21-08-07

Het meisje dat uit de stilte kwam van Fiona Bollag

Eerste zin: Kun je je voorstellen hoe het is om je woonplaats ineens opnieuw te ontdekken? Dat je de stad niet alleen ziet, er niet alleen doorheen slentert, die niet alleen ruikt en de polslag ervan voelt, maar ook hoort?

Levensles: Als hun moeder was vertrokken, hoorden de baby’s op de Afdeling vroeggeborenen de sussende stemmen van de andere moeders en de verpleegkundigen, een zacht gefluister dat bijna even prettig was als het strelen van een hand. Ze hoorden het ademen en kirren van de andere baby’s en voelden zich met hen verbonden. Dat had ik helemaal niet. En niemand die het wist (p 41)

Clue: waargebeurd verhaal over een doof meisje dat een cochleair implantaat (CI) krijgt & zo de wereld van de horende ontdekt

Achterflap:. Dit is de geschiedenis van een meisje dat niets hoort. Of eigenlijk: niets hoorde. Fiona Bollag kwam doof ter wereld, en leerde op jonge leeftijd liplezen. Op haar zestiende krijgt ze echter als een van de eersten een nieuw implantaat, waarmee haar hersenen geluiden kunnen omzetten waardoor ze weer kan horen. Plotseling leeft Fiona in een compleet andere wereld. Want hoe beangstigend is het om van de ene op de andere dag muziek of voorbijrazend verkeer te horen?
Fiona beschrijft op invoelbare wijze wat een geschenk het is om voor het eerst in je leven te kunnen horen, maar ook dat de jaren in stilte een geschenk waren. Want nu wordt duidelijk dat er met gehoor zoveel meer bij komt: achtergrondgeluiden, emoties in stemmen, getik van de regen… Mooie geluiden, maar ook verwarrende geluiden en geluiden die afleiden. Fiona’s bijzondere verhaal mag gehoord worden: het is een positieve noot voor iedereen die met een kleinere of een grotere handicap moet leven.

Auteur: Fiona Bollag, nu tweeëntwintig jaar, werd doof geboren. Op zestienjarige leeftijd kreeg zij een implantaat waardoor zij voor het eerst in haar leven kon horen. Een paar jaar later werd ook haar andere oor geopereerd. Fiona werkt momenteel als stagiaire bij een kantoor in Zurich.

Motivatie: Toekomstmuziek. Ik zou graag werken met mensen met een auditieve beperking.

Eigen mening; Goed verhaal. Ik denk dat dit verhaal wel veel mensen aanspreek. Mij allesinds wel.
De schrijfstijl vond ik niet geweldig. Omdat ze soms nogal van de hak op de tak sprong. Er waren wel hoofdstukken maar die waren niet echt duidelijk begrensd. Het verhaal is echter zo sterk dat het de iets mindere schrijfstijl compenseert. Wat het boek tot een leuk lees advontuur maakt. Je leert bovendeel veel van het boek. Dus mensen die graag iets bijleren tijdens het lezen, kunnen nu naar de boekhandel/ bib snellen.
Zeer geslaagd is de appendix achteraan met maar liefst 65 vragen én antwoord over slechthorendheid, hun dagelijks leven en het CI. Ik wist wel wat CI was maar dankzij juffrouw Bollag weet ik hoe het werkt en hoe het dankzij haar beschrijving er min of meer uitziet.
Dit is weer zo’n boek dat je even laat meeleven met iemand die in een bijzondere context zit. Dit vergroot ons meevoelendheid dus kan ik maar enkel toejuichen. Ik bewonder Fiona ook voor hoe ze met beide voeten op de grond staat. Fiona is geen heldin of supervrouw maar wel iemand een gewone meid met een beperking die haar het leven op sommige vlakken iets minder makkelijk maakt. Ze heeft echter geen zelfmedelijden heeft. Ze heeft met een groot gevoel voor optimisme. Een bewonderswaardige vrouw!!

Score: 7,5 op tien!!!

meisjeuitdestilte

21:23 Gepost door Emily Page in Waargebeurd | Permalink | Commentaren (5) | Tags: waargebeurd, handicap beperking, hulpverlening |  Facebook |

19-08-07

Knutseljaren van Annemie Willemse

Eerste zin: In januari 1997 werd ik pleegmoeder van Tim, een driejarig jongetje dat op dat moment in een tehuis woonde.

Levensles: Ik weet niet hoeveel mensen mij de afgelopen tijd die ene vraag hebben gesteld, soms zelfs op triomfantelijke toon; ‘Jij begint zeker niet meer aan pleegkinderen?’
Wel….misschien ben ik stapelgek, maa ik kan het niet over mijn hart krijgen om pleegzorg voorgoed af te zweren. Ik sluit niets uit. Naast Tim heeft ons gezin ook kortere tijd andere ‘probleemkinderen’ opgevangen, soms zelfs ‘heel complexe gevallen’, en dat waren stuk voor stuk rijke ervaringen.

