boerenzoon met een passie voor fotografie
Ed, een exraverte musicus
Julia, vriendin van Ed, opvoedster en kunstenares
Hoewel Connor en Ed erg verschillend zijn, zijn ze beide rookspringers (bestrijden de bosbranden). En beide vallen de charmes van Julia.
Alleen.... Ed was eerst en Connor respecteert dit als goede vriend
Het zit Ed echter niet mee; hij wordt blind na een ongeval, blijkt onvruchtbaar te zijn en wordt steeds zieker van zijn diabetis
Door zijn onvruchtbaarheid worden Ed en Julia gdus kinderloos. Na veel discussie worden ze eens dat Connor de spermadonor wordt van hun kind
Amy is alles voor Ed en Julia. Maar Ed wordt steeds zieker en na een tijdje sterft hij.Julia en Amy besluiten Connor achter na te gaan naar Oeganda. Connor verblijft daar als oorlogsfotograaf en wordt getroffen door de kindsoldaten tijdens de burgeroorlog.
Maar zal Julia Connor nog vinden in dit door oorlog en geweld verscheurde land? Ik heb al genoeg verklapt.
Wil je meer weten zal je toch naar de bib moeten snellen

Eerlijk is eerlijk: ik vond de Wolvenlus beter. Dit boek is de minst goede van Evans' 3 boeken. Toch blijft het een goed boek en zeker de moeite waard om eens te lezen.
Evans zet ons ook aan het denken over de kindsoldaten en brengt een realistische schets van oorlog (niks heldendaden, enkel veel geweld)
Evans verdient toch nog een leuke 7 op 10. Prima als vakantielectuur!!
Heeft Evans net als bij mij een gevoelig snaartje geraakt voor kindsoldaten, ga dan zeker eens naar de site van Els Temmerman, de Vlaamse die zich inzet voor deze onfortuinlijke kinderen => klik op deze link.rookspringer

19:33 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (5) | Tags: natuur, liefde, afrika, hulpverlening, oorlog, politiek |  Facebook |

02-06-07

De bok van Brad Land

bok
Dit boek vond ik in de Sleghte. De voorkant vond ik zeer geslaagd en ook de korte inhoud klonk wel interessant
Bij mijn zoektocht op het net vond ik alleen maar links die het boek verkochten (BOL.NL enzo) en een paar positieve kritieken.
Helaas ben ik het niet echt eens met deze kritieken. Tot nu toe heb ik het boek nog niet uitgekregen. Het boek trekt me niet zo aan (vandaar ook dat er zoveel tijd zat tussen 2 besprekingen plus dat ik weer bijna examens heb).
Het is een autobiografisch boek. De jonge Brad is een beetje een sukkelachtige tiener. Op een avond pikt hij enkele lifters op.
De lifters blijken auto dieven te zijn. Brad wordt geweldig mishandeld op de koop toe.
Brad overleeft het, maar blijft zitten met een grote angst. Hij volgt zijn broer naar de universiteit en probeert daar in zijn populaire broer zijn voetsporen te treden.
De afstand tussen de 2 broers wordt echter groter.

Ik vind het boek vrij chaotisch. Met de ontvoering en de mishandeling vond ik het gepast. Maar ik miste diepgang na de ontvoering.
De achterflap beloofde een psychologisch boek over omgaan met geweld maar Brad's leven gaat verder zoals elke (sullige) Amerikaanse tiener.
Misschien was ik het omdat ik het contrast met de Europese hogescholen te groot vonden. Ik vond geen link meer met het personage
Vaak is het die link die mij aantrekt. Als ik geen link vind (of tenminste een fascinatie) voor het hoofdpersonage wordt het boek voor mij een helletocht
Vrienden-lezers zijn het vaak niet eens met deze stelling.

Ach misschien moet ik dit boek toch nog een kans geven
Als ik het uit krijg, vernieuw ik alvast deze bespreking.
Dat is een belofte!!
Op deze link vind je alvast een uittreksel uit het boek.

20:37 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (3) | Tags: amerika, mishandeling, waargebeurd, psychologie |  Facebook |

23-05-07

De kamer hiernaast van Dimitri Verhulst

Het eerste boek van Verhulst
In tegenstelling tot "de Helaasheid" beschrijft hij nu een groter deel van zijn leven chronologisch.
Hij begint bij zijn kinderjaren. Zijn moeder is niet wat je een liefhebbende vrouw zou noemen. Op een dag vertrekt ze en begint een nieuw leven zonder Dimitri.
Zijn vader begint te drinken en Dimitri belandt op een kostschool
Daar aard hij maar moeilijk en is blij dat hij weggestuurd wordt door de onbetaalde schoolrekeningen
Nadien gaat het ook niet veel beter. Citaat uit zijn boek:
al spoedig bleek dat ik geen talent had om pralines in een doos te mikken, kilometers textiel door een strijkmachine te jagen, stopcontacten te verpakken. Ik bediende benzinepompen, bracht pizza's aan huis en verkocht Big Macs. Alles tot groot ongenoegen van mijn respectievelijke werkgevers die mijn twee linkerhanden telkenmale vol ontslagbrief stopten."
Kortom, relaas van een loser.
Toch wordt het nooit een geklaag. Verhulst gebruikt wel veel sarcasme maar dat maakt het jusit zo leuk.
IK vind zijn kijk op allerlei gebeurtenissen die zich voordeden in zijn leven even donker als hilarisch.
IK hou wel een beetje van zwarte, sarcastische humor.
En als er een ding is wat Verhulst goed begrijpt is het dat wel de kamer hiernaast

