Emily's Page Turner

Oorspronkelijke titel: Auto armias   Uit het Fins vertaald door: Annemarie Raas.  Andere boeken van deze auteur: de zelfmoordclub

Eerste zin:  God is een knappe man. Hij is een meter achenzeventig lang, goedgeproportioneerd qua lichaamsbouw, een tikje gezet, en heeft een statig postuur.

  
Clue:  God is moe en wil op vakantie. Men gaat op zoek naar een vervanger...

Achterflap:. Een eenvoudige Finse kraandrijver, Pirjeni, gescheiden en ongehuwd samenwonend, wordt opgeroepen om een tijdje de plaats in te nemen van God. In deze hoedanigheid neemt hij zich voor alle problemen in de wereld en een paar in de hemel zelf op te lossen. Dat blijkt minder eenvoudig dan hij dacht, ook nu hij Gods plaatsvervanger is. Zo wordt hij bij zijn pogingen om de armoede in Calcutta te lenigen tegengewerkt door de hindoegoden die in hem een concurrent zien. Zijn inspanningen om de hemelse administratie te stroomlijnen dreigen spaak te lopen door gekonkel, en op audiëntie bij de paus blijkt deze laatste zelfs niet meer in hem te geloven. En dan is er nog de duivel! Hoe zal de wereld eraan toe zijn als de echte God terugkomt?

Arto Paasilinna, de koning van de literaire slapstick, vertelt aanstekelijk en humoristisch over de lotgevallen van iemand die van de ene dag op de andere met ultieme macht wordt bekleed. En al heeft hij het beste met de wereld voor, zijn goede bedoelingen blijken niet altijd aan de mensheid besteed.

Auteur:  Arto Paasilinna (Kittilä, 1942) is een van de populairste schrijvers van Finland. Hij werkte meer dan tien jaar als journalist voordat hij in 1971 als romanschrijver. In 1975 brak hij door met de inmiddels verfilmde roman Haas, waarvoor hij in 1994 de Italiaanse GiuseppeAcerbiprijs en de Franse Literatuurprijs ontving. Sinds '75 is Paasilinna fulltime schrijver. Zijn romans zijn vertaald in achttien talen, waaronder het Duits, Frans, Italiaans, Portugees en Japans. In 2001 verscheen in Nederland de vertaling van de roman De huilende molenaar, in 2002 verscheen De gifkokkin en in 20033 De zelfmoordclub.

Motivatie:  aangeraden door een vriendin

Eigen mening; God zoekt een vervanger. Dit gegeven komt al aan bod in de film Bruce Almighty maar in boekvorm had ik er nog niets van gevonden. Een origineel verhaal dus! De schrijfstijl is ook heel vlot, het boek is ruim toegankelijk voor een breed publiek. De finse namen storen niet echt. De hoofdpersonages zijn niet echt diepgaand uitgewerkt maar ook dit doet geen afbreuk aan het verhaal. Centraal staat de interimjob van Pirjeni en niet echt zijn karakter. Het einde vond ik wel nogal abrupt. Dat had voor mijn mening iets uitgebreider en diepgaander mogen zijn. Toch een aanrader met mijn puntenscore van 7,5 op tien.

Voor de mensen die geen tv kijken, geen pers lezen, de radio niet opzetten of gewoonweg op mars leven, de boekenbeurs is weer in het land.

Van 31 oktober tot 11 November kan je voor 7 euro naar Antwerpen afzakken voor een nieuw boek, een handtekening van je favo schrijver of gewoon een gezellig namiddagje. Klik hier voor meer info.

In de trend van dit moment plan ik mijn comeback in leesland weer in. How fashionable!!

Clue:. Ontvoering

 Passage:  

Auteur: Hans Maarten Timotheus (Tim) Krabbé (Amsterdam, 13 april 1943) is een Nederlands schrijver en schaker. Hij heeft zowel romans als schaakliteratuur op zijn naam staan.

Motivatie: Aangeraden door een vriend

Eigen mening; Dit is al de tweede keer dat ik dit boek en iedere keer slaagt Krabbé erin mij de stuipen op het lijf te jagen.

