26-07-07

Schaduwzuster van Simone Van Der Vlugt

Eerste zin: Opeens had hij een mes. Het flitsende gebaar waarmee hij het te voorschijn trekt komt zo onverwacht dat de schrik me verlamt en vervolgens in golven door mijn lichaam pulseert.

Levensles: Raoul klemt zijn handen om de mok koffie die voor hem op tafel staat en staart naar het zwarte vocht alsof hij zich afvraagt hoe lang hij daar nog behoefte aan kan hebben. Waarom hij blijft eten, drinken, naar de WC gaan en al die triviale handelingen blijft verrichten terwijl zoveel emoties en pijn door zijn lichaam razen.

Clue: Deel van een tweeling wordt bedreigd door een van haar leerlingen.

Achterflap: Marjolein is een betrokken, bevlogen docente op een zwarte middelbare school in Rotterdam. Ondanks het begrip en inlevingsvermogen dat ze altijd toont voor haar leerlingen, maakt ze op een dag ook de andere kant van het onderwijs mee; ze wordt tijdens de les bedreigd door een van haar leerlingen. Vanaf dat moment verandert haar leven totaal. Ze komt tussen twee vuren te staan, met aan de ene kant de loyaliteit die ze voelt naar de school toe, en aan de andere kant haar angst voor de bedreigingen die door blijven gaan. Maar wie heeft het nu precies op haar gemunt, en tot hoever wil diegene gaan?
Schaduwzuster is een adembenemende literaire thriller, vol herkenbare situaties, met humor en vaart geschreven, over hoe het dagelijks leven plots kan veranderen in een grote hel.

Motivatie: Heel simpel: de tekst van de achterflap sprak me wel aan

Auteur: Simone van der Vlugt (1966) schrijft voor zowel kinderen, als voor volwassenen. Als kind wist ze al dat ze schrijfster wilde worden en op haar dertiende stuurde ze haar eerste manuscript naar een uitgever. Haar doorbraak liet echter iets langer op zich wachten. Na het afronden van haar studie aan de lerarenopleiding Nederlands en Frans kwam in 1995 haar eerste boek De amulet uit. Na dit boek legde de schrijfster zich fulltime toe op het schrijven en bracht ze in een razendsnel tempo verschillende historische jeugdboeken als Jehanne (2001) en Schijndood (2002) uit. Tegenwoordig schrijft Van der Vlugt ook romans voor volwassenen, De reünie (2004) is haar eerste volwassenenboek. De schrijfster heeft diverse prijzen gewonnen. Simone van der Vlugt woont met haar man en twee kinderen in Alkmaar (bron: Chicklit.nl)

Eigen mening; Vlot geschreven boek. Geen hoogstaande literatuur (de term Literaire Thriller op de cover vond ik wel zwaar overdreven) maar een ideaal vakantieboek dat je gewoon verslind bij het zwembad.
De personages zijn voldoende uitgewerkt (niet uitgebreid maar genoeg om er een soort van band mee te voelen) zodat het boek heel toegankelijk is voor iedereen. De plot is vrij cliche maar niet zo erg dat het mij irriteerde. Het beste deel van dit boek is dat Van Der Vlugt de kunst verstaat om na elk hoofstuk de lezer zo te teasen dat hij of zij wel moet verder lezen. Dat was wel sterk. Ik vond het wel leuk dat de 2 zussen gelijkenissen weg hadden van mijn zus en ik. De ene zus was fotografe en de andere lerares bij “moeilijk opvoedbare kinderen”. De ene was assertief, de andere meegaander. Zoiets schept al gemakkelijker een band met de hoofdpersonages. Het gevoel dat je iets gemeenschappelijk hebt.
Mensen vergelijken Van Der Vlugt met Nicci French. Ik kan die vergelijking best verstaan; beide werken rond sterke vrouwen die iets vreselijk meemaken vermengd met veel (flair)psychologie. Toch vond ik dat er een verschil was alhoewel ik er mijn vinger niet juist op kan leggen.
Na onderzoek op het internet blijken veel mensen mijn mening over dit boek te delen.
In een notendop: verwacht geen hoogstaande ingewikkelde plot maar wel een leuke best wel spannende thriller.

