15-11-07

Leven na Hailey van Jonathan Tropper

 

 hailey

Eerste zin: Russ is stoned. Dat is te zien aan het wit in zijn ogen, dat eigenlijk meer glazig roze is onder het flikkerende, gele licht op de veranda, aan de donkere schijven van zijn verwijde pupillen, de manier waarop zijn oogleden lui op half zeven hangen en aan de zorgeloze manier waarop hij nonchalant tegen de kwade politieagent aanleunt. 

 Passage:  

Hoe praat je met een weduwenaar Door Doug Parker

Het enige nadeel hiervan is dat het huis een mijnenveld is en dat ik niet weet  wanener ik op een sluimerende herinnering aan Hailey stap en mijn benen eraf geblazen worden. Zelfs na al die tijd is ze nog steeds overal. Op haar nachtkastje ligt nog steeds het laatste boek dat ze aan het lezen was, een of ander chicklitding met een roze omslag, dat gaat over te dikke, wijsneuzerige vrouwen en de mannen die hen bedriegen en wanneer ik het oppak, zie ik dat ze op de laatste bladzijde die ze heeft gelezen een stripfiguurtje met uitpuilende ogen, een krulsnor en kwaadaardige wenkbrouwen heeft getekend, en ik moet enorm glimlachen maar zelfs terwijl ik dat doe voel ik de tranen komen

Ik had een vrouw. Ze heette Hailey. Nu is ze er niet meer. En ik ook niet. (p 65)

Clue: Het leven van een jonge weduwenaar

Achterflap:. Doug Parker brengt zijn dag door met het gooien van stenen naar de wilde konijnen in zijn tuin en met het rouwen om zijn vrouw, Hailey, die al een jaar dood is. Zijn familie vindt het tijd worden dat Doug weer iets met zijn leven gaat doen; na een jaar zou je toch over de dood van je partner heen moeten zijn. Zelf zijn ze echter ook nog niet verlost van de spoken uit hun verleden.

 Doug’s vader speelt buiten basketbal in zijn pyjama, volledig in de war na een herseninfarct. Zijn moeder is verslaafd aan pillen. Zijn tweelingzus is zwanger, terwijl ze in scheiding ligt. En zijn stiefzoon Russ verwerkt Hailey’s dood met drugs en het uitlokken van gevechten op het schoolplein. Doug krabbelt langzaam op, begint weer met vrouwen uit te gaan en probeert een band op te bouwen met Russ. Maar bij elke stapje vooruit, komt Hailey om de hoek kijken…

 Tropper schreef een scherpe, maar ook hilarische, en pijnlijk eerlijke roman over het verlies van je grote liefde en de pogingen het leven weer op te pakken.

 Auteur: Jonathan Tropper woont met zijn vrouw en twee kinderen in Westchester, NY. Hij schreef verschillende romans die in meer dan tien talen werden vertaald. De filmrechten van After Hailey, The Book of Joe en Everything Changes zijn verkocht aan Warner en Sony. Bron: Truth & Dare .Bezoek ook zeker zijn website even

tropper

 Motivatie: gelezen op de boekenblog van Boekenfan

Eigen mening; Door de lovende aanprijzing van Boekenfan ging ik op zoek naar dit boek. In de bib bleek ie wel telkens ontleend te zijn. Klet!! Gelukkig was er het boekenfestijn & vond ik hem daar voor een prikje.

Nu moet ik eerlijk toegeven dat de cover niet echt mijn ding is. Er staart een lief konijntje je vrolijk aan en dat geeft het boek een beetje een kinderachtige uitstraling; Ik snap de link wel tussen het verhaal en de cover hoor. Het konijntje is een van de beestjes waaraan Doug in het begin zo’n hekel heeft (omdat ze vrolijk in zijn tuin rondhuppelen en Doug niet zo van ‘vrolijk’ houdt op dat ogenblik).

Maar never judge a book by his cover. Het verhaal is veel krachtiger dan het al te roze/meisjesachtige cover. Tropper bezit een goed gevoel voor humor dat balanceert op de dunne lijn van zwarte humor.

Ik vind de engelstalige titel ook iets geslaagder; How to talk to Widower

De dialogen zijn eenvoudig maar zeer spits gevonden. Doug (hoofdpersonage) is geen held. Hij treurt nu al een jaar om zijn te vroeg overleden vrouw en zijn (geweldige gekke) familie vindt dat het nu maar eens gedaan moet worden.

Elke personage heeft zowel zijn goede als slechte kanten wat ze erg menselijk maakt. Je krijgt al snel veel sympathy voor de familie Parker. Ik zou er graag een deel van zijn, never a dull moment there.

Dit boek wordt binnenkort ook verfilmd. Hopelijk niet met de slijmbal Hugh Grant in een hoofdrol (wat de achterflap zo gezellig meedeelt)

Geen hoogstaande literatuur. Wel een boek dat je moeiteloos meesleept naar de grenzen van zowat elk menselijk gevoel; van intens verdriet omtrend Hailey, naar verbazing tot  pure vreugde. Een leuke rollercoaster dus….


Score: 9 (en tien bij een leukere cover en titel)
 

01:00 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (5) | Tags: liefde, bedrog, verdriet, seks, familie |  Facebook |

14-11-07

1 jaar Emily!!

Op donderdag 15 november 2007 bestaat dit blogje precies één jaar. Ik heb er al veel plezier aan beleefd. Mijn mooiste blogmomenten in een notendop:

1) De vele lezers, meer dan 30 000 in een jaar is meer dan ik durfde dromen. Vooral degene die hier regelmatig terugkeren wil ik graag bedanken!! Danzij jullie lieve berichtjes werd elke bezoekje hier plezanter want ik had ook iets om te lezen.

