02-04-08

Mevrouw Verona daalt de heuvel af van Dimitrie Verhulst

 mevrouw verona

Eerste zin:  . Ergens in een van de vele verhalenbanken die her en der zijn aanlegd om uit te kunnen putten wanneer de wereld een vertelling nodig heeft, moet de fabel zijn terug te vinden die ons zegt dat men bij zijn aankomst in het rijk der doden een kenmerk moet melden, slechts één, dat het hele voorbij leven typeerde.

 

 Passage:  

De stilte is dikwijls intenser wnneer ze is teruggekeerd. Wanneer een boom zijn nederlaag aanvaard en krakend kapseist stuift al het leven op en weg. Er wordt gekraaid en gekrast, takken knakken, het regent dons en veren, konijnen vluchten naar hun schuilkelders. Al bij al is het contact met de titan met de grond nog zacht, men heeft het meestal luider verwacht. Het is vooral de rest van het bos dat kabaal maakt en in opstand komt. Hebben alle schepsels de schade getaxeerd, dan keert de stilte terug. Er wordt gekeken nr het licht op deze plaats nog nooit zo fel naar binnen viel. Een plaats is vridimitrieverhulst
jgekomen, de strijd kan beginnen want door iets of iemand zal ze worden ingenomen. Zo is het voor de bomen, zo is het voor de mens.


Clue:. Mevrouw Verona neemt afscheid van het leven

Auteur: Dimitri Verhulst (Aalst, 1972) is een Vlaamse schrijver en dichter.

is uit 1994 en heeft als titel Assevrijdag. Deze vrij obscure publicatie was een initiatief van hemzelf dat enkel zijn weg vond naar wat vrienden en bekenden. Zijn 'officieel' debuut was dan met de verhalenbundel De kamer hiernaast die genomineerd werd voor de NRC Literair Prijs. Hij publiceerde verhalen en gedichten in verschillende literaire tijdschriften, waaronder Nieuw Wereldtijdschrift, De Brakke Hond en het tijdschrift Underground, waarvan hij redacteur is.

In 2001 verscheen de roman Niets, niemand en redelijk stil, later dat jaar gevolgd door Liefde, tenzij anders vermeld. De roman De verveling van de keeper, verscheen in 2002.

In 2003 publiceerde hij Problemski Hotel, dat vertaald werd in het Duits, Deens, Engels, Frans, Hebreeuws, Sloveens, Italiaans en Hongaars.
Zijn voorlaatste roman is De helaasheid der dingen (2006), waarmee hij de publieksprijs Gouden Uil ontving. Deze autobiografische schets van een Vlaamse voorstadsgemeente (Nieuwerkerken bij Aalst) werd zowel in Vlaamse als Nederlandse media zeer enthousiast onthaald. Weldra zal dit laatste boek ook verfilmd worden, door de Vlaamse regisseur Felix van Groeningen. In januari 2008 zijn de filmopnames begonnen. De filmwebsite [1] is ondertussen open.

De literaire jongerenprijs De Inktaap nomineerde De helaasheid der dingenArnon Grunbergs Tirza en Hans Münstermanns De bekoring voor zijn editie 2008. De prijsuitreiking van De inktaap vond plaats in deSingel te Antwerpen op 3 maart 2008. Dimitri Verhulst veroverde de prijs als gedoodverfde winnaar [2]. naast

Zijn recentste roman is Mevrouw Verona daalt de heuvel af [3] (2006).

Verhulst staat bekend om zijn scherpe pen en is nooit bevreesd om kritiek op de hedendaagse maatschappij en ons allen te uiten.

De veel gehoorde vergelijking met Louis Paul Boon berust niet echt op een gemeenschappelijke stijl maar op een gemeenschappelijke (en zeer sympathieke) beschrijving van de Aalsterse "basse classe".

Verhulst woont in Wallonië, in de buurt van Huy.