Score: Een leuke 7

schaduwzusters

20:38 Gepost door Emily Page in thrillers | Permalink | Commentaren (2) | Tags: ontrouw, moord, dood, familie, andere culturen |  Facebook |

23-07-07

Kooi van Isabella Santacroce

Eerste zin: In de schemerige kamers druppelt de regen onze vensters maar door, tekent tralies van water die ons afscheiden van de wereld. Op dat ogenblik zie ik de liefde van mijn vader veranderen in een kooi, waar niemand bij kan.

Laatste zin: Daarna zie ik haar, als ik het kussen wegschuif, daar is ze, zonder leven, zonder tralies, vrij.

Clue: Freudiaans Oedipus complex vertaald in poetische woorden.

Achterflap: Een vader – romantisch en fragiel –, een moeder – manipulatief en keihard –, en een dochter die speelbal is van beiden. Alle drie opgesloten in een metaforische kooi. Ze houden van elkaar, maar de liefde uit zich slechts in psychologische oorlogvoering, morele chantage en fysiek geweld. In een obsessieve monoloog kijkt de dochter terug op een familiedrama, een slagveld.Net als in de toneelstukken van Tennessee Williams (wie herinnert zich niet Paul Newman en Liz Taylor in Cat on a hot tin roof), weet Isabella Santacroce de lezer een volkomen geloofwaardig, verstikkend huiselijk drama voor te stellen. Je leeft zó mee met de personages dat je ze steeds wel toe wilt schreeuwen: ‘Doe het niet!’ of ‘Ga toch weg!’ Maar de afloop is onafwendbaar. En goed voor minstens één slapeloze nacht.

Motivatie: was deze keer puur esthetisch; ik hou van de cover! Ruw en mooi tegelijkertijd.

Eigen mening: Het hoofdpersonage (haar naam wordt nooit genoemd) transformeert gedurende het boek van een zwak kind naar een medogeloze beul. Ze houdt van haar vader. Zielsveel. Soms een beetje te veel. Naast die liefde voor haar vader voelt ze tegelijktijd liefde en haat voor haar harde maar beeldschone moeder. Ze valt in een bodemloze destructieve leegte als haar vader sterft. Moeder begint een nieuwe liefde. Nog eenzamer dan ze al was, gaat ze de strijd aan tegen haar moeder. Met het noodlot als gevolg.
Dit boek is vrij hard. De titel verraadt al het concept van het boek: alle hoofdpersonages (moeder, dochter en vader) leven in een kooi die ze zelf gecreerd hebben op basis van vernietigende liefde én haat. De ruwheid die Isabella hanteert schokeerde me wel soms maar de poetische woorden waarin ze het geheel verpakt maken de zwaarte van het verhaal weer dragelijk.
Andere recenties spraken over de overdreven zwaarmoedigheid van de dochter. Voor mij was die geloofwaardig. Tieners hebben nu vaak een zwart wit beeld van de realiteit. Zeker wanneer er sprake is van een problematische jeugd. Door de overheersende driehoeksrelatie tussen moeder, vader en dochter is de psychopathische wreedheid van dochter's ideeën helaas een feit.
Het verhaal in een paar woorden is: hard, poetisch en absurd.
Deze kernwoorden vertellen het al: dit boek zal niet door iedereen gesmaakt worden door de rauwheid van het hoofdpersonage. Maar mensen die houden van poezie & de kracht van woorden of voor alle Freudiaanen onder julllie: lezen die boel!!!

Levenswijsheid: In de kooi waarin ik me bevond, kon ik een gevangene hebben, en ook al was ik niet de baas over een deel van mijn lichaam, ik was het wel over mijn moeder. ... Wie had ooit gedacht dat ik tot zo'n boosaardigheid in staat zou zijn, ik , het zachtaardige dochter. => De lijn tussen liefde en wreedheid is te vaak veel te dun en snel overschreden.

Score: 7 op 10 (klik op de cover voor de website van deze gitzwarte auteur

kooi

18-07-07

De Wolvenlus van Nicolas Evans

Eerste zin: De geur van een slachting kan volgens sommige jarenlang boven een plek blijven hangen. ... Misschien bespeurde de wolf daar iets van toen hij laat op die middag stilletjes door het bos liep en met zijn zomervacht langs de onderste takken van dennen en sparren streek.