Het Gouden Ei is waarschijnlijk één van mijn ultieme nachtmerries. Krabbé laat zijn ontvoerder in contact treden met Saskia’s vriend Rex. Rex wil weten wat er met Saskia gebeurd is. De ontvoerder wil het enkel vertellen als Rex hetzelfde ondergaat als Saskia. Een uitermate filosofische vraagstuk: ben je bereid om te weten wat er met je geliefde is gebeurd, zelf al verwacht je er een niet zo plezierig einde….

Kippenvel!! Dit is voor mij horror van de bovenste plank: geen dolgedraaide moordenaars, geen bloederige toestanden, messentrekkerij of vettigheden. Gewoon pure rillingen.

Waarschijnlijk een van beste horrorverhalen ooit!!!

Dit boek is verfilmd in 1993: The Vanishing  

Score

Clue:. Levensverhaal van Anja Hermans

Auteur: Anja Hermans schopte het eind jaren negentig tot de meest beruchte punkster en rebel van Vlaanderen. In naam van het Animal Liberation Front (ALF) doet ze fastfoodrestaurants in de vlammen opgaan, bevrijdt ze nertsen en steekt ze de auto van een onderzoeksrechter in brand. Vanuit de gevangenis denkt Anja Hermans na over haar jeugd: kraakpanden, jeugdinstellingen, braspartijen op de Groenplaats en protestacties. Waarom hielden haar punkvrienden het daarbij en ging zij te ver?

Journaliste en TMF-veejay Wendy Huyghe tekende het verhaal van haar leeftijdgenote op in 'Kleine vonk, groot vuur : Anja Hermans, van idealiste tot terroriste en terug' .

Motivatie:  zelfde idealen, zei het iets minder extreem

Eigen mening;  De laatste tijd doe ik mijn naam van “Ik hou niet van waar gebeurd’ geen eer aan. Ik heb de laatste maanden al te veel waargebeurd gelezen om nog geloofwaardig over te komen. Ik word bijna een kenner.

Een klein applausje voor Wendy Huyghe die er in slaagt het verhaal niet te laten verdrinken in ellende en miserie. De schrijfstijl heeft me geen moment verveeld.

Het verhaal ook niet. In grote lijnen ken je dat al van de de kranten/Nieuws. Maar de persoon achter het verhaal kennen we natuurlijk nog niet.

Ik heb altijd al een boon gehad voor Anja. Tsja we hebben dezelfde idealen alhoewel ik nooit nood voelde om McDonalds in de fik te steken.

Haar daden zijn absoluut niet goed te keuren maar als dierenliefhebber begrijp ik ergens wel haar frustratie. Als tiener had ik ook hetzelfde idee gehad omtrend dierenmishandeling, mensenrechtschending en zovoort. Ik heb wel het geluk gehad van de juiste mensen rond mij te hebben en nooit echt de verkeerde mensen tegen te komen.

Ben je Anja vergeten? Check dan deze link eens

Score:  Acht en een halfje

Ik ben aan dit boek begonnen omdat ik Maier's andere boek 'De brand van Rome' zou geslaagd vond.

Misschien ligt het aan het feit dat ik iets minder tijd heb maar dit boek kon mij minder bekoren. Het was niet slecht of zo maar ik had minder 'zin' om te lezen. Ik ben dus overgeschakeld naar een ander boek.

Waarschijnlijk lees ik het wel eens een andere keer.  

Eerste zin:  . Ergens in een van de vele verhalenbanken die her en der zijn aanlegd om uit te kunnen putten wanneer de wereld een vertelling nodig heeft, moet de fabel zijn terug te vinden die ons zegt dat men bij zijn aankomst in het rijk der doden een kenmerk moet melden, slechts één, dat het hele voorbij leven typeerde.

 Passage:  

De stilte is dikwijls intenser wnneer ze is teruggekeerd. Wanneer een boom zijn nederlaag aanvaard en krakend kapseist stuift al het leven op en weg. Er wordt gekraaid en gekrast, takken knakken, het regent dons en veren, konijnen vluchten naar hun schuilkelders. Al bij al is het contact met de titan met de grond nog zacht, men heeft het meestal luider verwacht. Het is vooral de rest van het bos dat kabaal maakt en in opstand komt. Hebben alle schepsels de schade getaxeerd, dan keert de stilte terug. Er wordt gekeken nr het licht op deze plaats nog nooit zo fel naar binnen viel. Een plaats is vri
jgekomen, de strijd kan beginnen want door iets of iemand zal ze worden ingenomen. Zo is het voor de bomen, zo is het voor de mens.