2) De reactie van een auteur zelf; Op "nu niet" van François Cauliez reageerde de auteur himself op mijn lofbetuiging (was een heel leuk boek). Dat was erg leuk

3) Ik haalde mijn eigen deadline en met gemak. Misschien moet ik het in het vervolg iets moeilijker maken voor mezelf. 52 boeken lezen in één jaar. Nu weet ik wel mijn gemiddelde!!

4) Least but not least. Dit blogje stond in de kijker op 9 oktober.  Dat was een serieuze opkikker voor mijn blogje (en mijn gemoed). Dank U Skynet.

happy b day
Copyright Foto: RO Ratito Gent (klik op foto voor link)

01:00 Gepost door Emily Page in About me | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-11-07

Fashion babylon van Imogen Edwards-Jones

 fashion babylon

Eerste zin:  Het is de ochtend na de vorige nacht en als ik goed naar Alexander’s wipneus kijk, zie ik dat zijn neusgaten zo wit zijn als de rand van een martiniglas. Hij heeft flink gebruikt.

  Passage: Over maten gesproken, wij gaan maar tot maat 42, en het is geen normale maat 42, geen Marks en Spencersmaat 42. Marks maat 36 is een Chanel maat 40. Dikkere vrouwen vragen vaak waarom we maar tot maat 42 gaan en geen rekening houden met vollere figuren. Daar zijn verschillende redenen voor.

Ten eerste de kosten. Qua materiaal kost het me twee keer zoveel om een jurk in maat 40 te maken dan in maat 36 en ik kan de kosten niet doorrekenen aan de winkel, dus aan de klant….

Ten tweede is er gewoon onvoldoende vraag naar grotere designkledij. Misschien is het een viscieuze cirkel: we maken de kleding niet groot, daarom voelen stevige meiden zich te dik voor modeen hebben ze dus gene zin om bij een ontwerper te gaan winkelen. (p 73)

Clue: Het leven van een mode ontwerpster tussen 2 collecties door.


Achterflap:. Wat is mode? Wie beslist wat 'in' is? Waarom dragen we het ene jaar groen en het volgende jaar blauw? Waarom kost dat ene zwarte jurkje drieduizend euro en het andere dertig? Wordt er door modellen echt zoveel drugs gebruikt? Wie heeft de macht in de modewereld? In de traditie van Hotel Babylon en Air Babylon vertelt Imogen Edwards-Jones over twee seizoenen in een van de meest internationale, lucratieve en gesloten industrieën.

 

Auteur:

imogen

Imogen Edwards-Jones werkte als journalist en omroepster voordat ze boeken ging schrijven. Ze heeft voor diverse bladen geschreven en heeft inmiddels al heel wat boeken op haar naam staan, zowel fictie, als non-fictie. Voorbeelden van haar fictieve romans zijn, onder andere My Canapé Hell (2000). Met haar non-fictieboeken oogstte de schrijfster veel succes. In haar zogenaamde ‘Babylonboeken’ - Hotel Babylon (2004), Air Babylon (2005) en Fashion Babylon (2006) – laat Edwards-Jones met de hulp van een aantal anonieme insiders zien hoe het er in de hotel-, luchtvaart- en mode-industrie aan toe gaat. Op dit moment werkt de schrijfster aan een aflevering voor de BBC van de televisieserie van Hotel Babylon. Ze woont in Londen met haar man en dochtertje. (bron Chick Lit.nl) 

Motivatie: Af en toe (hééél af en toe) staat ze eens in mij op . De Echte Vrouw maw die geinteresseerd is in mode & gossip. En af en toe mag ze best komen piepen

Eigen mening;  Ik leerde
Imogen Edwards-Jones kennen via de kranten. Dat was in de tijd dat dit boek juist uitkwam. Ik heb heel het artikel gelezen en toegeven het was veel geroddel. Maar (erg maar waar) ik genoot er stiekem toch een beetje van. Het is mijn eerste boek uit de reeks (Fashion, Air, Hotel Babylon en de  gelijknamige tv reeks "Hotel  Babylon")  Ik kan de boeken ook niet vergelijken zoals je bvb wel kan vinden op de blog van Adelheid moonen)

Natuuuuurlijk ben ik nieuwsgierig. Ik prober mij regelmatig voor te stellen hoe het is om bvb een ander beroep te hebben dan het mijne! Met deze motivering in mijn achterhoofd, stelde het boek me niet teleur. Er word heel wat hooghartig afgeroddeld. De cliché’s over modellen en ontwerpers komen vaak uit. Af en toe breekt Edwards-Jones wel met deze cliché’s. Zo is er vbv de vriendschap met het model Lydia (zeker op het einde!!!)

Het boek heeft een vlotte, easygoing leesstijl. Dus als je enigsinds geinteresseerd bent in mode (ik eigenlijk niet, maar ik zou wel graag kledij leren ontwerpen) kan iedereen dit boek lezen.

Je steekt zelf nog wat. Wat wel relatief is, want deze kennis is nu bezwaarlijk basiskennis te noemen.

Enfin, voel je iets voor dit boek, dan zou ik het zeker lezen. Mannen en mensen die een hekel hebben aan uiterlijk vertoon zullen zich (denk ik) doodergeren. En dat moet je natuurlijk niet. Voor de liefhebbers in januari komt er een nieuw boek uit: Beach Babylon.


Score: 9 op 10
 

21:17 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (2) | Tags: eenzaamheid, mode, glamour |  Facebook |