Clue: De mooie en mindere mooie momenten met een pleegkind (waargebeurd)

Achterflap:. Annemie Willemse wordt op een dag de gelukkige pleegouder van Tim, een driejarig jongetje uit een tehuis. Tim is Annemies eerste pleegkind. Hij zal lange tijd in haar gezin worden opgevangen. Annemies idealisme krijgt echter een flinke deuk wanneer blijkt dat de jeugdrechter beslist om Tim in een instelling onder te brengen. Ontgoocheld gaat Annemie de strijd aan om toch nog wat contact met Tim te kunnen onderhouden . Zij botst op een muur van onbegrip. Ze blijft vechten voor het geluk van Tim, maar dreigt uiteindelijk toch het pleit te zullen verliezen...
Knutseljaren is een eerlijk en authentiek document, dat de ervaringen van pleegouderschap van binnenuit beschrijft.

Auteur: Annemie Willemse werkt als freelance journaliste en is ook al vele jaren tuin- en interieurredactrice voor verschillende week- en maandbladen in België en Nederland. Van 1997 tot 2001 was zij de pleegmoeder van Tim. Bezoek Annemie op http://users.telenet.be/AnnemieWillemse/

Motivatie: beroepsmisvorming. Om als hulpverlener de andere kant van de medaille eens te zien.

Eigen mening: Normaal ben ik niet zo’n fan van waargebeurde verhalen. Ik lees om me te ontspannen en al die ellende helpt daar niet mee. Af en toe raakt een waargebeurd verhaal me wel. W aarschijnlijk omdat ik me Annemie’s context min of meer kan inbeelden. Ik ben zelf opvoedster geweest in de bijzondere jeugdzorg. En dan raakt zo’n boek je meer dan de ver-van-mijn-bed-show.
Het leuke aan dit boek is dat Annemie er in slaagd om, ondanks de vele miserie en emo pijn, toch ook de goede kanten van pleegzorg blijft zien. Haar verhaal is hard, soms zelf keihard. En ze slaagt er in om in eenvoudige taal je helemaal in haar verhaal te trekken.
Als hulpverlener sta ik aan de andere kant. Moet ik kritisch staan voor zo’n verhalen. Maar ze heeft wel gelijk. In de hulpverlening wordt er niet verwacht dat je een band aangaat met je client (klinkt al zo koel). De reden is simpel: als je client dan vertrekt, kan je er zelf helemaal aan kapot gaan. Zelfbescherming is goed maar ik vind wel dat je niet zo ver moet gaan dat je de andere kikkerkoel gaat behandelen. En dat is vaak wel de praktijk.
Kinderen in tehuizen krijgen alle basis voorwaarden: goed eten, hulp bij het huiswerk, op tijd naar bed en zorg bij ziekte. Maar de onvoorwaardelijke ouder-kind liefde ontbreekt, ja. Annemie vertelt knap haar belevenis met zo’n verscheurd kind. De angstaanjagende liefde van Tim voor zijn moeder, hoe hij haar blijft beschermen en zelf andere op afstand houdt uit loyaliteit naar zijn biologische ouder. Nagy, Freud & Bowbly ( bekende pedagogen, psychiaters) hebben er boeken over volgeschreven: over de (hechtings) band tussen ouder en kind; Leuk om deze theoretische kennis tussen de lijnen terug te vinden.
Het boek doet je nadenken over de zin of onzin van pleegzorg. Het heeft echt ZIN, maar er mag inderdaad wat meer rechten komen voor pleeggezinnen. Je kan niet zomaar een kind in een pleeggezin dumpen en het er dan uittrekken en hopen dat er geen (verdoken) emotionele banden zijn. Hopelijk schudt dit boek de bijzondere jeugdzorg eens goed wakker.
Mij heeft het allesinds als goed alert gemaakt.

Score: 9 op tien & een bank vooruit!

Meer info over pleegzorg: http://www.pleegzorgvlaanderen.be/knutseljaren

05-08-07

Vakantie

Emily is op vakantie tot zaterdag 11 augustus. vakantie

17:55 Gepost door Emily Page in About me | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-08-07

De Boerderij der Dieren van George Orwell

Eerste zin: Boer Jansen van de Herenhoeve had de kippenhokken voor de nacht gesloten, maar hij was te dronken om eraan te denken om de luikjes dicht te doen.

Laatste zin: De schepsels die buiten stonden keken van varken naar mens en van mens naar varken; maar het was reeds onmogelijk geworden te zeggen wie een mens was en wie een varken.