Bron: Wikipedia  

Motivatie:  Boek van de maand Mei 08 Ceridwen maar ook ik hou van zijn schrijfstijl

Eigen mening; D. Verhulst is een Kunstenaar. Geen twijfel aan, Da vinci beheerste het potlood, Rodin ruwe stenen en Dimitri Verhulst is de kunst machtiging om een hele wereldbeeld in één zin te stoppen.

Daarom is hij dus een Kunstenaar. Zijn schrijfstijl is vrij poetisch maar toch gecombineerd met de typische Aalsterse platheid (zo beschrijft hij vb Van alle redenen waarom de oude en de jonge meisjes mooi en liefdevol hun benen spreiden, is er aan het bespelen van de cello veruit het minst aandacht reeds besteed). De verhaallijnen zijn heel eenvoudig.

Die combinatie van eenvoudige verhalen en lyrische schrijfstijl maakt deze mijnheer vrij uniek.

Het boek is wel heel anders dan zijn “Helaasheid”. Beide gaan over loyaliteit, afscheid nemen en liefde. Maar Mvr Verona is toch lichter en ietswat emotioneler. Het taalgebruik is nog iets zwieriger.

Ik kan enkel groen van jaloezie zijn op de manier waarop hij woorden, zinnen en uitdrukkingen beheerst. Heel verfijnd, glashelder, een pareltje!!


core Goh geef hier eens een cijfer op, een tien zeker?!
 

14:37 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (6) | Tags: liefde, eenzaamheid, dood, zelfmoord |  Facebook |

Commentaren

Zoals te verwachten, blijkbaar weer een schitterend boek! Ik plaatste het al op mijn 'te lezen' lijst. Zal het moeten reserveren in de bib, want het is er nooit. Heb net Problemski Hotel uit. In één ruk... [is natuurlijk ook niet zo'n dik boek :-)]

Gepost door: Kris | 02-04-08

Een goed boek, denk ik. Nu het nog te pakken krijgen!
Weer een knappe beschrijving, Emily!
Groetjes

Gepost door: Mythoske | 05-04-08

Ik kom het boek beslist nog tegen. Dank voor je toelichting, Emily!

Groetje

Gepost door: Willy | 07-04-08

Hmmnjammie... Ach ja, "De Helaasheid der dingen" was al zo'n fijn boek. En als ik jouw recensie / Stukje, over "Mevrouw Verona daalt de heuvel af" lees, heb ik spijt dat ik voorlopig niet veel tijd heb, om behalve verplichte literatuur, andere dingen te lezen... Ach, nog even...
Tot blogs!

Gepost door: Lena | 11-04-08

Flinterdun boekje... Dankjewel voor je berichtje op mijn blog. Een flinterdun boekje, maar (heb het al doorbladert) wel weer een taalgebruik om van te snoepen, en daar wil ik ten volle van kunnen genieten. En een stresskonijn als ik heeft voor zulke boeken wat rust in het hoofdje nodig...:-)

Gepost door: Lena | 15-04-08

Ik vond het een mooi en ontroerend boek, waarin je je echt goed kon inleven. Het aantal bladzijden(110) is voor mij zeker en vast een pluspunt! Het boek is ook op een heel speciale manier geschreven. In het begin weet je amper iets over mevrouw Verona maar naarmate je verder leest kom je alsmaar meer te weten hoe ze in dit dorp is gekomen en waarom ze geen andere man wilt leren kennen. De honden die Verona en haar man zogezegd aantrekken vind ik eigenlijk niets te maken hebben met het verhaal, ze komen wel telkens terug maar er wordt hier niet specifiek over gesproken. Al bij al was het een boek die heel vlot leest en zelfs zonder het boek de "De Helaasheid der dingen" te hebben gelezen vind ik Dimitri Verhulst een top schrijver.

Gepost door: Dennis G. | 08-06-12

De commentaren zijn gesloten.