Levensles:"Wat is het toch met die dieren dat mensen er zo'n hekel aan hebben?""Met wolven? Ik weet het niet. Misschien lijken ze te veel op ons. Als we naar ze kijken, zien we onszelf. Liefhebbende, zorgzame, sociale wezens die toevallig ook verschrikkelijke moordenaars zijn."
Eleanor nam dit even in overweging.
"Misschien komt het ook wel voort uit jaloezie."
"In welk opzicht?"
"Dat ze nog steeds deel uitmaken van de natuur en dat wij niet meer weten hoe dat moet. "

Clue: de grote kloof tussen (dieren)liefde en angst voor het onbekende

Achterflap: Een troep wolven waart weer in de bosrijke omgeving van het slaperige dorpje Hope in de Amerikaanse staat Montana, dezelfde streek waar ze een kleine eeuw geleden tot op het laatste exemplaar werden afgeslacht. Nu worden ze beschermd door de wet en door de 29-jarige biologe Helen Ross, die naar het gebied wordt gestuurd om deze prachtige wilde dieren te observeren. Ook moet ze zien te voorkomen dat de wolven opnieuw worden uitgeroeid. Dat laatste leidt tot groot ongenoegen van de lokale schapenfokkers die hun kuddes bedreigd zien.

Motivatie: Dieren en wolven he. Ik hou van wolven. Ze zijn een van de meeste pure, wilde en beelschone dieren die ik al ooit gezien heb.

Eigen mening; Dit is mijn "bleit" boek. Iedere keer dat ik het lees zijn ze daar weer; de krop in de keel en de traantjes. Het verhaal gaat dan ook over één van mijn stokpaardjes: de bescherming van (wilde) diersoorten.
Bovendien kan ik me goed vereenzelvigen met Helen Ross. Helen is een vrouw met een nogal pessimistische verdrietige aard. (Helen's zus:"Je gaat gewoon door met je leven. Dat is het verschil tussen ons. Ik heb het je alleen maar verteld om je duidelijk te maken dat je niet een soort alleenrecht hebt op verdriet."). Same here. Plus Helen heeft een grote dierenliefde. Same here. Het kwam soms zelf zo ver dat ik echt dacht; Helen is mijn tweelingszusje.
Ik kan ook weinig respect opbrengen voor mensen als de rancher Buck Calder. Mensen die niets van de natuur begrijpen en alles vernietigen wat ze niet (willen) kennen.
Bovendien kom je in het boek heel veel te weten over de (ware) aard van de wolf. Vergeet Roodkapje en de 3 biggetjes. Wolven zijn wilde maar wel fascineerde dieren. Voor een knuffeluurtje zijn ze niet in maar ze zijn een belangrijk onderdeel van ons ecosysteem. Door dit boek krijgt de wolf de kans om eindelijk van zijn slecht imago probleem af te geraken. Dit boek is niet voor niets een van mijn lievelingsboeken omdat het zo dicht bij mijn persoonlijke ideologie ligt.
Over dit boek kan ik een hele lithanie opstellen over respect en bescherming van bedreigde diersoorten en ecosystemen, maar dat zou ons tever leiden. Lees het boek, Evans vertelt mijn ethiek op dezelfde manier als ik het zou doen!

Score: Hier kan ik geen score op geven: het is een van favorieten!!

wolvenlusMeer info over de wolf (klik op de cover van het boek)

Meer info over hoe je een wolf adopteert, klik op de wolvenprent

wolf

17-07-07

Axolotl van Julio Cortazar

Eerste zin: 'There was a time when I thought a great deal about the axolotls.

Laatste zin: And in this final solitude to which he no longer comes, I console myself by thinking that perhaps he is going to write a story about us, that, believing he's making up a story, he's going to write all this about axolotls.'

Clue: Een man raakt zo in de ban van de axolol's dat hij er zelf een wordt.

