19-08-07

Knutseljaren van Annemie Willemse

Eerste zin: In januari 1997 werd ik pleegmoeder van Tim, een driejarig jongetje dat op dat moment in een tehuis woonde.

Levensles: Ik weet niet hoeveel mensen mij de afgelopen tijd die ene vraag hebben gesteld, soms zelfs op triomfantelijke toon; ‘Jij begint zeker niet meer aan pleegkinderen?’
Wel….misschien ben ik stapelgek, maa ik kan het niet over mijn hart krijgen om pleegzorg voorgoed af te zweren. Ik sluit niets uit. Naast Tim heeft ons gezin ook kortere tijd andere ‘probleemkinderen’ opgevangen, soms zelfs ‘heel complexe gevallen’, en dat waren stuk voor stuk rijke ervaringen.

Clue: De mooie en mindere mooie momenten met een pleegkind (waargebeurd)

Achterflap:. Annemie Willemse wordt op een dag de gelukkige pleegouder van Tim, een driejarig jongetje uit een tehuis. Tim is Annemies eerste pleegkind. Hij zal lange tijd in haar gezin worden opgevangen. Annemies idealisme krijgt echter een flinke deuk wanneer blijkt dat de jeugdrechter beslist om Tim in een instelling onder te brengen. Ontgoocheld gaat Annemie de strijd aan om toch nog wat contact met Tim te kunnen onderhouden . Zij botst op een muur van onbegrip. Ze blijft vechten voor het geluk van Tim, maar dreigt uiteindelijk toch het pleit te zullen verliezen...
Knutseljaren is een eerlijk en authentiek document, dat de ervaringen van pleegouderschap van binnenuit beschrijft.

Auteur: Annemie Willemse werkt als freelance journaliste en is ook al vele jaren tuin- en interieurredactrice voor verschillende week- en maandbladen in België en Nederland. Van 1997 tot 2001 was zij de pleegmoeder van Tim. Bezoek Annemie op http://users.telenet.be/AnnemieWillemse/

Motivatie: beroepsmisvorming. Om als hulpverlener de andere kant van de medaille eens te zien.

Eigen mening: Normaal ben ik niet zo’n fan van waargebeurde verhalen. Ik lees om me te ontspannen en al die ellende helpt daar niet mee. Af en toe raakt een waargebeurd verhaal me wel. W aarschijnlijk omdat ik me Annemie’s context min of meer kan inbeelden. Ik ben zelf opvoedster geweest in de bijzondere jeugdzorg. En dan raakt zo’n boek je meer dan de ver-van-mijn-bed-show.
Het leuke aan dit boek is dat Annemie er in slaagd om, ondanks de vele miserie en emo pijn, toch ook de goede kanten van pleegzorg blijft zien. Haar verhaal is hard, soms zelf keihard. En ze slaagt er in om in eenvoudige taal je helemaal in haar verhaal te trekken.
Als hulpverlener sta ik aan de andere kant. Moet ik kritisch staan voor zo’n verhalen. Maar ze heeft wel gelijk. In de hulpverlening wordt er niet verwacht dat je een band aangaat met je client (klinkt al zo koel). De reden is simpel: als je client dan vertrekt, kan je er zelf helemaal aan kapot gaan. Zelfbescherming is goed maar ik vind wel dat je niet zo ver moet gaan dat je de andere kikkerkoel gaat behandelen. En dat is vaak wel de praktijk.
Kinderen in tehuizen krijgen alle basis voorwaarden: goed eten, hulp bij het huiswerk, op tijd naar bed en zorg bij ziekte. Maar de onvoorwaardelijke ouder-kind liefde ontbreekt, ja. Annemie vertelt knap haar belevenis met zo’n verscheurd kind. De angstaanjagende liefde van Tim voor zijn moeder, hoe hij haar blijft beschermen en zelf andere op afstand houdt uit loyaliteit naar zijn biologische ouder. Nagy, Freud & Bowbly ( bekende pedagogen, psychiaters) hebben er boeken over volgeschreven: over de (hechtings) band tussen ouder en kind; Leuk om deze theoretische kennis tussen de lijnen terug te vinden.
Het boek doet je nadenken over de zin of onzin van pleegzorg. Het heeft echt ZIN, maar er mag inderdaad wat meer rechten komen voor pleeggezinnen. Je kan niet zomaar een kind in een pleeggezin dumpen en het er dan uittrekken en hopen dat er geen (verdoken) emotionele banden zijn. Hopelijk schudt dit boek de bijzondere jeugdzorg eens goed wakker.
Mij heeft het allesinds als goed alert gemaakt.

Score: 9 op tien & een bank vooruit!

Meer info over pleegzorg: http://www.pleegzorgvlaanderen.be/knutseljaren

Commentaren

Dat zou ik wel eens willen lezen...dat thema interesseert mij.
Liefs

Gepost door: Mythoske | 19-08-07

De commentaren zijn gesloten.