16-01-07

De As van mijn moeder van Frank McCourt

Frank is de oudste zoon uit een arm Iers gezin in NY. Vader zit aan de drank en moeder zorgt zo goed als ze kan voor haar vele kinderen. Honger, koude, elk aspect van armoede in het begin van vorige eeuw wordt niet geschuwd. Vader is ook sterk nationalistisch en laat de kinderen in 't midden van de nacht Ierse volksliederen zingen. Zeer tegen de zin van Frank. Ierland blijkt ook niet zo geweldig als de familie naar de Ierse stad Limerick verhuist, de geboorteplaats van zijn moeder
Het leuke is dat dit boek sterk autobiografisch is. Frank McCourt beschrijft zijn eigen verleden en is nu een gepensioneerde leraar Engels in NY
Meestal hou ik niet van waargebeurde verhalen. De verhaallijn is te eenduidig, het is steeds kommer en kwel en de auteur heeft geen verstand van goede verhaallijnen. Ik snap wel dat je je verhaal kwijt wilt bij een ingrijpende gebeurtenissen en ik ben er overtuigd van dat er een doelpubliek voor bestaat maar ik pas meestal.
Maar voor McCourt pas ik niet: de man weet waarover hij het heeft. Er is inderdaad veel kommer en kwel in zijn verhaal maar ook een humoristische noot. Misschien is het omdat deze man leraar Engels is en toch begrijpt hoe je een lezer in de ban houdt.
Frank heeft nog een vervolg geschreven getiteld De Nieuwe Wereld maar daar hebben we het later nog wel eens over.....MCcourt

11:51 Gepost door Emily Page in Waargebeurd | Permalink | Commentaren (3) | Tags: amerika, armoede, verdriet, immigratie |  Facebook |

11-01-07

De rode Letter (the scarlet letter) van Nathaniel Hawthorne

Heel erg bekend is dit boek uit 1850; vooralin de VS. Het gaat dan ook over een bijna universeel moreel thema: zich schuldig voelen
Hester Prynne wordt vanuit Engeland naar het Purteinse Boston (een nieuwe kolonie) gestuurd. Haar echtgenoot Roger Chillingworth moet nog enkele dingen regelen en besluit 2 jaar later zich met haar in Boston te herenigen.
Razend is hij dan ook als hij na 2 jaar merkt dat Hester een pasgeboren kind heeft! Van wie is dit kind? Wie heeft er een getrouwde vrouw aangeraakt?
Hester wordt behandeld als een misdadigster, komt in de cel terecht en wordt beschimd. Koppig houdt zij echter de naam van de vader achter. Tot nog grotere woede van haar echtgenoot
Hester krijgt door de rechter de blaam in de vorm van de letter A (van adulteress, overspelige) en gaat een leven van afzondering tegemoet. Samen met het kind dat in zonde is geboren, de kleine Pearl

Gek toch dat zo'n oud verhaal nog zo actueel kan zijn. Weliswaar krijg je nu geen letter A op je borst gezet maar je krijgt toch een blaam die je ,als je pech hebt, je hele leven onzichtbaar maar toch duidelijk genoeg achtervolgt. Kijk maar naar Clinton en zijn Monica (de hedendaagse versie van Hester Prynne en haar minnaar).
Mensen kunnnen heel hard zijn voor zondaars. Dat was in het puriteinse Amerika zo maar ook elders. Het verhaal legt dus een bijzondere morele kwestie voor. Het doet je nadenken "hoe zou ik reageren op een Hester".
Je krijgt ook veel sympathie voor de moedige Hester, de vrijgevochte, eenzame Pearl en Dimmesdaele die heel zijn leven gebukt gaat onder de verzwegen zonde.
Het verhaal is vrij oud geschreven en dat kan voor sommige mensen misschien storend werken. Maar kijk je daardoor heen dan merk je een opmerkelijk verhaal op met een nog steeds actueel thema.
Ik hou wel van Hawtorne's gitzwarte schrijftstijl. Misschien omdat ik zelf tot het pessimisme neig. Maar toch verdrinkt het verhaal niet in zelfmedelijden of beklaag. Een goed evenwicht!
Een opmerkelijk feit is dat Hawthorne afstamt van de rechter Hathorne die in Salem nog vrij laat vrouwen als heksen verbrandde. Alhoewel men in Europa al heel lang gestopt was met heksenverbrandingen. Daarom voegde Nathaniel een W bij in zijn naam om niet te veel de link te leggen met deze toch wel puriteinse rechter. Bijzonder dus dat zijn boek dus eigenlijk een aanklacht is tegen een van zijn eigen voorouders. Conclusie: Hawthorne was een kritische man die al ver voorop zijn tijd was. scarlet

10:36 Gepost door Emily Page in Romans | Permalink | Commentaren (0) | Tags: schuld, boete, bedrog, amerika, verdriet |  Facebook |