Levensles:It would seem easy, almost obvious, to fall into mythology. I began seeing in the axolotls a metamorphosis which did not succeed in revoking a mysterious humanity. I imagined them aware, slaves of their bodies, condemned infinitely to the silence of the abyss, to a hopeless meditation.

Kortverhaal: Het verhaal is afkomstig uit de verhalenbundel Final del Juego (Einde van het spel) uit 1956

Auteur: leuk om te weten. Alhoewel Cortazar een Argentijnse intellectueel en auteur is, is hij toch wel in Brussel geboren.

Mening: voor zover mijn Engels mij niet in de steek liet, vond ik het verhaal wel goed. Soms begreep ik het niet goed (ik versta wel wat Engels, maar dit vond ik wel vrij moeilijk). Het verhaal is kort maar goed opgebouwd. Het korte verhaal (4 blz) stoort het, het verhaal is af. Je komt niet zo veel te weten over het hoofdpersonage maar dat stoort niet. De essentie van het verhaal ligt in de fascinatie voor de axoltol.

Motivatie: het maandelijkse gekozen boek van onze leesclub Ceridwen.

Axo-wat???? De axolotl (Ambystoma mexicanum), in de volksmond ook wel Mexicaanse wandelvis , is mits volledig ontwikkeld een landbewonende molsalamander, maar de meeste wilde exemplaren blijven aquatiel. De naam axolotl komt uit het Azteekse Nahuatl.Klik op de prent voor meer info (bron: Wikipedia)

Score: 7 op 10 (minder punten omdat ik het Engels niet begreep, maar ja dat is dan weer MIJN probleem he)
axo

14:00 Gepost door Emily Page in kortverhaal | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dieren, psychologie, mexico |  Facebook |

12-07-07

Mijn zoon heeft een seksleven & ik lees mijn moeder roodkapje voor van Renate Dorrestein

Motivatie voor dit boek: de gekke, absurde titel.
Bovendien werd het boek me ook aangeraden :)
Helen is wat je noemt De Sandwich Generatie: de generatie die lang gewacht heeft met kinderen krijgen, nu met jonge tieners zit en ook voor hun eigen (aftakelende) ouders moeten zorgen
Helen is geen uitzondering voor deze generatie: ze heeft een tienerdochter die een mysterieus (maar in Helen's ogen volledig fout) vriendje heeft, een tienerzoon die op fietstocht trekt in Australie, de menopauze laait hoog op en het seksleven met haar man is geen hoogvlieger meer.
Alsof Helen nog niet genoeg problemen heeft, krijgt haar moeder een herseninfarct. Ze had al een moeizame band met haar moeder en die wordt er niet beter op wanneer haar moeder weer kinds wordt.
Helen moet ook bijna alleen zorg dragen voor haar moeder terwijl ze ook nog haar eigen problemen heeft.

Het boek is dus niet spannend, maar kaart wel een dringend maatschappelijk probleem aan. Mantelzorg is geen pretje!!
Door mijn opleiding (gezinswetenschapper) was het leuk om een soort van praktijkervaring te lezen over mantelzorg.
Dit is weer zo'n boek dat ons begrip doet krijgen voor andere mensen, andere situaties en andermans problemen. Bovendien kan iedereen die in de sociaal-maatschappelijke sector werkt, dit boek goed linken aan de bekende psychiater Boszormenyi Nagy. Maar dit laatste is een inside tip ;)

Zoals jullie al weten, juich ik dit oogkleppen-af-principe volledig toe.

Wil je een spannend boek, een pageturner dan wordt dit boek een afknapper. Maar ben je daarintegen geinteresseerd in je medemens, psychologie of sociologie dan is dit een leuk boek.
Geen hoogstaande lectuur wel een heel leuk tijdverdrijf.
Minpuntje: De spanning (in Helen zelf en in het boek) wordt goed opgedreven, enkel het einde (de laatste-druppel-voor-Helen) vond ik wat flauwer. Daar had ik in de lijn van het boek meer pit in verwacht.
seksleven

21:04 Gepost door Emily Page in Nederlandse Auteur | Permalink | Commentaren (1) | Tags: hulpverlening, dagboek |  Facebook |