Passage: Maar toen stond Napoleon op en uitte, met een zijdelingse blik naar Sneeuwbal, een schelle kreet zoals non niemand ooit van hem had gehoord.Hierop klonk buiten een vreselijk geblaf, en negen reusachtige honden met beslagen halsbanden stormden de schuur in.
Zij gingen recht op Sneeuwbal af, die nog juist op tijd van zijn plaats kon springen, om aan hun beet te ontkomen…..
Te verbaasd en te verschrikt om te kunne spreken, drongen alle dieren door de deur om de jacht gade te slaan.

Clue: parodie op totalitaire staat van Stalin

Achterflap:. George Orwell (vooral bekend als schrijver van 1984) schreef deze parabel in 1943-1944 en handelt over dieren die in opstand komen tegenover hun meesters: de mens.
De varkens hebben lang tevoren leren lezen en schrijven en vanzelfsprekend worden zij de leiders van de revolutie vanwege hun hoger intellectueel peil dan de andere dieren. Hun karakter is evenwel niet van even grote kwaliteit; steeds meer breiden zij hun priviléges uit en werpen zich op tot een nieuwe elite, wier macht niet geringer is dan die van de oude heersers.
"Gelijkheid" wordt op de duur als ideaal afgeschaft en een catastrofale ineenstorting van de boerderij der dieren (de maatschappij) is onafwendbaar.
Orwell publiceerde dit boek voor "1984" en beschrijft de idealen en gevaren van "socialisme in de praktijk". Onmisbaar voor de geëngageerde lezer! Sommige literaire werken blijven onsterfelijk en blijven verbluffen als men ze leest 60 jaar (in dit geval) nadat ze gepubliceerd werden: men kijkt om zich heen en en beseft dat het boek vandaag zou kunnen geschreven zijn...

Auteur: George Orwell (25 juni 1903 - 21 januari 1950), pseudoniem van Eric Arthur Blair, was een Brits schrijver, journalist en criticus. Hij is een van de meest bewonderde Engelstalige auteurs van de 20e eeuw. Het bekendst zijn de twee werken die hij schreef tegen het einde van zijn leven: Animal Farm en 1984. Het zijn scherpe aanklachten tegen stalinisme, communisme en totalitarisme.

Motivatie: gelezen op de leesblog van Lasonrisa

Eigen mening; leuk dun boekje. Leest bovendien erg vlot. Orwell wijst op de gevolgen van al te mooie, lovende (loze) beloften van sommige politieks. In dit boek gaat het meerbepaald over een aanklacht tegen Stalin en Hitler.
Het oude taalgebruik maakte het boek voor mij nog charmanter. Het deed geen afbreuk aan het verhaal.
Grappig is dat Stalin (of Hitler??) in het boek word neergezet als Napoleon, het varken. Napoleon belooft de dieren van de boerderij een luxe leventje. Daar komt echter niet veel van in huis. De dieren zijn nog meer slaaf dan in ze tijdens de periode van de vaak beschonken boer Jansen waren.
De dieren, vooral Boxer staan symbool voor de arbeiders. Hardwerkend en eenvoudig van aard. Een mooie kans om uit te buiten dus.
Waar komt dit verhaal ons jammer genoeg bekend voor? Juist ja tijdens het Nazisme en het Stalinisme nog niet zo héél lang geleden.
Het boek maakte me nogal bedroefd. Het toont de slecht kant van ons mensen, nl dat we nogal machtsgeil zijn. En in die machtsgeilheid lopen we zo over onze medemens heen.
Nogal pessimistisch maar helaas schuilt er wel een moot waarheid in.
Leuke aanklacht van Orwell. Hopelijk maakt het ons bewust zodat we onze ogen open trekken voor Vlaams Belang en hun “Mooie” beloften.
Goede promotie om meer kritisch te zijn tijdens de verkiezingen. Mooie allegorie!!

Score: kritische zielen hebben altijd een streepje voor: een 9,5 voor dit tijdloze verhaal. animalfarm

18:15 Gepost door Emily Page in Dierenverhaal | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dieren, bedrog, armoede, politiek, sprookje |  Facebook |

01-08-07

De vliegeraar van Khaled Hosseini

Eerste zin: Op mijn twaalfde ben ik geworden wat ik nu ben, op een kille bewolkte dag in de winter van 1975. Ik herinner me het moment nog goed, ik zat weggekropen achter een afbrokkelende lemen muur en tuurde de steeg in bij de bevroren beek.

Laatste zin: Ik rende. Een volwassen man die meerent met een zwerm gillende kinderen. Maar het kon me niets schelen. Ik rende met de wind in mijn gezicht, en op mijn lippen een glimlach zo breed als de Pansjir-vallei. Ik rende.