19:41 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (5) | Tags: verdriet, armoede, seks, alcohol misbruik, vlaams |  Facebook |

18-05-07

De Helaasheid der dingen van Dimitri Verhulst

De reden dat ik aan dit boek van Verhulst begon waren de lovende kritieken. Zijn boeken worden de hemel (en ver daarboven) ingeprezen.
Nieuwsgierig als ik ben (en ook een beetje een kuddebeest) ging ik dus op zoek naar een van zijn boeken. De helaasheid der dingen is wel juist dat zijn boeken steeds uitgeleend waren en ik vond ze vrij duur. Blijkbaar ben ik ook wat gierig :p
Toch vond ik op een mooie lentedag de Helaasheid der dingen voor een mooi prijsje. Meenemen die boel!
En ik vind dat lal die lof zéér terecht is. Dit boek is wat overhypt maar wel terecht.
Ik houd wel van zijn brute maar wel haarscherpe schrijfstijl.
Deze auteur is niet bang om tegen heilige Kerkjes te shoppen (een Rebel die af en toe de huidige maatschappij wat bekritiseerd I like that)
Het verhaal is al meer dan eens verteld maar Verhulst heeft een unieke schrijfstijl. Dat is het geheim van zijn succes: het is heel herkenbaar maar vervalt nooit in cliches. De manier waarop hij doodgewone dingen beschreeft is, is simpel maar schitterend.
Dimitri Verhulst beschrijft autobiografisch zijn jeugd in het Oervlaamse dorpje Reetverdegem.
Verwacht dus geen verhaal dat je nog nooit hebt gehoord, maar wel een goed geschreven boek over de simpele dingen des leven. De herkenbaarheid (voor mij toch) deed me meermaals glimlachen...
Dat zegt al veel
lLees dit boek voordat de film binnenkort uitkomt!! De veel gehoorde vergelijking met Louis Paul Boon berust niet echt op een gemeenschappelijke stijl maar op een gemeenschappelijke (en zeer sympathieke) beschrijving van de Aalsterse "basse classe".
Leuk detail: Reetveerdegem is eigenlijk het stadje Nieuwerkerken bij Aalst. Toevallig ligt dat op een boogscheut waarvan ik woon (misschien vandaar de herkenbaarheid). Bij deze: Aalstenaars houden van Aalstenaars. helaas

18:10 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (4) | Tags: vlaams, armoede, alcohol misbruik, waargebeurd |  Facebook |

10-05-07

Nu niet van Francois Cauliez

William Dinsdale is een neurotische man. Zijn leven drijft voort op routine en eenvoud. Hij houdt niet echt van de meeste mensen, maar wel van zijn vrouw Clara en zijn dochtertje Laura. Hij houdt niet van werken, lekker eten en grote massa's. Hij houdt wel van zijn dure zetel, zijn boeken, de 5 CD's die hij elke maand koopt (niet meer maar ook niet minder). En bovenal hij is verschrikkelijk LUI
Op een dag gooit hij zijn leven om: hij reageert op een geheimzinnig (romantisch) zoekertje, gaat ondanks zijn luiheid een overspellige relatie aan en hij treedt in de politiek (hij denkt dat hij dan 4 jaar niets moet doen) met de zeer toepasselijke naam LUI (lijst van unieke personen)
Hoe zijn nieuwe avonturen stroken met zijn natuurlijke luiheid lees je dus in 'Nu niet".
Het verhaal is misschien niet het orgineelste wat je ooit las
Maar de manier waarop Cauliez met woorden speelt is fantastisch. Hij benoemt dingen die ik wel denk maar nooit zo mooi in woorden kan verpakken als hij.
Dit is niet mijn eerste boek dat ik van Cauliez las (zie ook "En de liefde GDV?) dus ik wist al dat ik van zijn woorden hield. Maar dit was Cauliez's eerste boek en het werd al direct lovend onthaalt.
Ik sluit mij dus aan bij al die lovende commentaar. Het is een leuk boek dat je overal kan lezen: het leest vlot, het heeft geen pretentie maar je hebt ook niet het gevoel dat je het zoveelste stationromannetje leest
En wat me nog het meest beviel....
Ik heb een paar trekjes van William (blush) maar de welke daar gaan we het even niet over hebben.........
Een pluim voor Cauliez en een verdiende 8,5!!!!!!cauliez

20:52 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (4) | Tags: liefde, ontrouw, politiek |  Facebook |