Auteur: Dimitri Verhulst (Aalst, 1972) is een Vlaamse schrijver en dichter.

is uit 1994 en heeft als titel Assevrijdag. Deze vrij obscure publicatie was een initiatief van hemzelf dat enkel zijn weg vond naar wat vrienden en bekenden. Zijn 'officieel' debuut was dan met de verhalenbundel De kamer hiernaast die genomineerd werd voor de NRC Literair Prijs. Hij publiceerde verhalen en gedichten in verschillende literaire tijdschriften, waaronder Nieuw Wereldtijdschrift, De Brakke Hond en het tijdschrift Underground, waarvan hij redacteur is.

In 2001 verscheen de roman Niets, niemand en redelijk stil, later dat jaar gevolgd door Liefde, tenzij anders vermeld. De roman De verveling van de keeper, verscheen in 2002.

In 2003 publiceerde hij Problemski Hotel, dat vertaald werd in het Duits, Deens, Engels, Frans, Hebreeuws, Sloveens, Italiaans en Hongaars.
Zijn voorlaatste roman is De helaasheid der dingen (2006), waarmee hij de publieksprijs Gouden Uil ontving. Deze autobiografische schets van een Vlaamse voorstadsgemeente (Nieuwerkerken bij Aalst) werd zowel in Vlaamse als Nederlandse media zeer enthousiast onthaald. Weldra zal dit laatste boek ook verfilmd worden, door de Vlaamse regisseur Felix van Groeningen. In januari 2008 zijn de filmopnames begonnen. De filmwebsite [1] is ondertussen open.

De literaire jongerenprijs De Inktaap nomineerde De helaasheid der dingenArnon Grunbergs Tirza en Hans Münstermanns De bekoring voor zijn editie 2008. De prijsuitreiking van De inktaap vond plaats in deSingel te Antwerpen op 3 maart 2008. Dimitri Verhulst veroverde de prijs als gedoodverfde winnaar [2]. naast

Zijn recentste roman is Mevrouw Verona daalt de heuvel af [3] (2006).

Verhulst staat bekend om zijn scherpe pen en is nooit bevreesd om kritiek op de hedendaagse maatschappij en ons allen te uiten.

De veel gehoorde vergelijking met Louis Paul Boon berust niet echt op een gemeenschappelijke stijl maar op een gemeenschappelijke (en zeer sympathieke) beschrijving van de Aalsterse "basse classe".

Verhulst woont in Wallonië, in de buurt van Huy.

Bron: Wikipedia  

Motivatie:  Boek van de maand Mei 08 Ceridwen maar ook ik hou van zijn schrijfstijl

Eigen mening; D. Verhulst is een Kunstenaar. Geen twijfel aan, Da vinci beheerste het potlood, Rodin ruwe stenen en Dimitri Verhulst is de kunst machtiging om een hele wereldbeeld in één zin te stoppen.

Daarom is hij dus een Kunstenaar. Zijn schrijfstijl is vrij poetisch maar toch gecombineerd met de typische Aalsterse platheid (zo beschrijft hij vb Van alle redenen waarom de oude en de jonge meisjes mooi en liefdevol hun benen spreiden, is er aan het bespelen van de cello veruit het minst aandacht reeds besteed). De verhaallijnen zijn heel eenvoudig.

Die combinatie van eenvoudige verhalen en lyrische schrijfstijl maakt deze mijnheer vrij uniek.

Het boek is wel heel anders dan zijn “Helaasheid”. Beide gaan over loyaliteit, afscheid nemen en liefde. Maar Mvr Verona is toch lichter en ietswat emotioneler. Het taalgebruik is nog iets zwieriger.

Ik kan enkel groen van jaloezie zijn op de manier waarop hij woorden, zinnen en uitdrukkingen beheerst. Heel verfijnd, glashelder, een pareltje!!

core Goh geef hier eens een cijfer op, een tien zeker?!