Pakkende Passage: “Hoe beantwoorden wij degenen die stenen gooien naar de ramen van Gods huis? WIJ MOETEN DIE STENEN TERUGGOOIEN!”Hij zette de microfoon uit. Een zacht gemompel verspreidde zich door de menigte.
Naast me zat Farid zijn hoofd te schudden. “En zij noemen zich moslims.” Fluisterde hij.
Toen stapte een grote, breedgeschouderde man uit de truck. …..
De grote Talib met de donkere zonnebril liep naar de stapel stenen die ze van de derde truck hadden geladen. Hij pakte een steen en liet hem aan de menigte zien. (p 253)

Clue: Een verraden vriendschap in Afganistan met in de achtergrond de inval van de Sovjet en nadien de Taliban.

Achterflap: Amir en Hassan zijn gevoed door dezelfde min en groeien samen op in de hoofdstad van Afghanistan. Als blijk van hun verbondenheid kerft Amir hun namen in een granaatappelboom: ‘Amir en Hassan, de sultans van Kabul’. Maar sultans zijn ze alleen in hun fantasie, want Amir hoort tot de bevoorrechte bevolkingsgroep en Hassan en zijn vader zijn arme Hazaren, in dienst van Amirs vader. Bij de jaarlijkse vliegerwedstrijd in Kabul is Amir de vliegeraar, degene die het touw van de vlieger in handen heeft. Hassan is zijn hulpje, de vliegervanger. ‘Voor jou doe ik alles!’ roept Hassan hem toe voordat hij wegrent om de vallende vlieger uit de lucht op te vangen. Die grenzeloze loyaliteit is niet wederzijds. Wanneer er iets vreselijks gebeurt met Hassan verraadt hij zijn trouwe metgezel. Na de Russische inval vluchten Amir en zijn vader naar de Verenigde Staten. Amir bouwt er een nieuw bestaan op, maar hij slaagt er niet in Hassan te vergeten. De ontdekking van een schokkend familiegeheim voert hem uiteindelijk terug naar Afghanistan, dat inmiddels door de Taliban is bezet. Daar wordt Amir geconfronteerd met spoken uit zijn verleden. Zijn voornemen om zijn oude schuld jegens Hassan in te lossen sleept hem tegen wil en dank mee in een huiveringwekkend avontuur

.Motivatie: Mooi prijsje op Proxis.be en vele lovende (pers) recenties

Auteur: Khaled Hosseini is geboren en getogen in Kabul, als zoon van een diplomaat wiens gezin in 1980 na de Russische inval naar de Verenigde Staten emigreerde. Hij is nu werkzaam als arts in noord-Californië. Hosseini publiceerde diverse korte verhalen, die werden genomineerd voor de Pushcart Prize.
De vliegeraar van Kabul is zijn eerste roman, die meteen zijn internationale doorbraak inluidde.

Pers: Vele lofbetuigingen maar deze was meest toepasselijke: Een intiem en authentiek verhaal over de verraden vriendschap van twee jongens, van de inval van de russen tot het schrikbewind van de Taliban.

Eigen mening; Een klein meesterwerk. Heel eenvoudig qua structuur en schrijfstijl maar ook diepgaand genoeg om de meest critische lezer te charmeren. Hosseini plaatst zijn verhaal tegen de achtergrond van Afganistan tijden 1980 tot 2002. Hij verteld het verhaal van Amir, een rijkeluisjongen die bevriend is met Hassan (een jongen met een hazenlip & een mindere Hazara). De vriendschap wordt wel enigsinds gekleurd onder het klasseverschil maar samen beleven de jongens heel wat advonturen in Kabul.
Op een dag komt Hassan in de problemen en Amir durft niet voor hem op te komen. Dit legt een zware druk op de jonge vriendschap. Amir verraadt Hassan.
Bovendien komen er strubbelingen in het land door de inval van de Russen. Amir en zijn vader vertrekken tegen hun zin naar de USA. Daar moeten ze een heel nieuw leven opbouwen.
Het verhaal gaat over discriminatie, onverdraagzaamheid maar ook over vriendschap en familiebanden. Een thema dat veel mensen aanspreekt. Ondanks het wat cliche thema slaagt Hosseini erin om vaart in het verhaal te brengen & om sprekende personages neer te zetten. Leuk is dat je heel wat leert over de Islam (zie verklarende woordenlijst achteraan). De laatste tijd wordt Islam nogal geassocieerd met slechte dingen en dit boek laat weer de andere, zachtere kant van Islamieten zien. De timing van het boek is dus schitterend.
Net als de schrijfstijl dus die zowel literatuur freaks als huismoeders zal aanspreken. Dat opzich is al een hele kunst!
Dit boek is een must & mag meteen op de leeslijsten van de middelbare scholen prijken.
Dit boek moet je gelezen hebben!!

Score: een meer dan verdiende 10/10!

vliegeraar