08-01-07

Birdy (een vlucht in de waanzin) van William Wharton

Birdy is al heel zijn leven een beetje een eigenaardige jongen. Andere jongens van zijn leeftijd spelen met auto's, zijn gefascineerd door popsterren en meisjes. Maar Birdy niet. Hij is helemaal bezetten door vogels.
Tot grote ergernis van zijn moeder houdt hij duiven. Hij bestudeert ze, voedt ze enzo. Hij wil net als hen leren vliegen en doet dan ook meerdere pogingen tot. Op een dag valt hij zo hard dat hij in het ziekenhuis belandt. Moeder vergiftigt de vogels en hoopt zo een einde aan deze periode te krijgen. Natuurlijk gebeurt dit niet. Birdy begint nu met kanaries. Zijn fascinatie maakt hem nog wereldvreemder. Zijn leven wordt helemaal geleefd door zijn kanaries. Tot in zijn dromen toe..
Het verhaal begint wanneer Birdy helemaal afgesloten is van de realiteit; hij loopt (hipt) als een vogel, eet als een vogel... na zijn terugkomst van de oorlog in Vietnam. De mensenwereld was te hard voor hem dus trekt hij zich terug als vogel. De psychiatrische instelling zit met de handen in het haar; niets helpt. Tenslotte halen ze Birdy's enige vriend Al erbij. Hopelijk krijgt hij Birdy weer wat men in het algemeen als "normaal" kan noemen.
Maar wat is normaal en wat is krankzinnig? Oorlog of zich een vogel voelen... De lijn is soms vaag..
Het leuke aan dit boek is dat je twee verhalen voor de prijs van 1 krijgt. AFwisselend krijg je Birdy verhaal te horen (cursief gedrukt) en ook de versie van Al, die wat meer openstaat voor de rest van de wereld (gewoon gedrukt). Het boek zet je aan het denken "Wat is krankzinnigheid". Leren een vogel te zijn is waanzin. Maar is oorlog ook geen waanzin?
Het boek leest vlot. En je leert veel bij over (jawel) vogels. Dankzij dit boek kan je de wereld een beetje anders bekijken. Want geloof me, je zal heel anders naar vogels kijken dan ervoor (ik heb een kwartier naar de duiven ibirdyn de tuin zitten kijken. Het zijn inderdaad wonderlijke diertjes)

10:35 Gepost door Emily Page in Dierenverhaal | Permalink | Commentaren (1) | Tags: psychologie, vogels, oorlog, dieren |  Facebook |

03-01-07

Gods ingewanden van Amélie Nothomb

Amelie wordt in Japan geboren. De eerste 2 jaren van haar leven is ze een passief wezentje. Een buis: eten gaat er in en komt er weer uit. Roerloos ligt ze in haar wiegje. Nadien volgt een periode van compensatie: ze gilt en krijst haar ouders de oren van het hoofd.
Pas nadat oma haar witte Belgische chocolade aanbied, besluit ze om toch te bemiddelen.
Na Drie jaar verandert haar leven drastisch: ze is geen prinsesje meer, geen God meer voor haar omgeving. Kortom; de belevenissen van een meisje vanbij de geboorte tot haar 3e levensjaar geschreven in de ik-vorm.
Het verhaal is goed geschreven. Nothomb heeft een humoristisch schrijfstijl. Ik vond veel terug van mijn cursussen filosofie en pedagogie. Een mooi stuk vond ik het deel waarin Amélie leert praten:
"Voor mijn broer en zus kwam praten hierop neer: "Waar is mijn legodoos?"
"Weet ik veel"
"Jokkebrok! Je hebt hem afgepakt"
"Nietes."
"Zeg op waar is ie?"
Waarop ze elkaar te lijf gingen; praten was een aanloop tot vijandigheden.Wanneer de lieve Nishio san tegen me sprak, was het meestal om me ....te vertellen hoe haar zus onder de trein was terecht gekomen toen ze nog een kind was. Elke keer dat ze het relaas deed, werd het meisje opnieuw gedood door de woorden van de kindermeid. Met woorden kon je dus ook iemand ombrengen.
.....
Met het waterpistool van mijn broer was het net zo. Als hij op me schoot met de mededeling "Pang! Je bent dood' dan ging ik helemaal niet dood, maar werd ik alleen maar nat gespoten.
....
Bij wijze van QED was mijn zesde woord "dood".

Gods ingewanden Deze vrouw heeft zich goed geinformeerd. Dat is wel duidelijk . Een aanrader met stip.

19:53 Gepost door Emily Page in Franse schrijver | Permalink | Commentaren (1) | Tags: absurd, opvoeding, japan |  Facebook |

02-01-07

Het meisje dat teveel van lucifers hield - Gaetan Soucy

Op een dag vinden 2 kinderen hun vader dood in bed. Daar zitten ze dan zonder ouders in een veel te groot huis. Vader besliste alles , beheerde alles en controleerde alles.
Beide kinderen hebben een absurd wereldbeeld. Niet zo raar als je weet dat ze amper contact hadden met de buitenwereld en al hun kennis vergaard hebben van een godsdienstwaanende vader en aan boeken.
De dochter trekt naar het dorp om haar vader te begraven en komt dus in contact met de buitenwereld. Daar wordt pijnlijk duidelijk welk verborgen deze familie leidde in het afgezonderde huis.

Soucy schrijft op een zeer filosofische wijze het verhaal van een meisje die geen alledaags leven heeft. Beetje bij beetje ontrafelt Soucy het verleden van dit meisje . Het verwarrende verhaal wordt stukje bij beetje je iets duidelijker. Zelfs waar de gruwelijke titel vandaan komt.
Meer vertel ik niet want dan verliest de plot haar surprise effect. Mijn tip: lees het boek, het is echt de moeite waard.
lucifers

20:02 Gepost door Emily Page in Franse schrijver | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dood, absurd, mishandeling |  Facebook |