10-07-07

Complot In Orange County van T Jefferson Parker

Eigenlijk is dit verhaal een vervolg op het bejubelde De vrouwen van Ortega Highway.
Dat boek staat nog op mijn "te lezen lijstje" (TLL) maar ik heb wel de "Engeltjes van Horridus" gelezen. Laatstgenoemde is een ijzersterke thriller over een bijzonder vreemde eenzaat die kleine meisjes ontvoerd en ze verkleed als engeltjes loslaat.
Maar nu gaat het dus over 'Complot in Orange County"
Mercie Rayborn (een van de hoofpersonages van "De vrouwen van Ortega Highway) heeft het niet simpel als alleenstaande moeder én politie agente. Haar vriend werd blijkbaar vermoord door een seriemoordenaar die ze in het vorige boek op het spoor kwam.
Het schuldgevoel knaagt en zet een druk op haar relatie met de andere rechercheur Mike McNallly.
Op een dag wordt ook nog een prostitutéé vermoord en al de sporen lijden naar haar vriend McNally. Naast het schuldgevoel twijfelt Mercie nu ook aan de (on)schuld van Mike.
Rayborn heeft ook een 2e zaak: nog een vermoorde prostituée maar dan uit 1969

Het leuke is dat je veel van Mercie te weten komt (zelf al heb je het vorige boek niet echt gelezen). Bovendien wordt het boek vanuit 4 hoeken belicht: Mercie's schuldgevoel, vermeende corruptie bij de politie in de jaren 60 en de moord op de prostituee van nu en die van 1969
Langzaam maar zeker komen deze 'verhaallijnen' bij elkaar met een leuke ontknoping als einde.
Ik wist niet of Mike nu de echte moordenaar was of niet; Maar eerlijk is eerlijk meestal weet ik nooit wiet 'dunnit'.
Een mooie toekomst als rechercheur zit er voor mij niet in.
Het is een leuk boek maar de Engeltjes vond ik beter (zie mijn vorige besprekingen)
Ik ben wel benieuwd naar "De vrouwen van Ortega Highway" !!!
Kleine verklapping: leuk dat het boek niet al te heroisch afloopt!!! Heel menselijk einde!!
Een zeven op tien!


orange

21:20 Gepost door Emily Page in thrillers | Permalink | Commentaren (4) | Tags: boete, hoer, eenzaamheid, detectieve, ontrouw, politie, bedrog |  Facebook |

08-07-07

Lelieblank Scharlakenrood van Michael Faber

Ok toegeven. Dit boek is een van mijn persoonlijke favorieten
De titel, de kaft en de korte inhoud deden mij al dromen. Nu zijn historische romans zowieso al een zwakke plek van mij dus dit boek ging vlot het winkelkarretje in
Het boek is wel een serieuze turf (ongeveer 1000blz) dus je leest het niet even in de trein.
Toch moet je het proberen want hij leest WEL als een trein

Hoofdpersonage is Sugar, een negentienjarige prositutéé uit London, eind vorige eeuw.
Sugar is een dijk van een personage: veel diepgang, een meid die blijft dromen maar ook realistisch is. Bovendien is ze zoals ik meen dat een vrouw in de vorige eeuw zou zijn. Hopend op meer maar toch tevreden met het weinige dat ze krijgt
Op een dag ontmoet ze de steenrijke William Rackam; deze valt zo voor Sugar's charmes dat hij besluit haar suikeroompje te worden
Hij neemt haar "in dienst" als hulp voor de opvoeding van William's dochter. Maar eigenlijk is ze zijn verborgen maitresse
Sugar's problemen lijken opgelost te zijn maar dan blijkt dat William zijn interesse in haar verliest....
Sugar's veilige wereld beeft op zijn grondvesten... Wat zal ze nu doen...

Het verhaal is dus een Pretty Woman uit de vorige eeuw; Maar met een minder happy end
Nog een leuk weetje Michael Faber is eigenlijk geboren in Den Haag maar emigreerde dan naar Australie. Eigenlijk is dus een beetje onze buurman.
Een elf op tien voor onze buurman :plelieblank

21:02 Gepost door Emily Page in Historische roman | Permalink | Commentaren (1) | Tags: armoede, bedrog, liefde, hoer |  Facebook |